Κι εγώ είχα πάθει πλάκα με τις εν λόγω ταινίες και ειδικότερα με το beat street που ήταν ταινιάρα ούτως ή άλλως. Βασικά μαζί μένα φίλο μου από το γυμνάσιο παίζαμε ντουέτο στην Καρδίτσα χωρίς ανταγωνισμό. Αυτός ήταν λίγο καλύτερος από μένα στα σπαστικά, ενώ εγώ είχα ιδιαίτερο ταλέντο στο ακροβατικό μέρος του θέματος. Οι των άλλων σχολείων ήταν τελείως ψοφίμια και καταδεχόμασταν κόντρες μαζί τους μόνο από ανάγκη. Αυτά μέχρι που κάποια στιγμή εμφανίστηκαν από το πουθενά δύο μαύροι – ενήλικοι βέβαια – στο πάρκο/αρένα και αποφασίσαμε ομόφωνα με το φίλο μου ότι έφτασε η ώρα να εγκαταλείψουμε. Κάποιες αρθρώσεις μου πονάνε ακόμα..

Θυμάμαι τις δυο πρώτες ταινίες που είχαν προβληθεί τότε ακριβώς, είχα πάθει την πλάκα μου. Και με το electro απ’ τα blaster καi [κυρίως] με τον απίστευτο χορό των ατομακίων. Δεν επιχείρησα ούτε κατά διάνοια να τον αναπαραγάγω, παρόλο που γενικά χόρευα του σκοτωμού. Προφανώς ήσουν μεγαλύτερο ταλέντο από εμένα!😊

Since I almost became a professional dancer at the end of the 1970s, salsa had a particular appeal.

Sounds like fun – surely more interesting musically. But, when it came to dancing, I was into techno and trance.

Raver? That must have been fun. We were doing salsa dancing and flamenco in the 90s.

It is isn’t it? 100% more interesting than the Bryan Ferry original, which is rather lame.
Hell was one of my favorites in my career as a “raver” back in the ’90s.