Καλά ως προς τα περί γλοιωδίας εννοείται ότι έχεις δίκιο. Εδώ μιλάμε για άνθρωπο, το Μητσοτάκη που μας έχει αποκαλέσει στα ίσια ψεκασμένους. Είναι κανονικά σαν το Χάρρυ Κλυνν στη διαφήμιση ‘Ό,τι πεις εσύ αφεντικό!”.

Εμενα μ ενοχλει (οπως και στην περιπτωση του Ουκρανικου ) το γλοιωδες υφος με το οποιο παιρνουμε θεση κι οχι η επιλογη αυτη καθ εαυτη . Λιγη αξιοπρεπεια ρε παιδι μου .. Ειμαι απ αυτους που θεωρουσαν πολυ θετικη εως κρισιμη την συνεργασια με Ισραηλ σαν στρατηγικη επιλογη , αλλα για λογους ασφαλειας καποιες ισορροπιες πρεπει να κρατουνται με ολους … Η Ελλαδα ειχε παντα καλο γκελ με τον Αραβικο κοσμο , γιατι να το πεταξεις εντελως αυτο ? Ειδικα με τα πιο κοσμικα καθεστωτα.. Πρεπει να εχουμε υπ οψην μας οτι επειδη το Ισραηλ ειναι μια στυγνη μηχανη επιβιωσης και κοιταζει αποκλειστικα και μονο το συμφερον του (και καλα κανει εδω που τα λεμε εκει που βρισκεται.. ) δεν ξερεις αν δεν θα σε αδειασει οταν του το επιβαλλουν οι συνθηκες .. Οσο γι αυτο που λες για τις σχεσεις Ισρ-Αμερικης δεν νομιζω να υπαρχει ανθρωπος πανω στον πλανητη που να μην το βλεπει ..
Τελος παντων , δεν εχω βεβαιοτητες , λεω μονο μεχρι εκει που φτανει η σκεψη μου ..

By the way, δεν είναι οι ΗΠΑ αφεντικό του Ισραήλ, αλλά …the other way around. The invincible lobby. Εξ ου και είναι εξυπηρετικό να τα έχεις καλά μαζί τους.

Το δράμα του λακέ συνοψίζεται στο ότι είναι λακές, period. Και η χώρα ως γνωστόν δημιουργήθηκε δια της μετατροπής της από βιλαέτι της Ottoman Empire σε προτεκτοράτο της “Δύσης”. Οπότε δεν έχουμε περιθώρια αυτονομίας. Αντιπαθώ τον Κούλη όσο δεν παίρνει, αλλά από στρατηγικές επιλογές δεν ξέρω τι εναλλακτικές υπάρχουν. Άλλωστε το τσιμπούσι είναι στημένο με μακροχρόνιους σχεδιασμούς και σ’ αυτό έχει λαμβάνειν μέρος ολόκληρο το …δημοκρατικό τόξο. Οπότε γάμα τα κι άστα.
Ως προς το θέμα μας, έτη πολλά στηρίξαμε τον “αγώνα του παλαιστινιακού λαού” [αγκαλιές Παπανδρέου – Αραφάτ κτλ.] και οι “φίλοι μας” Παλαιστίνιοι είναι χωμένοι [πιο βαθιά δε γίνεται] στην αγκαλιά των Τουρκαλάδων. Τουλάχιστον απ’ τους Εβραίους κάτι παραπάνω προσδοκούμε.

Βασικά το Ισλάμ αποτελεί τη μόνη συνεπή απάντηση στις ακρότητες και τις αντιφάσεις της πολιτικής ορθότητας και σε αυτό ακριβώς το γεγονός εντοπίζεται το μεγαλύτερο μέρος της γοητείας του. Αν δεν αναχαιτιστεί από κάποια μορφή δεξιάς δικτατορίας, η επικράτησή του στην Ευρώπη τουλάχιστον μου φαίνεται αναπόφευκτη.

