Επειδή μου κινείς έντονα την περιέργεια ελπίζω να γίνεις κάποια στιγμή σαφέστερος. “Παρεμπιπτόντως” είμαι κι εγώ άρρωστος Φιλιπντικικός παιδιόθεν, και με σειρά εμπειριών, ιδίως σε μια “συγκεκριμένη” περίοδο, που θα μπορούσαν να έχουν βγει από σελίδες του.

Άκου να δεις φίλε μου! πάντα με εντυπωσίαζε αυτή η γυναίκα ως κλασική ωραία – άσχημη.
Ας μην πω τίποτα για τους γιατρούς.
On the other hand, επειδή μου ήρθε συνειρμικά …ας πω: οι μεγαλύτεροι ίσως μουσικοί όλων των εποχών, Bach και Handel έζησαν βίους παράλληλους, θαυμάζοντας φυσικά ο ένας τον άλλον, χωρίς ποτέ να συναντηθουν. Δυο φορές πήγε να γίνει αυτό αλλά …για κάποιο λογο δεν έγινε.
Η παραλληλία των βίων τους [εξαιρουμένης της “επιτυχίας” που χαμογέλασε μόνο στον δεύτερο] κράτησε μέχρι τέλους : προσβεβλημένοι από οφθαλμική πάθηση, τερμάτισαν και οι δύο τη ζωη τους τυφλοί, κατόπιν “περιποιήσεως” ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟ ΟΦΘΑΛΜΙΑΤΡΟ.

Κάτι μου θυμίζει κι εμένα αλλά η ταινία μου διαφεύγει [άλλο ένα πράγμα με το οποία απέκτησα αλλεργία μέσα στα χρόνια ειναι οι αενάως επαναλαμβανόμενες ταινίες της “χρυσής εποχής” του ελληνικού κινηματογράφου]. Επί τη ευκαιρία είχα πάντα την “γραφική” άποψη ότι η Γεωργία Βασιλειάδου, νεώτερη ιδίως, δεν εστερείτο
γυναικείας υποστάσεως όπως την παρουσιάζουν – είχε κάτι απο Fanny Ardant, και μάλιστα χωρίς το γλυκερό element, που σημαίνει προτιμότερη.

Κάτι τέτοιο πιθανώς θα συνέβαινε, γιατί πράγματι είναι ψιλοφανερό ότι αυτός είναι ο ένοχος, τώρα που διαβασα κάποιες λεπτομέρειες. Όπως σσυ έχω ξαναπεί με κάτι τέτοια παθαίνω αλλεργία και σπεύδω αυτομάτως να αλλάξω κανάλι. Για να πω το κρίμα μου, με την εξαίρεση των γνωστών και μη εξαιρετέων για λογοτεχνικούς λόγους [από Πόε ξεκινώντας] βαριέμαι αφάνταστα και το αστυνομικό μυθιστόρημα. 😚

…Αυτός είναι …σεσημασμένος ηλίθιος. Το κείμενο μια ματιά που του έριξα είναι για αναδημοσίευση μετά σχολιασμού – πιθανώς όταν ξανανοίξω το κομπ. το απόγευμα. Thanks!