Έχω όπως καταλαβαίνεις μεγάλη περιέργεια να τη διαβάσω!
Εγώ έχω εκπονήσει κάτι “συνωμοσιολογικό” και λίαν far fetched (φαινομενικά τουλάχιστον) για την περίπτωση Trump. Κάποια στιγμή πρέπει να βρω χρόνο και διάθεση να το διατυπώσω στη λεπτομέρεια, γιατί περιλαμβάνει πολύ γράψιμο.

Τελευταία δουλεύω πάνω σε μια σαλεμένη θεωρία περί νοσταλγίας, την οποία επιφυλάσσομαι να εκθέσω για ευνόητους λόγους. Ίσως όταν θα έχω μαζέψει επαρκή αριθμό ενδείξεων!!

Είναι αξιοσημείωτο πάντως – μιας και περί RAM (random access memory) ο λόγος – ότι και η μνήμη των υπολογιστών λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο. Οι αποθηκευμένες πληροφορίες δηλαδή από μόνες τους δεν σημαίνουν τίποτα, μέχρι να τις διαβάσει και να τις βάλει σε σειρά για τους δικούς του σκοπούς το κατάλληλο πρόγραμμα. Και γενικότερα είναι αξιοσημείωτο – μιας και μιλάμε για τεχνητή νοημοσύνη – ότι τα κομπιούτερ είναι δομημένα με τρόπο που ομοιάζει φοβερά στην ανθρώπινη νοητική δομή. Λες και η δομή αυτή αποτελεί μονόδρομο.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η αναπόληση του παρελθόντος δεν αφορά επιστροφή σε κάποια παιδική ή νηπιακή ουτοπία (παρόλο που και αυτό δεν είναι ευκαταφρόνητο). Κινείσαι προς το παρελθόν, απεγνωσμένα ίσως, γιατί απλούστατα …είναι παρελθόν. Κινητήρια δύναμη είναι η αίσθηση του ακατανίκητου του χρόνου, δηλ. η αίσθηση του ανέφικτου. “Σκοπός” είναι να τον υπερνικήσεις.

Δεν έχεις ανά πάσα στιγμή την ολότητα των αναμνήσεων. Έχεις ανά πάσα στιγμή το potential της ολότητας των αναμνήσεων. Κι αυτό περιλαμβάνει και καλές στιγμές με ανθρώπους που γενικά “μισείς” και το αντίθετο. Μια μεγάλη κατηγορία αναμνήσεων τέλος αφορά σε στιγμές που έχεις περάσει μόνος σε κάποιο είδος meditation (για να μη πω ότι και τις στιγμές που περνάς με άλλους, μόνος τις περνάς – συχνά σε meditation, άσχετα αν συμμετέχεις στα τεκταινόμενα).
“Νόημα” για μένα δεν βγάζει τίποτα ούτως ή άλλως – σε οποιαδήποτε περίπτωση δεν το ψάχνω. Ως προς τη χωρητικότητα της RAM, δεν ξέρω αν είναι ίδια για όλους. Και κυρίως δεν έχω υπόψη μου κάποια ακριβή αντιστοίχησή της με συγκεκριμένα amounts αναμνήσεων.

Τα περί της εικόνας του εαυτού ή μιας κατάστασης επίσης είναι κατά τη γνώμη μου αυτονόητα: όταν αγαπάς κάποιον θυμάσαι τα καλά, όταν τον μισείς θυμάσαι τα κακά. Δεν γίνεται να έχεις ανά πάσα στιγμή μπροστά σου την ολότητα των αναμνήσεων, αφενός λόγω περιορισμένης RAM, αφετέρου γιατί δεν βγάζει κανένα νόημα.

Truth be told πάντως η αναπόληση του παρελθόντος ποτέ δεν αποτέλεσε το φόρτε μου. Από την άλλη πάλι έχω καταναλώσει αρκετές εργατοώρες αναλύοντας παλιές τραυματικές μου εμπειρίες μπας και καταλάβω επιτέλους τι διάολο πήγε στραβά.

