Thank you Ken!

…Συμφωνώ με το περί πίστης. Και ακόμα και αν το αντκείμενό της “αποδειχτεί” απατηλό, η ίδια η πίστη είναι αληθινή ως κινητήριος δύναμη. Εξ ου και τα διάφορα θαύματα. Εξ ου και κάποιες απ’ τις πιο συγκινητικές φιγούρες με τις οποίες έχω συζητήσει ήταν κάποιοι παλιοί αριστεροί, ανανήψαντες αλλά και αμετανόητοι.

[Το κινητό μου έμεινε από μπαταρία. Τα περισσότερα σχόλια είναι γραμμένα στο πόδι. Δείξε κατανόηση!]
Εννοείται ότι τελικά όλα καταλήγουν στην πίστη. Πίστη στην εγκυρότητα της “λογικής”, πίστη στην αντικειμενικότητα των “ιδεών” και δε συμμαζεύεται. Μεταφυσική δηλαδή. Αλλιώς η all encompassing τυχαιότητα του κόσμου αυτού καταργεί κάθε δυνατότητα νοήματος. Ένα τέτοιο κόσμο δεν τον ερμηνεύεις απλώς, αλλά κυριολεκτικά τον αισθάνεσαι σαν ψευδαίσθηση. Και μάλιστα του χειρότερου είδους.

Από τα μεγαλύτερα πνεύματα όλων των εποχών ο Κονδύλης. Δυστυχώς γεννήθηκε σε λάθος τόπο και χρόνο.

Κονδύλης Θεός όπως πάντα. Βιτγκεντστάιν, …απλός ημίθεος. Κατα την ταπεινή μου άποψη, λαβάνοντας υπόψη το status της φήμης καθενός, που αδικεί κατάφωρα τον ΠΚ.

Το καλύτερο το είχε πει ο Βιτγκεστάιν: μια φιλοσοφική συζήτηση έχει τη μορφή “δεν βγάζω άκρη”. Ακόμα καλύτερα ο Κονδύλης: οι φιλοσοφικές αναμετρήσεις γίνονται ειλικρινείς μόνον όταν καταλήγουν σε προσωπικές ύβρεις!

Λέγοντας φερειπείν “η λογική κείται εκτός κόσμου”, ξεχνάμε ότι οι λέξεις “η”, “λογική”, “κείται”, “εκτός”, “κόσμου” — αποτελούν …μέρη του κόσμου που απορρίπτουμε ως ψευδαίσθηση. Ο Π χρησιμοποιεί εργαλεία του κόσμου της “Δόξας” για να τον ακυρώσει ως τέτοιο.

Άσε που η θεωρία της ψευδαίσθησης δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει ευρέως αποδεκτή. Αυτό θα της προσέδιδε μια εντύπωση αντικειμενικότητας που θα χαλούσε τον ψευδαισθησιακό χαρακτήρα της. Με άλλα λόγια η απόρριψη και ο χλευασμός δεν αποδυναμώνουν τις πεποιθήσεις του ψευδαισθησιακού. Τις ενισχύουν!

Ένας από τους λόγους που διστάζω να μπαίνω σε “φιλοσοφικές” συζητήσεις, είναι η τάση μου να αναφέρομαι σε κολοσσούς και τιτάνες της σκέψης με “ασεβείς”, έως και …αγοραίες εκφράσεις που μπορούν να προκαλέσουν …ανατριχίλα στον συνομιλητή. Για μένα πάντως, όποτε προκύπτουν, προκύπτουν εξ οικειότητος, όπως πχ. μπορεί να βρίζεις τον κολλητό σου, το μουσικό σου ίνδαλμα ή το σκύλο σου, just for the fuck of it. Για τον Παρμενίδη εν πάση περιπτώσει, το “σλόγκαν” μου είναι : “ο φιλόσοφος του σωλήνα”. Και το εννοώ.

..οπότε καταλήγουμε και πάλι στην ψευδαίσθηση! Anyway πρόκειται για σκέψεις που μηρυκάζω δεκαετίες και δυσκολεύομαι να εξηγήσω σε δέκα γραμμές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποκλείεται να είναι ολοκληρωτικές μαλακίες. Κανονικά δεν προορίζονται καν για συζήτηση. Και μόνο η λογική διατύπωσή τους αναιρεί σε μεγάλο βαθμό το περιεχόμενό τους, όπως πολύ σωστά παρατήρησες. Καταλαβαίνω απόλυτα κάποιον που θεωρεί τα παραπάνω απλά παιχνίδια με τις λέξεις. Για μένα όμως η ταυτολογία και η αντίφαση αποτελούν την αρχή της πραγματικής μαθήσεως. Τα περισσότερα “παράδοξα” εξάλλου αποτελούν παράδοξα μόνο για τους τυπολάτρες του λόγου. Στην πράξη κανένας δεν θα εμπιστευόταν ξανά κάποιον που θα ισχυριζόταν ότι ψεύδεται συνεχώς. Καλού κακού θα έπαιρνε δηλαδή τη συγκεκριμένη δήλωση στα σοβαρά χωρίς να κολλήσει σε λογικούς βρόχους. Όσο για τα παράδοξα του Ζήνωνος (που αποτελούν πρακτικές εφαρμογές της θεωρίας του Παρμενίδη) δεν υπάρχει καμία βία για λύσεις. Ο Ζήνων είχε απόλυτο δίκιο εξαρχής. Αρκεί να δεχτεί κανείς ότι ο κόσμος μας αποτελεί ψευδαίσθηση!😁

Μη θέλοντας επί του παρόντος να υπεισέλθω στον κυρ-Παρμενίδη, εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω…Τι θα πει “ο κόσμος μας αποτελεί ψευδαίσθηση”. Είναι σαν να λες “είμαι ψεύτης”, και να αξιώνεις να γίνεις πιστευτός. Αν ο κόσμος είναι ψευδαίσθηση, τότε και το ότι ο κόσμος είναι ψευδαίσθηση, είναι ψευδαίσθηση.