Αν η JF σου είναι αντιπαθής, η συγκεκριμένη σειρά θα σε κάνει να την αντιπαθήσεις (λόγω του εκνευριστικού χαρακτήρα που υποδύεται με ιδιαίτερη άνεση) ακόμα περισσότερο. Anyway το νυχτερινό χιονισμένο επαρχιακό τοπίο της Αλάσκας αξίζει από μόνο του σε περίπτωση που σου δοθεί ευκαιρία να παρακολουθήσεις το show. Κι εγώ μόνο την πρώτη σεζόν του TD είχα ολοκληρώσει μέχρι πρόσφατα. Τη 2η και την 3η τις παράτησα γρήγορα.

Όχι αλλά ξέρω αρκετά από Αλάσκα. Είναι ένα από τα μέρη που θα ήθελα να μείνω, μαζί με Γροιλανδία και Ισλανδία – εναλλακτική κάποια έρημος, η Μοχάβε για παράδειγμα. Απο παιδάκι με έλκουν οι αχανείς έρημες εκτάσεις – ζήλευα τον Captain Beefheart για το μέρος όπου έμενε.
Παρεμπιτόντως η Jodie Foster μου έχει γίνει αρκετά αντιπαθής με τα χρόνια.
Από True Detective έχω δει μόνο την πρώτη σεζόν με τον όχι αντιπαθή McConaughey και τον ιδιαίτερα συμπαθή Woody Harrelson. Όταν παιζόταν η δεύτερη σεζόν είχα σιχαθεί / εγκαταλείψει το Netflix.

…Το τι γίνεται βέβαια σήμερις στα “σοσιαλ” βοθρομίντια με το ΓΜαζ δεν περιγράφεται (#ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ).
Πρόκειται για διάλειμμα (;) απ’ τις βαθυστόχαστες αναλύσεις περί Ουκρανίας και Παλαιστίνης, γιατί και στις δυο περιπτώσεις βλέπεις τα ίδια άτομα.

Sign of the times!

Κι εγώ δεν τον άντεχα καθόλου ως τραγουδιστή, αν και ως άνθρωπος ήταν κατά γενική ομολογία υπέροχος. Τον Καζούλη από την άλλη ως μουσικό τον πήγαινα με τα χίλια.

Μιλάμε ότι στη θέση του Μαζωνάκη θα έψαχνα να βρω αυτό το φωτογράφο και θα τον σκότωνα…

Νομίζω ότι η επιλογή μου εκεί στα middle ’90s, όταν βρέθηκα στα crossroads (“μουσική – δικηγορία – δημοσιογραφία”) ήταν η σωστή.
Οι προτάσεις που είχα για session μουσικός ήταν σούπερ δελεαστικές από χρηματικοοικονομικής απόψεως (εννοώ από “ονόματα” …”ποιοτικούς” τε και “εμπορικούς”). Αλλά δε γούσταρα επ’ ουδενί. Τα μόνα πράγματα που έκανα εκτός δικής μου μουσικής ήταν με φίλους (Μανίκας, Στασινοπούλου) ή με ανθρώπους που εκτιμούσα ως καλλιτέχνες, όπως κυρίως ο Καζούλης.
Ο Καρράς, μια και τον ανέφερες, είναι από τις πιο αντιαισθητικές φωνές που έχω ακούσει τις τελευταίες δεκαετίες. Με την απορία έχω μείνει για την καριέρα που έκανε αυτός ο άνθρωπος. Όπως και οι περισσότεροι απ’ τη γενιά του for that matter.

Δε βαριέσαι, απλός βιοπορισμός είναι από ένα σημείο και μετά. Δεν ξέρω κι εγώ πόσοι φίλοι μου από τα παλιά κατέληξαν μουσικοί σε σκυλάδικα or whatever ελλείψει εναλλακτικής, δεδομένου μάλιστα ότι στην πλειοψηφία τους εγκατέλειψαν σπουδές κλπ χάριν της Τέχνης. Όχι ότι εγώ τα κατάφερα καλύτερα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα σωσία φωνή τε και σώματι του Βασίλη Καρρά που χρησιμοποιούσε το φοιτητικό μου δωμάτιο κατά καιρούς ως στούντιο ηχογραφήσεων, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του συζητούσε μαζί μου τις φιλοσοφικές θεωρίες του Κώστα του Αξελού!

Εμένα πάλι όχι, παρόλο που όντως υπάρχουν στην “καλλιτεχνική του πορεία” κάποιες αποκλίσεις από την πεπατημένη του γαβγαβ. Όπως, και κυρίως, η διασκευή του Χατζηνάσιου. Βέβαια αυτό ήταν καλό τραγούδι από μόνο του, αλλά και το μπιτάκι ήρθε κι έκατσε.

Να σου πω ψιλοσυμπαθής ως παρουσία μού ήταν ανέκαθεν ο Ζωρζ Μαζώ. Δεν υπεισέρχομαι προς το παρόν σε εικασίες για τους λόγους της εισαγωγής του, για να μην ξεπέσω στο προσφιλές για μένα επίπεδο του ταπεινού κουτσομπολιού. Κατά σύμπτωση προχθές εισήχθη σε ψυχιατρική κλινική για παρόμοιους πιθανότατα λόγους οικείο μου πρόσωπο που επίσης βρίσκει τον Ζωρζ Μαζώ συμπαθή ασχέτως μουσικών προτιμήσεων.

Εν τω μεταξύ – άσχετο – μόλις έμαθα ότι ο Μαζωνάκης …εισήχθη στο Δρομοκαΐτειο!
Ταυτόχρονα έμαθα και το ζώδιό του. Είναι, μαζί με τον Κατσαρό και το Γιάννη Πάριο (και άλλους πιθανώς που μου διαφεύγουν) μια ακόμα ντροπή του ζωδίου μου.