EARL HINES: I GOT IT BAD AND THAT AIN’T GOOD [PARIS ONE NIGHT STAND, 1958]

Ένας από τους μεγαλύτερους, για κάποιους ο μεγαλύτερος, πιανίστας στην ιστορία της jazz, ο Earl “Fatha” Hines δεν έπαψε στιγμή να δημιουργεί από τη δεκαετία του ’20 μέχρι το θάνατό του στα 1983. Έξω από τους περιορισμούς των κυρίαρχων τάσεων, είχε ένα προσωπικό στιλ που συνδύαζε υπερβατική δεξιοτεχνία και ανεξάντλητη μελωδική έμπνευση. Κανείς δεν ήξερε να σουινγκάρει όπως αυτός, όταν έπαιζε σόλο. Τον ακούμε ηχογραφημένο το 1957 στο Παρίσι, στο στάνταρ του Duke Ellington. Μαζί του οι Guy Pedersen – bass, Gus Wallez – drums

One of the greatest, for some the greatest pianist in the history of jazz, Earl “Fatha” Hines did not cease to create from the 1920s until his death in 1983. Outside the constraints of dominant trends, he possessed a unique style that combined transcendent virtuosity and unlimited melodic inventiveness. No one could swing like he did, when he played solo. Here he is recorded in Paris, 1957 on the Duke‘s standard, along with Guy Pedersen – bass, Gus Wallez – drums

1
(Visited 27 times, 1 visits today)

Leave a Reply