Ως προς τα αεροπλάνα, δεν θα ξεχάσω μια συνέντευξη του Tony Banks, που είναι και το “ίνδαλμά μου”, στην οποία περιέγραφε την κατάσταση πανικού υπό την οποία λειτουργεί όταν βρίσκεται εν πτήσει. Είχα συγκινθεί γιατί ήταν, με το νι και με το σίγμα, ίδια με τη δική μου.

Σκαθάρια συμπαθή όντως. Αλλά οι κατσαρίδες, εκτός του ότι είναι γυαλιστερές, τρέχουν με εξωπραγματική ταχύτητα. Αν ήταν μεγέθους φόρμουλας [στο σχήμα έχουν κάτι] θα κάλυπταν απόσταση Αθήνα – Θεσ/νίκη σε 10 λεπτά της ώρας. Γενικώς δεν σκοτώνω τίποτα εκτός από τα γαμημένα κουνούπια. Αλλά τις κατσαρίδες ειδικά δεν τις σκοτώνω για τις φοβάμαι – και δεν αντέχω και το “κλακ” που κάνουν όταν τις λιώνεις. Αν είχα μπροστά μου το κουμπί γενικής εξολόθρευσής τους, θα το πάταγα αμέσως.

Αυτό, αν δεν με απατά η μνήμη μου, πρέπει να είναι το πρώτο πράγμα που γράφεις με το οποίο δεν μπορώ να επικοινωήσω. Τις κατσαρίδες δεν τις λυπάμαι, ούτε τις μισώ. Τις ΦΟΒΑΜΑΙ. Γενικώς δεν νομίζω ότι είμαι ο πιο δειλός άνθρωπος στον κόσμο, υπάρχουν όμως δυο πράγματα με τα οποία παθαίνω σοκ και δέος. Κατσαρίδες [πρέπει να βρεθω με την πλάτη στον τοίχο για να αντιδράσω] και αεροπλάνα. Τα τελευταία, μετά από κατά συρροήν “μαρτυρικές” στιγμές, τα έκοψα οριστικά προ 30ετίας.

Αν εξαιρέσουμε πάντως τα κουνούπια, θα έλεγα ότι τα περισσότερα έντομα μου είναι μάλλον συμπαθή. Τις κατσαρίδες τις μισούσα εξαρχής, αλλά στο προηγούμενο κωλόσπιτο είχα εξαναγκαστεί να σκοτώσω τόσες πολλές και με όλους τους δυνατούς τρόπους, που στο τέλος έφτασα να τις λυπάμαι.

Απ’ ό,τι θυμάμαι, οι κατσαρίδες θεωρούνται τα πιο ανθεκτκά / επιβιωτικά όντα στον πλανήτη. Εικάζω άλλωστε ότι αυτός είναι ο λόγος του “παράλογου” φόβου μας γι αυτές : η δύναμη που αποπνέουν. Το “συλλογικό ασυνείδητο” αναγνωρίζει στα τερατουργήματα της φύσεως τους …φυσικούς αντιπάλους σε κάποιο είδος τελικής μάχης.
Εν τω μεταξύ, και τώρα υπάρχουν ευμεγέθεις εκπρόσωποι του “είδους”, αλλά σε προϊστορικές περιόδους οι κατσαρίδες λυμαίνονταν τα δάση πετώντας, σε μέγεθος …king size. Sci fi horror stuff.

Πιστεύω πάντως ότι θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε καταρχήν σε ορισμένες βασικές παραδοχές, όπως πχ ότι το να χαίρουν γενικής εκτιμήσεως άτομα της εν λόγω συνομοταξίας είναι το ίδιο αφύσικο με το να θεωρούνται οι κατσαρίδες ως το αποκορύφωμα της εξελικτικής διαδικασίας.

