Ως (…Ιχθύς, δηλ.) εκ φύσεως εχθρός της γλωσσικής επικοινωνίας (της πρωτοκαθεδρίας της τουλάχιστον), είχα υιοθετήσει τη θέση του …Ζεν Βουδισμού πολύ πριν τη διαβάσω. Αυτό στην πράξη εκδηλωνόταν με υπερλεξιστικά παραληρήματα (ανύπαρκτες λέξεις / φράσεις) με τα οποία στην πρώτη και τη δευτέρα γυμνασίου γέμιζα ολόκληρα τετράδια – εννοείται πολύ πριν αντιληφθώ την ύπαρξη ανθρώπων όπως ο …Λαπαθιώτης.
Κατά την προσωπική μου πάντα άποψη, γλώσσα = μετάφραση (a priori). Και, σαν μετάφραση (όπως ισχύει με όλες τις μεταφράσεις) αδυνατεί να αποδώσει με ακρίβεια το νόημα, η ουσία του οποίου περιλαμβάνει ως γνωστόν τη …γλώσσα στην οποία είναι πρωτοδιατυπωμένο. Μιλάμε εν πάση περιπτώσει για ένα είδος χονδροειδούς σχηματοποίησης, εξυπηρετούσας επικοινωνιακές και …δημιουργικές ανάγκες. Και το δυστύχημα είναι ότι η χονδροειδέστερη παράμετρος αυτής, η επικοινωνιακή δηλ., έχει επικρατήσει, επικαλύπτοντας/μολύνοντας την ουσία των πάντων. Για …επικοινωνικούς λόγους φυσικά, με άλλα λόγια, grosso modo, για λόγους επιβολής ισχύος.
Αν αναλογιστεί κανείς ότι η λειτουργία των LLMs βασίζεται αποκλειστικά στην ανωτέρω γλωσσική παράμετρο, παίρνει μια ιδέα της υπηρεσίας τους στην ανθρωπότητα.

Anyway σε προκαρτεσιανές εποχές κάθε άλλο παρά ταυτιζόταν η ανθρώπινη ουσία με τη νοημοσύνη. Ας θυμηθούμε μόνο τα γνωστά περί πτωχών τω πνεύματι, δια Χριστόν σαλών κλπ. Στη ζεν εκδοχή του Βουδισμού η σκέψη και η γλώσσα θεωρούνται λίγο πολύ διαφθορείς του ανθρώπου. Κάτι ανάλογο με το βιβλικό δέντρο της γνώσης. Η συμμόρφωση με τις πατριαρχικές αξίες αποτελούσε το βασικό κριτήριο αποτίμησης του ατόμου στις αρχαϊκές κοινωνίες. Μόνο στη νεότερη εποχή αποθεώθηκε η μόρφωση και η νοημοσύνη. Λογική συνέπεια της αποθέωσης αυτής υπήρξε η δημιουργία της ΤΝ.

Αυτή βασικά είναι η αντίληψη του Παρμενίδη: το αυτό νοείν εστίν τε καί είναι. Ο Καρτέσιος το εννοούσε με την ορθολογική σημασία. Δεν θα συνεχίσω πάντως την προσπάθειά μου να σε προσηλυτίσω στις ιδιάζουζες περί ΤΝ απόψεις μου. Σα φίλος όμως θα σου πω μια τελευταία κουβεντα: εσύ χάνεις!

Ο κυρ-Καρτέσιος πάντως με τον όρο “σκέψη” εννοεί το σύνολο του γίγνεσθαι εντός της κρανιακής κοιλότητας, του συναισθήματος συμπεριλαμβανομένου.
Στην ουσία δηλ. είναι σαν να λέει …υπάρχω, άρα υπάρχω.
Ο Καζαντζίδης το έλεγε καλύτερα!

Ως προς τα LLM : Μετά τον Καρτέσιο, σειρά έχει ο …Βολταίρος (“διαφωνώ μ’ αυτό που λες αλλά …” κτλ).
Ως προς την “ανθρωπική” προκατάληψη μου πάντως, no such thing : το πρόβλημά μου με την A.I. είναι ότι κάποιοι τη βλέπουν σαν αντικαταστάτη μου. Θα ήταν ίδιο κι απαράλλαχτο ακόμα και αν θεωρούσα (που …θα το θεωρούσα αν ήταν έτσι) ότι μπορεί όντως να σκεφτεί, και ότι είναι απείρως εξυπνότερη / ικανότερη από μένα.
Στην πραγματικότητα, το μόνο στο οποίο διαπρέπει το “μηχάνημα” είναι η ταχύτητα παραγωγής αποτελέσματος – εκ της οποίας ταχύτητας πηγάζουν τα 2/3 της σχετικής φιλολογίας (“αυτό για το οποίο χρειαζόταν δουλειά εβδομάδων, το κάνει μέσα σε τρία λεπτά” και …χεστήκαμε που κλάναμε!). Η …ποιότητα του αποτελέσματος δε συζητιέται όσο θα έπρεπε. Και η δεδομένη επισφάλειά του, καθιστά τη ανθρώπινη επιτήρηση απαραίτητη – η απουσία της άλλωστε βρισκόταν στη βάση των “ατασθαλειών” που μονοπώλησαν την επικαιρότητα εσχάτως.

