Όπως το είχε θέσει κάποτε ο Tom Waits (δεν ξέρω αν το ξεσήκωσε από κανένα Philip K Dick) “reality is for people who can’t face drugs”!!

…Και η μεγαλύτερη, για να μη πω η εφιαλτικότερη πλάκα, είναι ότι η προσκόλληση σ’ αυτά υποδηλώνει και καλά τάσεις φυγής από την πραγματικότητα, ενώ στην πραγματικότητα …αυτά είναι η πραγματικότητα, και η προσκόλληση στην “πραγματικότητα” είναι η φυγή από αυτήν.

Μην το συζητάμε. Περιττό να σου πω επίσης ότι το χτεσινό βράδυ στο μυαλό μου έπαιζε συνεχώς και σε σημείο εκνευριστικό for no reason at all ο στίχος του Σιδηρόπουλου “το ξέρω πως ανάσκελα θα μας βρουν ένα πρωί”. Τις προάλλες εντωμεταξύ άρχισε να μου αφηγείται από άσχετη αφορμή μια συντηρητική κυρία στην ηλικία μου ανάλογες φάσεις ψυχεδελικού χαρακτήρα που να σου φύγει ο τάκος. Η απόκρισή μου ήταν ότι “αυτά τα πράγματα” δεν είναι στη φαντασία μας. Αυτά τα πράγματα ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

Δεν τον γνώριζα τον κύριο, αλλά δένει άψογα ως εναλλαγή με ένα podcastάκι που έχω ετοιμάσει για αύριο!
Η φάση με τον Kilmer μου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση : στο συγκεκριμένο έργο που βλέπαμε ο τύπος προκύπτει (απ’ όσο είδαμε τουλάχιστον) ως ένα είδος εκδικητικού πνεύματος. Κλείνοντας μάλιστα την τηλεόραση αστειεύτηκα στη Μ : “έχεις κλειδώσει; μη μας εμφανιστεί κάνας Val Kilmer νυχτιάτικα…” Και γενικώς (ενώ τα περισσότερα θρίλερ τα απολαμβάνω βασικά σαν κωμωδίες) αυτό το πράγμα για κάποιο λόγο είχε καταφέρει να εισχωρήσει στο μυαλό μου – το σκεφτόμουν μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Κάπου εκεί κοντά ο VK άφηνε τα εγκόσμια.
Δεν θέλω να αναφερθώ στο πόσες φορές μου έχουν τύχει παρόμοιες φάσες.