…Γιατί η αμάθεια, σα να μην έφτανε το χάλι της, περνάει και τη σέντρα και βγαίνει στην επίθεση. Έπεσα χτες σε ένα είδος “συζήτησης” ανάμεσα στους Σ. Ζίζεκ και Γ. Χαράρι (Μπόζο vs Καραγκιόζη) με θέμα : ποιον πρέπει να εμπιστευτούμε περισσότερο, τη Φύση ή τον Άνθρωπο (Μιλάμε για φοβερό θέμα to begin with…) Εννοείται ότι οι δύο comedians βρίσκονταν σε απόλυτη σύμπνοια ως προς το ότι …από τη στιγμή που ο Άνθρωπος είναι μέρος της φύσης, δεν υπάρχει κάτι που θα σκεφτεί ή θα κάνει, το οποίο δεν είναι …μέρος της φύσης και αυτό. Επομένως αυτό που πρέπει να εγκαταληφθεί επειγόντως είναι (guess what) η εντύπωση ότι …ξέρουμε τι είναι φυσιολογικό και τι όχι.
Ο …Dr. Breen με σάρκα και οστά x 2 ας πούμε.

Βασικά με το πέρασμα του χρόνου η εκτίμησή μου για τους “παλαιούς” έχει ανέβει κατακόρυφα – συμπεριλαμβανομένων και των αντιλήψεών τους για το ρόλο των ονείρων – σε σημείο που να θεωρώ πλέον όλες τις “προλήψεις” και τις “δεισιδαιμονίες” τους λίγο πολύ σωστές. Η αυτοαποκαλούμενη “πρόοδος” του ανθρώπινου πνεύματος είναι κατά τη γνώμη μου απλώς κατρακύλα στην άβυσσο της πιο καταστροφικής αμάθειας.

Κρίνοντας από τη δική μου περίπτωση, αλλά και από συζητήσεις με γνωστούς και αγνώστους, το πρόβλημα δημιουργήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του από την “τρίτη και φαρμακερή” που σε καμία περίπτωση δεν προβλεπόταν από τα πρωτόκολλα των φαρμακευτικών. Μέχρι τότε τόσο οι παρενέργειες του εμβολίου όσο και οι μεταλλάξεις του ιού κυμαίνονταν σε κάπως λογικά επίπεδα, τώρα και τα δύο έχουν ξεφύγει για τα καλά κι ας λένε ό,τι θέλουν στην τηλεόραση.

Δεν ξέρω ούτε ένα πολυεμβολιασμένο που να μην έχει πάθει Covid μια φορά τουλάχιστον. Ή μάλλον ψέματα, ξέρω …δύο. Αλλά είναι πολύ περισσότεροι οι τελείως ανεμβολίαστοι γνωστοί μου που δεν το έχουν πάθει. Και εντάξει, δεν είναι party animals, ούτε όμως κάθονται και στο σπίτι όλη μέρα, εργάζονται κλπ. – τα ίδια άλλωστε ισχύουν και για τους παθόντες. Μπορεί να είναι τυχαίο, μπορεί και όχι : οι πρώτοι ακολουθούν πιστά την “αγωγή” (C, D3, Zinc) βρέξει χιονίσει.

Δική μου αίσθηση επίσης είναι ότι αυτό που συμβαίνει με τα όνειρα, υπεκφεύγοντας της “ψυχαναλυτικής” προσέγγισης, αλλά και εκείνου που νόμιζα ο ίδιος μέχρι μια εποχή (όνειρο = το δικαίωμα των πάντων στην καλλιτεχνική δημιουργία) αφορά στην επαφή με ένα κόσμο που δεν απέχει από την πραγματικότητα παρά όσο ο υποβρύχιος από τον χερσαίο. Είναι εντυπωσιακό το πώς μια θαλάσσια χελώνα μετατρέπεται σε ένα εκπληκτικά ταχύ και ευκίνητο ον, με το που θα βυθιστεί …σερνάμενη στη θάλασσα.

Εν τέλει, εν τη απουσία άλλης [προς το παρόν] “αποκαλύψεως” η εξήγηση του φαινομένου με τον Χουαντορένα είναι η τυπική : Oύτως ή αλλως δεν ξεκίνησα σκεπτόμενος αυτόν. Ακολουθώντας απλώς τη σκέψη μου και ψάχνονας για παράδειγμα …άντλησα αυτό που “τρένταρε” τη συγκεκριμένη στιγμή στον Αιθέρα.
Παρεμπιπτόντως, σ’ αυτά πιστεύω ακράδαντα [ακόμα και άλμπουμ έχουμε βγάλει μ’ αυτόν τον τίτλο]. Και η πίστη μου υπαγορεύεται από πληθώρα περιστατικών διαίσθησης κλπ. αφορώντα αε δικά μου άτομα, αλλά και σε γεγονότα “ευρύτερου ενδιαφέροντος”.