Το μόνο που μας προφυλάσσει μέχρι στιγμής από ένα Τρίτο Παγκόσμιο, είναι η προοπτική του πυρηνικού ολοκαυτώματος. Αλλιώς θα τον είχαν ήδη ξεκινήσει hands down.

Ότι την έχεις την έχεις. Προσωπικά θέλω να πιστεύω ότι επικρατούν, έστω προς το παρόν, πιο ήπιες “επιλογές” μείωσης του πληθυσμού (αυτό ειναι το “απόλυτο” ζητούμενο) οι οποίες αφηνουν πιθανότητες επιβίωσης, σε κάποιους τουλάχιστον.
Ως προς το δρομολογούμενο εξοπλισμό των ευρω-κτηνάνθρωπων πάντως, γεγονός είναι ότι έχουν ήδη ληφθεί εν ονόματί του αποφάσεις για μείζονες περικοπές στον πρωτογενή τομέα (οι αγροκτηνοτρόφοι ειδικά είναι προγραμμένοι. Παντού, και …ιδίως στο Ελλάντα). Τα περί εντομοφαγίας και “συνθετικού” κρέατος για τα οποία κάναμε πλάκα επί Covid …έχουν ήδη σιωπηλά αποφασισθεί : το κρέας θα καταστεί …not an option, πρώτον μέσω καταστροφής εγχώριας παραγωγής / στροφής σε εισαγόμενα (μεταλλαγμένα, ντρογκαρισμένα, ό,τι να’ναι), και στη συνέχεια, υποθέτω, μέσω “εκτόξευσης” των τιμών ακόμα και αυτών.
Όλα αυτά επιβεβαιώνουν ότι τα περί επανεξοπλισμού κτλ. δεν λέγονται για να περνάει η ώρα.
Η απορία μου απλώς είναι : αν ο Ρώσος βλέπει τους καραγκιόζηδες να εξοπλίζονται, και δώστου να εξοπλίζονται, και όλο να εξοπλίζονται, γιατί άραγε θα καθόταν να τους καμαρώνει μέχρι να “ολοκληρώσουν”; η όλη διαδικασία παράγει πόλεμο, one way or another.
Μόνη επίδα είναι, κανονικά, η ανατροπή των κυβερνήσεων …αν αφεθεί να γίνει.

Δυστυχώς έχω την εκπεφρασμένη από χρόνια εντύπωση ότι πραγματικός εχθρός της κλιματικής και υγειονομικής υστερίας, της πολιτικής ορθότητας, της τεχνητής νοημοσύνης και των λοιπών trends του δυτικού εκφυλισμού, είναι ο πόλεμος – πραγματικός πόλεμος. Therefore “be careful what you wish for”!

Ακόμα και στο παρόν στάδιο της ανάπτυξής της, η A.I. μπορεί να αντικαταστήσει ένα 30% τουλάχιστον των εργαζομένων. Ο ορισμός εξάλλου της AGI είναι ομιχλώδης. Ένας επιστήμονας του χώρου προ 20ετίας ας πούμε, θα θεωρούσε ότι αυτή εδώ είναι ήδη η AGI fulfilled (δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα συγκεκριμένα όντα, παρά το status “ιδιοφυίας” του οποίου απολαμβάνουν είναι ουσιαστικά narrow minded, με εντυπωσιακά χαμηλού επιπέδου εγκύκλιο παιδεία). Η διάδοση των διαφόρων GPTs έχει ήδη επιφέρει τεράστια “γνωστική πτώση” και …κανείς δε θέλει να σκέπτεται τις γενιές που (θα) μεγαλώνουν με τα γλωσσικά μοντέλα σαν …εργαλείο εκπαίδευσης. Αν προστεθεί σαν δεδομένο αυτό για το οποίο είμαι εξ αρχής βέβαιος, ότι η πολιτική ελίτ της Ευρώπης, αλλά και της Αμερικής, εξαιρουμένων (;;;) των περί τον Τραμπάκουλα, αποστολή έχει την υποβάθμιση των επιμέρους χωρών και τη μετατροπή αυτών σε failed states (enter “παγκόσμια δικυβέρνηση”), μια χαρά την κάνει τη δουλειά της η A.I. και στο σημερινό, λιγότερο απ’ όσο διαφημίζεται προχωρημένο στάδιο.

Μα στην παρούσα “γλωσσική” εκδοχή της η τεχνητή νοημοσύνη δεν προσφέρει κάποιο οικονομικό ή στρατιωτικό πλεονέκτημα. Εξυπηρετεί απλά τις αντικοινωνικές ανάγκες των ερπετών και τη ματαιοδοξία μιας γενιάς ειδικών που μεγάλωσε με την κουλτούρα της επιστημονικής φαντασίας περισσότερο παρά της επιστήμης καθεαυτήν. Δεν είναι το επόμενο στάδιο στην εξέλιξη της ανθρωπότητας αλλά η διαχείριση της ήττας.

