Ούτως ή άλλως μετά τη Γάζα (τα αίσχη της οποίας δεν τους έφεραν μόνο νέους εχθρούς αλλά και νέους φίλους) δεν τους μένει παρά η φυγή προς τα εμπρός. Το χαρτί του αρχέτυπου θύματος – το αντίστροφο της ενσάρκωσης του απόλυτου κακού από τον Χίτλερ – το χρησιμοποίησαν και με το παραπάνω. Καιρός για κάτι καινούργιο.

Αυτό το περί προσφύγων …δεν έπρεπε να το πεις. Αυτό δεν πρόκειται να το αντέξω. Αρχίζω να ετοιμάζομαι για Γροιλανδία – όνειρο ζωής ούτως ή άλλως. ☃️

..κάτι που για μας μεταφράζεται σε μερικά εκατομμύρια Ιρανών προσφύγων.

Για την εικόνα του Ισραήλ στα υπόλοιπα κράτη μιλάω, η οποία είναι μισοκατεστραμμένη ήδη.

Δεν ξέρω, η συγκεκριμένη προτροπή αφορά στο δίπολο “Ηγεμόνας – υπήκοοι”, εδώ έχουμε το δίπολο “ανεξάρτητο κράτος – ανεξάρτητα κράτη”. Το Ισραήλ με μια κίνηση σαν αυτή θα γνώριζε πρωτοφανή και 100% δίκαια απομόνωση. Το αυτό και για τις ΗΠΑ.

Νομίζω πως αυτό ακριβώς θέλουν. Καλύτερα να σε φοβούνται παρά να σε αγαπούν, που έλεγε κι ο Μακιαβέλι.

Ως προς τα περί “πληροφοριών” και Μοσάντ, you can say that again …again.
Αλλά πώς συνάδει αυτό με μια εν τέλει …αγνόηση των “ικεσιών” και εφαρμογή “τελικής λύσης”; δεν θα τους συνέφερε επικοινωνιακά, εκτός πια και αν θέλουν να περάσουν μια εικόνα κράτους – τιμωρού, αδίστακτου και αδυσώπητου.

Οι πιθανότητες να λυθεί πραγματικά το Ιρανικό είναι ακόμα μικρότερες από τις πιθανότητες να λυθεί το Ουκρανικό. Μια προσωρινή εκεχειρία και μια υποκριτική συμφωνία στην καλύτερη των περιπτώσεων και βλέπουμε.

…Ως προς τα “αυγά του” you can say that again! Γενικώς και αορίστως, οριζοντίως και καθέτως, λίγο …κλώσημα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, αυτό που μας έχει γαμήσει είναι η μπρίζα στην οποία είμαστε όλοι 24/7.

Το μεγαλύτερο μέρος των “πληροφοριών” που διακινούνται αυτή τη στιγμή σχετικά με τα εσωτερικά του Ιράν, προέρχονται από το τμήμα ψυχολογικού πολέμου της Μοσάντ.

…ο οποίος έτσι κι αλλιώς δεν αποσκοπεί στο να λύσει τα παγκόσμια προβλήματα, αλλά στο να μη γίνει κόλαση.

Όλα εξαρτώνται από το αν υπάρχει όντως διάθεση των Αγιατολάδων για διαπραγμάτευση. Αν δεν πρόκειται περί “αρβύλας”, η άποψή μου είναι ότι η επιλογή του DT δεν συνιστά “τακτικισμό” αλλά δόκιμο ελιγμό διαπραγμάτευσης.