Βασικά σε κανένα επαγγελματικό τομέα δεν υπάρχει χώρος για “υπαρξιακά” ερωτήματα του τύπου “γιατί μπαμπά” ή “γιατί έτσι και όχι αλλιώς που είναι τουλάχιστον απλούστερο” κλπ. Στην Ελλάδα πάντως αντιμετωπίζεσαι ως εξωγήινος.

Εννοείται ότι αυτός ήταν ένας ακόμα λόγος. Εργάσθηκα ως φοιτητής για αρκετό διάστημα σε δικηγορικό γραφείο φίλου του πατέρα μου για να μάθω τη δουλειά, και την έμαθα περισσότερο απ’ όσο ήθελα.
Άσε τη γελοιότητα των ποινών. “Υπάρχει κάποια εξίσωση βάσει της οποίας ο ένοχος πρέπει να τιμωρηθεί για το τάδε αδίκημα με ‘x’ μήνες φυλακή και όχι με ‘ψ’ ή ‘z’, ας πούμε;”, είχα ρωτήσει κάποια στιγμή το δικηγόρο της υποθέσεως. Από την έκπληκτη / επιπληκτική απάντησή του, κατάλαβα ότι το θέμα δεν τον είχε απασχολήσει.

Τη νομική την είχα διαγράψει εκ των προτέρων, αφού ως δικηγόρος θα ήμουν υποχρεωμένος να λέω συνέχεια ψέματα για λογαριασμό του ενός και του άλλου. Όχι ότι το “επάγγελμα” που “επέλεξα” τελικά είναι καλύτερο. Αν μπορούσα να διορθώσω ένα μόνο πράγμα στο παρελθόν, θα έκανα πάση θυσία επιτόπου στροφή 180 μοιρών και όπου φύγει φύγει.

Πιθανώς έτσι είναι, αλλά για μένα (ένας από τους λόγους που δεν υπήρχε περίπτωση να ασχοληθώ με τη νομική επιστήμη) “απόδοση δικαιοσύνης” = ευφημισμός για το real thing : “εκδίκηση”. Θα ήθελα να έβλεπα συγκεκριμένους ανθρώπους να καταστρέφονται, επαγγελματικά τουλάχιστον, όπως τους αξίζει.
Δεν είναι πάντως σίγουρο ότι η τιμωρία συγκεκριμένων καθαρμάτων δε θα θορυβούσε / συγκρατούσε κάποιους επίδοξους στο μέλλον.