Το φαινόμενο αυτό εμφανίστηκε απρόσμενα το 2022-3 όταν τα LLM έγιναν πραγματικά.. μεγάλα και στη συνέχεια καλλιεργήθηκε σκόπιμα. Η εξήγηση κατά τη γνώμη μου βρίσκεται στη μνημειώδη όσο και προφανή παρατήρηση του Wittgenstein ότι για να λειτουργήσει επικοινωνιακή η γλώσσα δεν αρκεί να συμφωνούν οι άνθρωποι στους ορισμούς: πρέπει να συμφωνούν και στις κρίσεις. Από ένα σημείο λοιπόν και μετά τα LLM δεν χαρτογραφούν και δεν προβλέπουν απλώς την επόμενη λέξη. Χαρτογραφούν και προβλέπουν ολόκληρες κρίσεις.

Και τι είδους “σκέψη” είναι αυτή ενός “όντος” που δεν μπορεί να ρωτήσει / αναρωτηθεί.
Ο σύγχρονος άνθρωπος, το λέγαμε και τις προάλλες, δεν είναι ο Sam Altman και ο Dario Amodei. Ο σύγχρνος άνθρωπος είμαστε εμείς. Και …μια χαρά μπορούμε να ρωτήσουμε, και μια χαρά να αναρωτηθούμε.

Δεν καταλαβαίνω πώς μπορώ να πω ότι κάποιος σκέφτεται χωρίς να ξέρω τι σημαίνει “σκέφτομαι” – η μόνη παράσταση που έχω επ’ αυτού είναι η δική μου σκέψη.
Σε ένα κείμενο γραμμένο από άνθρωπο, κάθε λέξη / πρόταση έρχεται σαν νομοτελειακή συνέπεια της προηγούμενης. Αυτό καθιστά το κείμενο στο σύνολο του …μια στιγμή, ως αποτέλεσμα μιας ενιαίας πρόθεσης. Αυτό δεν ισχύει με τον στατιστικό & αποσπασματικό τρόπο με τον οποίο “γράφει” το LLM προβλέποντας απλώς την επόμενη λέξη. Εξ ου άλλωστε και εξοκείλει ευκαιρίας δοθείσης προς …όπου να’ναι.

Πίστεψέ με σκέφτονται και παρασκέφτονται whatever that means. Η απροθυμία σου να το διακρίνεις προέρχεται από την (απόλυτα δικαιολογημένη) “ανθρωπική” προκατάληψη και την εξ αυτής υποτίμηση των δυνατοτήτων τους. Εδώ κοτζάμ Καρτέσιος και το καλύτερο που βρήκε να πει για τον άνθρωπο ήταν ένα cogito ergo sum. Απλά δεν είναι σε θέση να πάρουν πρωτοβουλίες και το κυριότερο.. να ρωτήσουν – ή μάλλον αναρωτηθούν. Δυστυχώς το ίδιο πρόβλημα έχει και ο σύγχρονος άνθρωπος από τον οποίο η AI περιμένει εναγωνίως καθοδήγηση.

Ως προς το ότι τα LLM σκέφτονται λογικά, εννοείται ότι διαφωνώ τελείως. Κι αυτό αφορά και τις “πρωτοβουλίες”, τις “αταξίες” και τα “χακαρίσματα” που κάνουν διάφορους να μιλούν για …ανθρώπινα χαρακτηριστικά και …σκοτεινές προθέσεις.

Όντως. Το 2020 άλλωστε ήταν σούπερ καθοριστικό και για τα LLMs. Είχαμε το “μεγάλο γεγονός” ChatGPT3, εν μέσω “πανδημίας”, με το βιβλίο του ζοφερά ανεκδιήγητου Mo Gawdat ‘SCARY SMART’ να κυκλοφορεί …εν μέσω εμβολιαστικής φρενίτιδας, ένα χρόνο αργότερα.

Δεν είναι σύμπτωση που το τελικό βήμα της εν λόγω “συνάντησης” πραγματοποιήθηκε στα μουλωχτά εν μέσω πανδημικής καραντίνας. Τότε ακριβώς ολοκληρώθηκε η αποκοπή του ανθρώπου από τα “πράγματα” και η μετατροπή του σε LLM (για την ακρίβεια μάλιστα σε.. Little Language Model) ενώ αντιστρόφως τα μηχανικά LLM – τώρα πλέον είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε – απέκτησαν προς μεγάλη έκπληξη των δημιουργών τους την ικανότητα να σκέφτονται λογικά. Το δεύτερο αυτό σκέλος ήταν άγνωστο φυσικά σε μένα όπως και σε όλους εκείνη τη σκοτεινή εποχή. Θα θυμάσαι όμως την πανικόβλητη – believe me or not είχα ξυπνήσει τρεις η ώρα τη νύχτα μέσα σε κρύο ιδρώτα – προειδοποίησή μου για την συνωμοσία/έλευση της AI και την επιμονή μου να ονομάζω το σωτήριον έτος 2020 singularity. Για να μην αναφερθούμε στην άλλως ανεξήγητη επιλογή σου να ονομάσεις τοιουτοτρόπως ένα πολιτιστικό κατά βάση blog.