Αυτό που κάνει τα πράγματα ακόμα πιο περίεργα είναι ότι ως αντίπαλο δέος στις ακρότητες των radicals έχουν προκύψει σαφώς, επί καναδικού τουλάχιστον εδάφους, οι …μουσουλμανικές κοινότητες. Και η “ανάλυσή μου” επί του θέματος
https://oannes.gr/islamophobia-vs-transphobia-%ce%ae-%cf%80%cf%89%cf%83-%ce%b7-barbie-%cf%86%ce%b5%cf%81%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%ce%b9%cf%83%ce%bb%ce%b1%ce%bc-%ce%b1%cf%80%ce%bf-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80/
αφορούσε στην πιθανότητα οι τελευταίες να πάρουν κεφάλι τελικά στη Δύση, δίκην κυματοθραύστη του LGBTQ κινήματος. Το οποίο προωθείται έξαλλα βάσει μακρόπνοων σχεδιασμών, για να διευκολύνει ακριβώς τη …διείσδυση των μουσουλμάνων απ’ την πίσω πόρτα.😄

Μπερδεμένη φυσικά είναι από ιστορικής απόψεως, δεν θα έλεγα όμως το ίδιο και για τις τωρινές αντιδράσεις των ενδιαφερομένων μερών. Το μέτωπο της πολιτικής ορθότητας φαινόταν αρραγές επιφανειακά όσο διαρκούσε ο αγώνας επικράτησης απέναντι στον αντίπαλο. Από τη στιγμή που επικράτησε όμως, άρχισαν αμέσως να προβάλλουν οι εσωτερικές αντιφάσεις και τα διαφορετικά συμφέροντα που υπέφωσκαν σε μια τέτοια ετερογενή συμμαχία. Πάρε για παράδειγμα την περίπτωση Κασσελάκη που βρήκε υποστήριξη σε παλαιοκομματικά στελέχη για λόγους επικοινωνιακής τακτικής, ενώ από την άλλη κινητοποίησε τις άμυνες των γυναικών και των προοδευτικών με την αμετροέπεια και τον ανερμάτιστο χαρακτήρα του, για τα οποία εξ αρχής επιλέχτηκε. Το πιθανότερο είναι ότι, όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο θα παρατηρούμε παρόμοια φαινόμενα, όχι μόνο στο “αριστερό”, αλλά και στο ανερχόμενο “δεξιό” στρατόπεδο που κατά την περίοδο της πανδημίας περιέλαβε στους κόλπους του από αριστερούς μέχρι παλαιοημερολογίτες.

Ένας από τους λόγους που, άσχετα από περιστασιακές εκρήξεις οργής, εξακολουθώ να υποστηρίζω το Ισραήλ, είναι ότι αποτελεί στρατηγικό σύμμαχο, όταν έχεις ορδές μουσουλμάνων να κατακλύζουν τη Δύση. Της οποίας μέρος αποτελεί όπως και να’ναι, και [παρά τις ανοησίες που λέγονται περί πριμοδότησης των “ροών” εκ μέρους του] μόνο συμφέρον δεν έχει από μια …ευρύτερη περικύκλωση. Γιατί αυτό προμηνύεται σε βάθος χρόνου.
Ένας άλλος λόγος είναι ότι οι μηρυκάζοντες τα τετριμμένα περί σιωνισμού [που ισχύουν, εννοείται] δε λεν κουβέντα περί ατζέντας των Αδελφών Μουσουλμάνων, μέρος της οποίας αποτελεί η Χαμάς παρεμπιπτόντως.

