Το συγκεκριμένο με τον Βelew είvαι το tip of the iceberg.

…Γιατί η αίσθηση μου είναι ότι το θέμα δεν έχει θιγεί, γιατί έτσι αποφάσισαν εκείνοι (δηλ….οι μόνοι) που θα μπορούσαν να το θίξουν.

Μη το λες για πλάκα. Με κάποιες πτυχές του θέματος …είχα κάνει πίσω που λένε. Να μη σου πω ότι δεν είναι απλώς η “τεμπελιά” που με εμπόδισε να μπω στα αίματα.

Proceed with caution!😁

Κάποια στιγμή (σκέφτομαι ούτως ή άλλως να επανενεργοποιήσω το section “Stories”) θα αναφερθώ σ’ αυτό. Έχει …μεγάλο ενδιαφέρον το λιγότερο.
Γενικότερα, δεν αποκλείω, όταν κάποια στιγμή θα κάνω ένα είδος monetize σε διάφορα θέματα (απ’ το οποίο, εννοοείται, θα εξαιρούνται κάποιοι φίλοι) να δημοσιεύσω μέρος του υλικού για το βιβλίο σε συνέχειες. Το τι πράγματα έχω ανακαλύψει γενικά για τον Bowie δε λέγεται. Πριν το ξεκινήσω είχα διαβάσει περί τις είκοσι βιογραφίες του / κρατήσει σημειώσεις απ΄αυτές. Εν τω μεταξύ, τα περισσότερα απ’ αυτά στα οποία αναφέρομαι οι βιογράφοι τα προσπερνούν μακάρια, όντας τελείως αδαείς σε θέματα του “απόκρυφου”. Αλλά και οι υποτιθέμενοι γνώστες (όσοι τσέκαρα εν πάση περιπτώσει) αγνοούν …το βασικό. Κάποια στιγμή θα το …αποκαλύψω. 😇

Για τη συγκεκριμένη κόντρα ομολογουμένως δεν γνωρίζω το παραμικρό. Είμαι ο τελευταίος όμως που θα προσπεράσει ελαφρά τη καρδία “συνωμοσιολογικά” σενάρια περί μοιραίων συνεπειών της εμπλοκής με.. occult καταστάσεις.

…Για να μη μιλήσω για την κόντρα Zappa – Bowie. Ως προς αυτήν, αν ήμουν συνωμοσιολόγος με την κακή έννοια, θα έσπευδα να συμπεράνω ότι αποτέλεσε την αιτία θανάτου του FZ. Φυσικά το συμπέρασμα θα παραήταν τολμηρό. Αλλά και τα στοιχεία που έχω συγκεντρώσει (στο πλαίσιο του βιβλίου για τον Bowie), είναι τουλάχιστον εντυπωσιακά.

Για τον Robert Johnson ήταν “να’χουμε να λέμε” (απλώς επειδή “είχε βελτιώσει αισθητά την τεχνική του σε σύντομο διάστημα” – λες και έπαιζε τις …σπουδές του Villa-Lobos να πούμε).
Για τους LedZep …είναι de facto σίγουρο. Όπως και η “μαγική κόντρα” των …κρουλεϊανών Page και Bowie στα mid-70s.

Έχω περάσει τόσες ώρες ως φοιτητής με τους δίσκους των LZ που αδυνατώ να τους κρίνω σαν ανθρώπους. Ειδικά στην περίπτωσή τους προτιμώ να κάνω τα στραβά μάτια. Η επιτυχία τους επιπλέον μου φαίνεται λίγο περίεργη. Με τίποτα δεν είναι αυτό που θα ονόμαζε κανείς εμπορικοί. Τόσα και τόσα εκπληκτικά συγκροτήματα της εποχής με συμβατικότερο ήχο τα έφαγε η μαρμάγκα. Κλίνω σοβαρά προς τη θεωρία συμβολαίου τύπου.. Robert Johnson.

Thanks!
Να συμπληρώσω ότι η “τεχνική μου” είναι, από μια εποχή και μετά, σημαντικά υποδεέστερη αυτής ενός επαγγελματία prog κιμπορντίστα – για τζαζίστες και κλασικούς πιανίστες δε μιλάμε καν. Ο λόγος φυσικά είναι ότι εγκατέλειψα τη μελέτη, μαζί με τη διάθεση για εντρύφηση στο κλασικό ρεπερτόριο. Δεν υπάρχει χρόνος / διάθεση γι’ αυτό δυστυχώς – υποθέτω είναι θέμα χαρακτήρος : Κάποιοι είμαστε “υποχρεωμένοι” να ρίχνουμε το βάρος στα δικά μας ορνιθοσκαλίσματα.

Πρέπει να ομολογησω ότι πέρα από ο,τιδήποτε άλλο, ο Bonham δε μου ήταν συμπαθής, λόγω αλαζονείας & άσκοπης επιθετικότητας, και μάλιστα προς κατευθύνσεις που απλά …δεν τον έπαιρνε. Έχει μιλήσει υποτιμητικά για τον Collins, ως …ντράμερ (!), αλλά και (εδώ το ασυγχώρητο και η ρίζα της αντιπάθειάς μου) εναντίον των Jethro Tull στα ’70s, παραφράζοντας το όνομά τους σε Jethro Dull. Μιλάμε ότι …ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετά, όταν το σκέφτομαι …φουρκίζομαι.
Το attitude γενικά του JB ήταν εναρμονισμένο με το arrogance των Zeppelin – μεγαλύτερων κλεφτών στην ιστορία του ροκ παρεμπιπτόντως, και …ελαφρώς υπερεκτιμημένων εν συνόλω από πλευράς ταλέντου / μουσικότητας.
Αυτό ασφαλώς και δε σημαίνει ότι δεν καρα-γουστάρω ένα σωρό κομμάτια τους. Ή ότι δεν έχω αδυναμία στον Jimmy Page. Συμφωνώ όμως 100% με αυτό που έχει πει o Keith Richards για τον Plant : “από μια στιγμή και μετά η φωνή του αρχίζει να με εκνευρίζει“.