“Είμαι εκεί” 100%.
Οι “γέροι” (οι από …30 και πάνω δηλ., άντε 40) πρέπει να αραιώνουν, ως λιγότερο εύπιστοι – ευάλωττοι στο σοκ του καινούργιου, σε όλα τα “νέα προϊόντα”, που είναι συνήθως παλιά προϊόντα σε νέα συσκευασία. Σ’ αυτά συμπεριλαμβάνονται …ιδέες οι οποίες καταναλώνονται σαν προϊόντα.
Η γνώση που οι μεγάλοι θα μπορούσαν να μεταδώσουν στους νεότερους είναι επικίνδυνη – καλύτερα ο “γέρος” να εξαφανιστεί, να πέσει σε κάποιο “χάσμα γενεών” ας πούμε.
Η πείρα χάνει την εννοιολογική υπόστασή της : οι συνθήκες υπό τις οποίες διαμορφώθηκε ήταν εκείνες ενός διαφορετικού πλανήτη. Για τον δικό μας, τον κόσμο της ιλιγγιώδους αλλαγής, είναι τελείως άχρηστη.

Μια ιδέα που μου ήρθε ξαφνικά προχτές είναι ότι σε μεγάλο βαθμό η ανάπτυξη των δυτικών κοινωνιών οφείλεται στο γεγονός ότι για πρώτη φορά στην ιστορία οι άνθρωποι παρέμειναν alive and kicking σε αδιανόητη για παλαιότερες εποχές ηλικία. Με τον τρόπο αυτό μπόρεσαν αφενός να ολοκληρώσουν έργα που εκ των πραγμάτων χρειάζονται δεκαετίες, αφετέρου να μεταδώσουν θεωρητικά και πρακτικά την πείρα τους αυτή στους νεότερους. Μια κοινωνία στην οποία οι “γέροι” πεθαίνουν φυσικά ή κοινωνικά, ζει χωρίς παράδοση στο παρόν και προοδεύει με αργούς ρυθμούς ή και καθόλου. Μια κοινωνία νέων είναι δηλαδή μια υπάκουη και στάσιμη συγχρόνως κοινωνία όπως όλες οι σχετικές κοινωνίες του “αναπτυσσόμενου” κόσμου.

Ακριβώς. Γι’ αυτό και πρέπει να είμαστε αδίστακτοι μαζί τους – κάποιοι δεν είμαστε ακριβώς “γηράσκοντες”. Όσο θα μας ήθελαν τουλάχιστον.

Βασικά οι γηράσκοντες δυτικοί πληθυσμοί αποτελούν για τις υπερεθνικές ελίτ ανεπιθύμητο βάρος. Το μόνο που τις ενδιαφέρει πλέον είναι να ρουφήξουν το λιγοστό τους αίμα και να τους ξεφορτωθούν το συντομότερο. Το κάνουν απλώς με πλάγιους τρόπους, ώστε να αυτοί πιστέψουν ότι όλα γίνονται για καλό.

Ε κάτσε, υπάρχουν εξ ίσου και πιο σημαντικά πράγματα να κάνει μια γυναίκα απ’ το να γεννάει / αναθρέφει παιδιά : μπορεί να γίνει από στέλεχος ή CEO πολυεθνικής μέχρι πολιτικός και στρατιωτικός καριέρας….
Εν τω μεταξύ, αν είδες, το point είναι “οι παρανοήσεις για τους άτεκνους ανθρώπους”. Με άλλα λόγια, το pattern που ισχύει σε όλα τα δικαιωματιστικά μήκη και πλάτη : παίρνουμε την εξαίρεση (ευάλωτοι, γκέι, άτεκνοι, κοκ) και ξεκινάμε διαδικασία προσαρμογής του συνόλου στις ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ απαιτήσεις (εμβολιασμός, γκεϊλίκι, ατεκνία και πάει λέγοντας).
Σημειωτέον ότι η Μαρίνα κι εγώ είμαστε άτεκνοι κατ’ επιλογήν : απόφαση που πήραμε κατόπιν ωρίμου σκέψεως, και δεν έχουμε μετανιώσει – αλλά …έτερον εκάτερον.