Οποιαδήποτε και αν είναι η ανθρώπινη συνέργεια, το προϊόν δε θα μπορεί να ονομάζεται μουσική. Όπως έχει πάψει ήδη κατά την άποψη μου να (μπορεί να) ονομάζεται μουσική η πλειονότητα της (…άνευ AI παρεμβάσεως) mainstream pop, συμπεριλαμβανομένου μεγάλου μέρους της “μαύρης κουλτούρας”, με αιχμή του δόρατος την καταστροφή της οποίας εκτιλύσσεται το project.
Ούτως ή άλλως, κατά την άποψή μου πάντα, η μουσική στη σύγχρονη κοινωνική συνθήκη είναι …irrelevant : η θέση της στο επικοινωνιακό γίγνεσθαι (ο παραδοσιακός της ρόλος δηλ. στο συντονισμό / μανιπουλάρισμα της μάζας) έχει υποβαθμιστεί, με κυρίαρχο σήμερα το “υπερθέαμα” της καλπάζουσας νέας τεχνολογίας.

Πιθανον στο μελλον η ανθρωπινη συνεργια στα μουσικα “πονηματα” της ΑΙ θα κανει την διαφορα .. Δηλαδη βαζεις την ΑΙ να γραψει κατι κι οτι δεν σου κανει το βελτιωνεις/αναπτυσεις περεταιρω πατωντας πανω του , ξερω γω .. Δεν το κατεχω το ζητημα , περιμενω να γραψεις κατι επ αυτου οποτε κι αν εχεις διαθεση ..

Αυτός ο φόβος μην ακουστούμε και καλά σαν γερογκρινιάρηδες, τείνει να μας γαμήσει, κι εμάς και …το σύμπαν γενικότερα : αν το σκεφτείς, οι “γέροι” γκρινιάζουν το ίδιο έντονα και για τους ίδιους λόγους (“ηθικολογικής” φύσεως) με τους “αγνούς εφήβους”.
Η ίδια φράση, που θα ακουστεί σαν γεροντική γκρίνια από ένα ώριμο άνθρωπο, στο στόμα ενός δεκαεξάχρονου αποκτά μια …δροσερή αύρα νεανικής επαναστατικότητας. 😜

…Ως προς το δικό μας, ήταν η πρώτη περίπτωση που μου ήρθε στο μυαλό η ιδέα περί AI : η πλήρης απουσία αποφασιστικότητας/πειθούς στη διατύπωση της μελωδίας, αυτό δηλ. που όταν υπάρχει κάνει ένα τραγούδι να σου μένει, αντίθετα μ’ αυτό εδώ που μπαίνει απ’ το ένα αυτί και βγαίνει απ’ το αλλο, είναι χαρακτηριστικό των “συνθετικών εντρυφήσεων” της A.I. Με τις οποίες έχω ασχοληθεί επαρκώς ώστε να ξέρω τι παίζεται, και πόσο γελοίοι είναι εκείνοι που μιλούν για καλλιτεχνική δημιουργία.

Mωρε αν ακουσεις τα τοπ τεν της Αμερικης κ της Αγγλιας σημερα δεν εχουν και μεγαλη διαφορα απ την Eurovision , μην σου πω οτι ακουσα και καμμια δεκαρια κομματια που μου φανηκαν φετος ενταξει .. Και στο λεω εγω που εχω μεγαλωσει με την ποπ μουσικη και δεν εχω και πολυ εξεζητημενες απαιτησεις.. Παλαιοτερα ανεβαιναν συχνα στα τοπ και πιο αναπαντεχα ακουσματα , υπηρχε μια ποικιλια ας πουμε , τωρα ειναι ολα φασον παραγωγη , που και καλουτσικο να ναι ενα τραγουδακι το σκοτωνει.. Αλλα ακουγομαι σαν γερογκρινιαρης οποτε το βουλωνω ..