…Για την ακρίβεια δε θα απέκλεια, κοντά στη δυσφορία των μετόχων, το πράγμα να έχει κριθεί απ’ τα σαυροειδή ως επιδεκτικό επιβράδυνσης, καθότι …η “δουλειά” τους μπορεί να γίνει και έτσι.

Η λειτoυργία του deep learning δεν είναι “επαναστατικά” διαφορετική από εκείνη των απλοϊκών Heuristics της πρώιμης A.I. στα ’60s. Στο μνημειώδες βιβλίο του What Computers Can’t Do (1972) ο Hubert Dreyfus σαρκάζει όσους διατείνονταν ότι η προσομοίωση του ανθρωπίνου εγκεφάλου ήταν …around the corner, επισημαίνοντας ότι η διαδικασία trial and error που βρίσκεται στη βάση των Heuristics αδυνατεί να δώσει σοβαρό αποτέλεσμα : εκτός των άλλων, η υπολογιστική δύναμη που απαιτεί συνεπάγεται εξωπραγματική χρηματοδότηση. Μπορεί η αναβάθμιση που αντιπροσωπεύει το deep learning να αφορά σε τεράστιες κλιμακώσεις (επίπεδα επεξεργασίας, υπολογιστική δύναμη, αριθμός δεδομένων κοκ) αλλά η διαδικασία είναι ίδια στην ουσία της : trial and error. Αυτό που ουσιαστικά άλλαξε και, ελπίζει κανείς να …ξαναλλάξει, ήταν η χρηματοδότηση. Οι πακτωλοί των δις για τους οποίους μιλούσε ο HD, και οι οποίοι …άρχισαν από τα early ’00s να συρρέουν.
Αν αυτά εκλείψουν, η AI ως αξίωση προσομοίωσης του ανθρώπινου εγκεφάλου θα εξαφανισθεί into thin air. Αυτό βέβαια δε θα την εμποδίσει, ακόμα και σαν Tool AI, να μας πάει γαμι@ντας. Όπως η μη ομοιότητα του αεροπλάνου με ένα πουλί δεν το εμποδίζει να πετάει.

Το “obvious” μόνο obvious δε ειναι τελικά. Όσο για τη διατύπωση είναι, επανέρχομαι, ο ορισμός του ground breaking!

Πάντως, σε πείσμα του κλίματος που εξακολουθεί να καλλιεργείται : οι διαπιστώσεις παρατηρητών “από το περιθώριο” όπως εμείς ας πούμε, περί επικοινωνιακής φούσκας και περιορισμένων δυνατοτήτων της Τεχνητής Νοημοσύνης αρχίζουν επιτέλους να διαχέονται στο mainstream. Με κύριο λόγο βέβαια την αντιστροφή του βασικού εξ αρχής ζητούμενου : των επενδυτικών ροών, καθώς οι …stockholders αρχίζουν να ανυπομονούν για αποδόσεις, οι οποίες δε διακρίνονται στο εγγύς μέλλον.
Εξ ου και …great thinkers of our times, όπως ο co-founder / chief scientist της Open AI, αποχωρήσας πρόσφατα, Ilya Sutskever, ισχυρίζονται ότι το τρέχον μοντέλο ανάπτυξης της AI (“κλιμάκωση” – “scale” επί το ελληνικότερον) έφτασε στα όριά του και ότι πρέπει να επακολουθήσει ένα διάστημα 5-10 χρόνων …έρευνας.
Όταν διαβάζει κανείς για “major contributions στην A.I. ” ανθρώπων όπως ο Sutskever και ο μέντορας αυτού νομπελίστας Geoffrey Hinton, καλό είναι να θυμάται ότι το όλο αφήγημα έχει, όπως λες κι εσύ, έντονη χροιά marketing. Και ότι το πιο …major απ’ τα major contributions ήταν ο πακτωλός των δισεκατομμυρίων για το scaling του computing.
Ως εκ τούτου, το “τέλος της εποχής του scale” στο οποίο αναφέρεται ο Ilya, πλασσάροντάς το (εδώ είναι η ουσία) σαν επιστημονική επιλογή, είναι στην πραγματικότητα …το τέλος της χρηματοδότησης.

Αυτή είναι μια ground breaking διαπίστωση / διατύπωση, κατά την άποψή μου πάντα! 👍 👍 👍

Κλασικά. Το αστείο είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις επιδεικτικής αισθηματολογίας έχουμε να κάνουμε με θεατρικές μιμήσεις πραγματικού συναισθήματος. Οπότε από τη μία θα έχουμε τα κομπιούτερ ως εκπροσώπους της τεχνητής νοημοσύνης και από την άλλη τους ανθρώπους ως εκπροσώπους του.. τεχνητού συναισθήματος.