Ακόμα νωρίτερα, στα early-middle ’70s, άλμπουμ όπως το Thick As A Brick των Jethro Tull, ή το …Passion Play των ιδίων, έφταναν στο Νο 1 του αμερικάνικου Billboard, αν είσαι Χριστιανός δηλαδή. Για να μη μιλήσουμε για ’60s και Beatles και Stones.
Στη συνέχεια η “μουσική βιομηχανία” επέλεξε την αυτοκτονία, επί σκοπώ δολοφονίας της μουσικής, με τρόπο αντίστοιχο εκείνου με τον οποίο αυτοκτονούν τα σύγχρονα δυτικά κράτη. Εν ονόματι, και στις δυο περιπτώσεις, ενός …higher plan.

Η πλάκα είναι ότι το συγκεκριμένο κομμάτι μου θυμίζει Χίο, το σπίτι θα μπορούσε να είναι σε κάποιο [φανταστικό] σημείο της παραλιακής λεωφόρου.

You’re right. I’ve heard them. Seeing Phil Collins perform them on video was worse than hearing them on the radio.

If you’ve heard “Mama”, which is more than likely, along with “Home By The Sea” …you don’t need to.

I don’t think I’ve heard the whole album.

Πρώτα-πρώτα μιλάμε για θεό των ντραμς. Δεύτερο για ένα χαρισματικό, τουλάχιστον, performer. Τρίτο, κάποια [λίγα] τραγουδάκια του εξακολουθούν να μ’ αρέσουν κι εμένα.
Ως προς το κράξιμο, γινόταν στα τυφλά, όχι όπως θα υπέθετε ίσως κάποιος στ’ όνομα του “ένδοξου” παρελθόντος του.
Άλλωστε …και τους Genesis έκραζαν οι [μετέπειτα] κράχτες του PC, όπως και όλο το progressive για “απομάκρυνση απ’ τις λαϊκές ρίζες του ροκ” και άλλα τέτοια ευτράπελα. Και αυτό πολύ πριν την έκρηξη του πανκ. Στο πλαίσιο αυτής βέβαια το πράγμα “ήρθε κι έδεσε” : μετά την ορδή των “μουσικών” που ορμούσαν στη σκηνή μη ξέροντας να κουρδίζουν τις κιθάρες τους, επακολούθησε η ορδή εκείνων που άρχιζαν να “γράφουν για μουσική” μη ξέροντας να γράφουν το όνομά τους. Και δε μιλάω για τους …Έλληνες κριτικούς, εννοείται.
Γενικά οι “απόψεις” και οι “αντιλήψεις” που αναπτύσσονταν στο πλαίσιο της ροκ κοινότητας ήταν κατά πλειονότητα ένα μάτσο μπάζα, όπως κι εκείνοι που τις διακινούσαν.
Ας όψεται η περίφημη …ανάγκη για αυτοπροσδιορισμό να πούμε.
Παρ’ όλα αυτά, υπήρχε αν μη τι άλλο κάτι που θύμιζε κοινότητα.

Same here. But the album was the worst ever released by this band in my opinion.