Αυτό να λέγεται. Γιατί αφενός ο Χίτλερ γεννήθηκε όχι στο Μπράουναου αλλά στις …Βερσαλίες, αφετέρου ο γκροτέσκος αντισημιτισμός που νομοτελειακά τον κατέστρεψε μόνο δικό του εύρημα ή μονοπώλιο δεν ήταν.

Παρόλο που αναμφισβήτητα ξεπατικώνει διάφορους και ασχέτως από την όποια μουσική του αξία, ο SB αποτελεί κατά τη γνώμη μου 100% αυθεντική “περίπτωση”. Και μόνο που τα βρόντηξε στο απόγειο της επιτυχίας του – μιλάμε πάντοτε για πιτσιρικά – για να επανέλθει αμετανόητος, φτάνει και περισσεύει σαν διαπιστευτήριο. Πέραν πάντως των διαφωτιστικών παρατηρήσεων που έχεις κάνει κατά καιρούς για το θέμα του Χίτλερ, κάπου πιστεύω πως ήταν αναπόφευκτη μια μυθοποίηση/προσωποποίηση του κακού μετά τους δύο διαδοχικούς παγκοσμίους, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να κοιταζόμαστε όλοι καθημερινά στον καθρέφτη.

Η “δική μου” εξήγηση είναι ότι ο SB ξεπατικώνει τον Kanye West, αν και δεν [έχω το ενδιαφέρον που χρειάζεται ώστε να] το έχω εξακριβώσει.
Ως προς το ότι έχει ένα είδος ευφυίας το συγκεκριμένο τυπάκι [SB], σε σχέση με την πλειoνότητα των απιθανοτήτων του “χώρου”, συμφωνώ μαζί σου, αλλά δεν ακούγεται ο πούστης να πούμε – τι να κάνουμε.
Οι “απόψεις” του κυρ-Kanye, θεωρώ ότι είναι προϊόν της [ολοφάνερης] εκφραστικής του δυστοκίας στις συνεντεύξεις. Από κει και πέρα, το ότι ουδείς ποτέ προβεβλημένος απ’ το mainstream έχει κάνει μια σοβαρή συζήτηση περί ναζισμού, αποτελεί έναν από τους λόγους για τους οποίους “ένα φάντασμα [εξακολουθεί να] πλανιέται πάνω απ’ την Ευρώπη”. Κι αυτό δεν είναι του κομμουνισμού, αλλά του …literally Hitler. Η προσέγγιση του φαινομένου αποκλειστικά με δαινομοποιητικούς όρους εξυπηρετεί εκτός άλλων, εξακολουθώ να πιστεύω [από εποχής “επιφυλλιδογραφίας” στον ΗΧΟ] τη μανιχαϊκή φύση των σημερινών “πολιτικών” αφηγημάτων – Ο Θεός να τα κάνει τέτοια : ο Χίτλερ, ως χαρακτηρισμός, έχει υποκαταστήσει στον πολιτικό χώρο εκείνον του …literally Διαβόλου. Και ο πολιτικός χώρος έχει μεταλλαχθεί, βολικά, σε ένα είδος χυδαίας πολιτικοποίησης των πάντων.
Παρεμπτιπτόντως, ένας από τους πρώτους που επιχείρησαν [σε σχετικά σοβαρό επίπεδο] μια συζήτηση περί Β’ΠΠ, ο ιστορικός David Irving [έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του, όπως και άλλα φυσικά απηχούντα την ορθόδοξη προσέγγιση], ήταν απ’ τους πρώτους ανθρώπους που ο λόγος και η φυσική τους παρουσία έχουν απαγορευτεί, εδώ και χρόνια, σε πολλές δυτικές χώρες.
Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε φυσικά τότε για τον “απολογητή του ναζισμού”. Σήμερα τέτοιοι “είμαστε”, περίπου, όλοι …δυνητικά τουλάχιστον.