“Ο Σχιζοφρενής” είναι από τις καλύτερες ταινίες, όχι μόνο τρόμου, όλων των εποχών κατά την ταπεινή μου άποψη [το sequel, επίσης του Tobe Hooper, μερικά χρόνια αργότερα, ήταν σχετικά της πλάκας].
Όπως και το Dawn Of The Dead του Romero φυσικά, το οποίο – μαθητής ων το είχα δει το ’78 – είναι απ’ τα πράγματα που “άλλαξαν τη ζωή μου”.

Same here – all along the way! 😨 😊 Thank you!

Δεν ξέρω αν έχεις βιώσει εμπειρία μεταμεσονύχτιας προβολής. Το φαινόμενο εκτιλύχθηκε σε διάφορες φάσεις και σε διάφορους κινηματογράφους, από τα late ’70s – early ’80s και καθ’ όλη τη διάρκεια της δκεαετίας του ’80 [μπορεί και να συνεχίσθηκε ερήμην μου]. Αλλά το τί αριστουργήματα έχω δει σ’ εκείνες τις φάσεις δεν περιγράφεται. Μαζί και διάφορες φεσάρες – δεν είχε σημασία, το “έλλειμμα ποιότητας” αναπληρωνόταν απ’ το κλίμα μέσα στην αίθουσα και το φοβερό μπούγιο που γινόταν. Εννοείται ότι μεγάλο ποσοστό κόσμου προσερχόμασταν σ’ αυτές μετά την καθιερωμένη κραιπάλη.