Πρόκειται για ιδέες που εμένα μου φαίνονται προφανείς, αλλά έχω διαπιστώσει ότι για τους άλλους δεν είναι και τόσο. Δεν ξέρω αν θα βοηθούσε καθόλου η παρατήρηση ότι φέρνουν λίγο προς τη βουδιστική θεώρηση του εαυτού, αν και είμαι σίγουρος ότι το ζώδιό μου αποτελεί εδώ τον καθοριστικό παράγοντα. Anyway δεν έχει σημασία, η σχέση του κάθε ανθρώπου με το παρελθόν του είναι και πρέπει να παραμείνει προσωπική. Στα όνειρα πάντως – το αγαπημένο μου πεδίο έρευνας – μπορεί κανείς να έχει κάθε είδους εσφαλμένες ή κατασκευασμένες αναμνήσεις και πάλι να είναι ο εαυτός του!

Δεν επιλέγουμε τις αναμνήσεις. Εκείνες μας επιλέγουν, με την έννοια ότι μας διαμορφώνουν, και με την έννοια ότι ξεπηδούν αυτόματα – αν είναι “διαθέσιμες” – αφορμής δοθείσης.
Προσωπικά δεν έχω κάποια συγκεκριμένη εικόνα για τον εαυτό μου, δεν καταλαβαίνω καν τι σημαίνει αυτή η έκφραση.
Σε κάποιους πάντως (επειδή υπάρχουν και αυτοί) που βάλλουν εναντίον του “living in the past” ισχυριζόμενοι ότι η κίνηση προς το παρελθόν είναι άρνηση του παρόντος, η απάντηση είναι ότι το αντίθετο ακριβώς ισχύει. Και όχι μόνο γιατί ένας απ’ τους πιο έντονους τρόπους να “ζεις τη στιγμή”, είναι να ξαναζείς μια άλλη.

Και μόνο αυτό το τελευταίο μού αρκεί για να μη θέλω να ταυτίζομαι με τις αναμνήσεις μου (όχι δηλαδή ότι το καταφέρνω). Επιπλέον από το σύνολο των συνειδητών αναμνήσεων επιλέγουμε κάθε φορά εκείνες μόνο, οι οποίες εξυπηρετούν την εκάστοτε εικόνα που έχουμε ή θέλουμε να δημιουργήσουμε για τον εαυτό μας. Ή όπως το είχε θέσει επιγραμματικά ο Νίτσε “είναι πολύ στενό το παράθυρο της ανθρώπινης συνείδησης”!

Δεν ξέρω τι να απαντήσω επ’ αυτού. Προσωπικά θυμάμαι, όχι τα πάντα εννοείται, αλλά πάντως πολλά, με διαύγεια συχνά κουραστική για τους άλλους (= συνάδουσα με διηγήσεις γεμάτες αδιάφορες γι’ αυτούς λεπτομέρειες). Και όχι μόνο τα ευχάριστα. Αναλογιζόμενος πχ. φάσεις έως και της προσχολικής ηλικίας με άτομα που με έχουν βλάψει, το απωθημένο είναι εκεί, εκδηλούμενο με τη μορφή …τσιτώματος. 😠

Προφανώς. Τα περισσότερα όμως τα έχω ξεχάσει – σε συνειδητό τουλάχιστον επίπεδο – και τα λίγα που θυμάμαι μου φαίνονται πλέον σαν όνειρο. Αν δεν υπήρχε το αίσθημα της νοσταλγίας, θα μπορούσαν άνετα να είναι οι αναμνήσεις κάποιου άλλου ή κάτι που είδα στην τηλεόραση. Philip k Dick rules😉

Εκ των πραγμάτων ο τωρινός εαυτός σου έχει πολύ περισσότερα κοινά με τον παιδικό σου εαυτό απ’ όσα με οποιονδήποτε άνθρωπο. Είσαι οι αναμνήσεις σου, και οι πιο θεμελιώδεις είναι οι της παιδικής ηλικίας.
Προσωπικά δεν αντιμετωπίζω το θέμα με τη ρομαντικίζουσα διάθεση “να ξαναγίνουμε παιδιά” κτλ. (παρόλο κι αυτή δεν είναι για πέταμα). Αναφέρομαι στη διατήρηση κάποιων ιδιοτήτων που “δεδομένα” χάνονται ανεπιστρεπτί με την ενηλικίωση. Ούτε καν εννοώ ότι …οφείλει κάποιος με νύχια και με δόντια να τις κρατήσει – δε δουλεύει έτσι. Θέμα τύχης είναι, που μπορεί να είναι και ατυχία …ή και αναπηρία.