Thanks man! Το πράγμα γίνεται ακόμα πιο ακραίο όταν ακούς [όπως άκουγα μόλις πριν στο Al Jazeera] το φοβερό επιχείρημα υπέρ της ισραηλινής ευθύνης ότι μόνο το Ισραήλ έχει τα μέσα που απαιτούνται για να …ισοπεδώσει [flatten] ένα ολόκληρο νοσοκομείο. ΟΚ, που είναι το f***** ισοπεδωμένο νοσοκομείο; με τα λόγια; θυμάμαι τα “κουλά” που ακούγονταν προ 12ετίας στη Λιβύη, περί Καντάφι που “βομβάρδιζε από αέρος άοπλους διαδηλωτές”, και εν τω μεταξύ δεν υπήρχε πουθενά ούτε μισή φωτογραφία / βίντεο από κινητό, whatever που να δείχνει κάτι τέτοιο. [Και να έχεις άτομα σαν τον Κούλογλου ας πούμε να φτιάχνουν ντοκιμαντέρ όπου εκθείαζαν τις Αραβικές Ανοίξεις ως θρίαμβο των σόσιαλ μίντια. Ο συγκεκριμένος τύπος “μας” εκπροσωπεί αυτή τη στιγμή στο Ευρωκυνοβούλιο].
Επί του παρόντος πάντως, προσπαθώ να μην ξεχνάω ποιοι είναι αυτοί που υποστηρίζουν την Παλαιστίνη. Είναι το ίδιο σκυλολόι του Σόρος, όλοι εκείνοι που μιλούν για πανδημίες και εμβόλια, για εχθρούς της επιστήμης, και για τον πλανήτη που απειλείται από ένα λουκάνικο παραπάνω στο τραπέζι σου. Και εν τω μεταξύ, ο …Μπάιντεν και η κουστωδία του, “επίσημη αρχή” όλων αυτών, υποστηρίζουν το Ισραήλ.
Μιλάμε για μια περίπλοκη μπουρδελοϋπόθεση με την οποία δεν βγάζεις άκρη. Μια Μεγάλη Εικόνα τα μέρη της οποίας δεν κολλάνε. Σαν κάτι να περισσεύει εδώ και πρέπει, τρόπον τινά, να φύγει.
Η “εύκολη” απάντηση είναι ότι αυτό που δεν κολλάει, είναι …ο Μπάιντεν, και ότι οι υποστηρίζοντες την Παλαιστίνη είναι οι radical leftists, δικαιωματιστές etc που τη βγαίνουν από τα αριστερά, παραδοσιακά εχθροί του Ισραήλ άλλωστε. Αυτή η option ενισχύεται απ’ τον αρχικό δισταγμό και τις εκκλήσεις του “Πρόεδρου” για σύνεση. Ίσως τελικά μέσα στη Φωλιά του Θηρίου να μένεται κάποια …εσωτερική διαπάλη.

Συμφωνώ ότι το να λες “το ψάχνω” μέσα σε μια ψηφιοποιημένη πραγματικότητα [όπου το χορό της ψηφιοποίησης τον σέρνει απ’ την αρχή ο …στρατός] ισοδυναμεί με ομολογία αποτυχίας.
Να προσθέσω απλώς ακόμα μια περίπτωση, όχι και τόσο πιθανή αλλά …λέμε : Η σχετικά χλιαρή [“θα το διερευνήσουμε” κλπ.] διάψευση ευνοεί την παράταση του όλου ζητήματος, την “εύλογη” αναβολή της εισβολής μέχρι νεωτέρας εν αναμονή ίσως κάποιων εξελίξεων. Η σκέψη αυτή είναι επηρεασμένη προσφανώς εκ του ότι …Βλέπω τους δύστυχους στρατιώτες να χαμογελάνε στο φακό ενώ ετοιμάζονται να μπουν μέσα στο meat grinder, και με πιάνει ένας κόμπος.
Πάντως, ισχύει [το έψαξα κι άλλο] το της απουσίας εικόνων από ανατιναγμένους νοσοκομειακούς χώρους. Και η τακτική δημιουργίας εντυπώσεων με εικόνες [πχ. δείχνουμε το κατεστραμμένο parking lot και στη συνέχεια ένα πατέρα (από άλλο στιγμιότυπο) να σπαράζει κουβαλώντας το νεκρό παιδί του] μου έχει γίνει οικεία απ’ τον καιρό της “Αραβικής Άνοιξης”.