…Εννοείται ότι διάλεξα τους Beatles ως παράδειγμα, όχι μόνο γιατί αντιπροσώπευαν το mainstream των ’60s (έως και των ’90s) αλλά γιατί σήμερα ακόμα κάποιοι τους επικαλούνται, με ένα τρόπο άμουσο & φετιχιστικό.

Ως προς τα καημένα τα αζεράκια : ακλόνητη εντύπωσή μου είναι ότι η μουσική όπως την ξέραμε βάλλεται συστηματικά, σαν κάτι στο οποίο επιστροφή δεν νοείται, στο όνομα της νεας (αντι-)κανονικότητας. Αν (θεωρητικά λέμε) δεν είχε υπάρξει ποτέ ένας …John Lennon, και εμφανιζόταν out of the blue ως υποψήφιος για τη Eurovision με το ‘Strawberry Fields Forever’ …θα κοβόταν από τα προκριματικά, δεν θα ψηφιζόταν δηλ. καν από το κοινό της χώρας για να την εκπροσωπήσει.
Οι παραδοσιακοί φιλόμουσοι, όπως εμείς ας πούμε, αποτελούν πλέον το αντίστοιχο του “ακροδεξιού” και του “ψεκασμένου συνωμοσιολόγου”.

Το ότι οι Αγγλίδες πλύστρες ήρθαν τελευταίες, αποτελεί ίσως και τη μόνη αχτίδα ελπίδας απ’ την τελευταία Eurovision. Αλλά κάτι μου λέει ότι αυτό οφειλόταν στον …παραδοσιακού τύπου ερωτικο-σεξουαλικό προσανατολισμό (αν κατάλαβα καλά δηλ.) του project.

Εννοείται ότι και εμένα ο Ιταλός μου φάνηκε συμπαθής για παρεμφερείς λόγους (ξέρεις υποθέτω ότι συγκροτήματα όπως οι Genesis και οι Van Der Graaf Generator πριν ακόμα γίνουν γνωστά στη χώρα τους ήταν διάσημα στην …Ιταλία – χώρα του μπελ κάντο για να μη ξεχνιόμαστε). Από κει και πέρα, “σαν τραγούδι”, αν μπορούν να ονομαστούν έτσι αυτά τα εξαμβλώματα (πιθανολογώ σοβαρή “παρέμβση” AI στη δημιουργία τους) ξεχώρισα τη μαλακιούλα του Αζερμπαϊτζάν : παρά την κραγμένη φωνίτσα του τραγουδιστή, είχε ένα “κάτι τι”, ένα ρυθμό εκειπέρα, κάτι που από μια στιγμή και μετά κάπως σε ζέσταινε και σε παρέσυρε – εμένα τουλάχιστον. Κάτι πήγαιναν να κάνουν και οι …Ουκρανοί, θυμίζοντας ελαφρώς progressive των ’80s (!) και κάτι χαλαρούληδες, 3 τον αριθμό, με κιθάρες και μια μπιτλική (λέμε τώρα) μπαλάντα, από Πορτογαλία. Εννοείται ότι απ’ αυτούς, μόνο ο Ουκρανοί προκρίθηκαν στον τελικό, λόγω προέλευσης και μόνο. Χειρότερο μακράν πάντως, όχι τυχαία, ήταν το ον που απέσπασε το “πρώτο βραβείο” : το πράγμα από ένα σημείο και μετά γινόταν σαδιστικό για τ’ αυτιά (και τα μάτια) μου!

Δυστυχώς, ετοιμαζόμουν να απαντήσω αυτό ακριβώς που γράφεις στην τελευταία πρόταση : ειρηνιστής και μπλαμπλαμπλα, αλλά το χρήμα των ερπετών-πολέμαρχων δεν τον χαλάει καθόλου. Για να μη μιλήσουμε για το ρόλο των πουστότουρκων που προωθείται, και απ’ τα ερπετά και απ’ τον ιδιο. Οι οποίοι πουστότουρκοι επέπρωτο εν τέλει να μας (επαν-)απορροφήσουν.