Στην εποχή μας πάντως (περισσότερο από ποτέ) η πολιτική διεξάγεται αποκλειστικά από τα παρασκήνια. Ο εκάστοτε “ηγέτης” είναι απλώς the right man for the job. Με …επικοινωνιακούς όρους πάντα.

Όλοι πάντως είμαστε θύματα της εποχής μας, μη σου πω κιόλας της εκάστοτε στιγμής. Χτες ήμουνα ηλίθιος – που έλεγε κι ο Μπράντμπερι – σήμερα όχι. Και αύριο το ίδιο.

Από τα παρασκήνια ναι. Από το προσκήνιο definitely not. Άλλο το ταλέντο του προπονητή και άλλο του ποδοσφαιριστή!

Νομίζω – και θα αποδειχθεί εν τέλει – ότι είμαστε, ποικιλοτρόπως και πιο πολύ απ’ όσο φαίνεται, επηρεασμένοι από τη διευρυνόμενη μουσουλμανική/αντιεβραϊκή προπαγάνδα (βάζω και τον εαυτό μου μέσα).
Αν υπάρχει πάντως κάτι στο οποίο “αδιαφιλονίκητα” πρωτεύουν οι Εβραίοι, είναι η τέχνη της χειραγώγησης, ευρύτερα γνωστή ως “πολιτική”.

Γεγονός είναι ότι υπάρχει “κάτι κοινό” που συνδέει τους καλιτέχνες όλων των εποχών. Αλλά η προσωπικότητα του ανθρώπου επηρεάζει την καλλιτεχνική του στάση. Και η προσωπικότητα είναι σε μεγάλο βαθμό θέμα ιστορικής περιόδου. Οι “εποχές” διαμορφώνουν de facto διαφορετικά είδη καλλιτεχνών.

Για πολλούς καλλιτέχνες φαίνεται να ισχύει (υπάρχουν παραδείγματα). Όχι όμως για εκείνους που είναι …και καλλιτέχνες.
Άσε που ο καλλιτέχνης που ατενίζει τον κόσμο υπό το …ύψος των ιδανικών του, είναι ντεμοντέ απ’ την αρχή του 20ου αι. τουλάχιστον.

Ειδικά οι επιστήμονες και οι καλλιτέχνες – πιθανότατα επηρεασμένοι από τα υψηλά τους ιδανικά – έχουν ένα χοντροκομμένο και ασπρόμαυρο τρόπο, με τον οποίο αντιμετωπίζουν την πολιτική και τη συνέχειά της τον πόλεμο.

Όσον αφορά τους Εβραίους πάντως, η άποψή μου είναι ότι θα έπρεπε να συνεχίσουν όπως πάντα να μεγαλουργούν ως επιχειρηματίες, επιστήμονες και καλλιτέχνες. Η πολιτική δεν είναι το στοιχείο τους και το κράτος που ίδρυσαν αποτελεί απλά ιστορικό λάθος.

Δεν παίζουν όμως οι άγιοι του καθολικισμού τον ίδιο ρόλο που παίζουν οι δικοί μας – με άλλα λόγια το ρόλο του πολιτευτή στον οποίο απευθυνόμαστε πρωτίστως για ρουσφέτια. Ούτε η Παναγία έχει στην Ευρώπη τη σημαίνουσα θέση που έχει στην Ελλάδα και στη λατινική Αμερική. Πατήρ και Υιός κατέχουν σχεδόν δευτερεύουσα θέση στην ελληνική καθημερινότητα. Μπορεί και από σεβασμό.

Ναι, εδώ δεν έχει διαβολάκια και καζάνια. Περισσότερο προς αρχαιοελληνικό Άδη πάμε, και γενικά δεν έχουν άδικο αυτοί που μιλάνε για διαχρονικές επιβιώσεις ελληνικών στοιχείων, συγχωνεύσεις με Ορθοδοξία κτλ. κτλ. Γενικά, όσο και αν αντιπαθώ τους παπάδες, σύγκριση μεταξύ ελληνικής βερσιόν και τρομολαγνο-γραφειοκρατικού “χριστιανικού” πνεύματος των Αμερικανοευρωπαίων, δεν τίθεται κατά την (διόλου προκατειλημμένη) άποψή μου.
Ως προς το “πολυθεϊστική” πάντως, η πανσπερμία Αγίων ισχύει και για την Καθολική Εκκλησία. Όχι φυσικά και για τον Προτεσταντισμό που με λίγη καλή θέληση μπορεί να τον δει κανείς σαν …επανιουδαιοποιημένο Χριστιανισμό. Δεν είναι τυχαίο το ότι η πολυπληθέστερη ομάδα σιωνιστών παγκόσμια (30 εκατομμύρια plus!) είναι οι Eυαγγελικοί, όχι οι Εβραίοι.

Ο νεότερος ελληνικός πολιτισμός είναι προσανατολισμένος αποκλειστικά στις διαπροσωπικές σχέσεις. Εξ ου και οι μηδενικές επιδόσεις του στις φυσικές επιστήμες και τη φιλοσοφία.

Η μεταφυσική αγωνία επίσης απουσιάζει εντελώς από τα έργα της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας.