“I hear you”, που λένε, και όχι ότι δεν βρίσκω λογική σ’ αυτό που λες. Αλλά επιμένω στην άποψή μου, που δεν είναι άποψη, αλλά αντανακλαστική αντίδραση.
Η αποχή από προσωπικά δράματα ανθρώπων που δεν ξέρω, και που δεν βλέπω γιατί πρέπει να ασχολούμαι μαζί τους [πόσο μάλλον όταν ενδιάμεσος είναι η καρικατούρα Φώσκολου του δελτίου ειδήσεων] είναι όρος επιβίωσης – του νευρικού μου συστήματος τουλάχιστον.

Τι να πω, μπορεί να είναι κι έτσι. Επειδή κι εγώ θέλοντας και μη άκουσα από δικούς μου ανθρώπους τη θεωρία [για την ακρίβεια από 4 τον αριθμό “ντετέκτιβ”, …όλες γυναίκες], η απλούστατη απορία μου είναι : από που κι ως που ένας άνθρωπος αποφασίζει να σκοτώσει είκοσι χρόνων γυναίκα, που την παντρεύτηκε πρόσφατα, και η οποία είναι μητέρα του ηλικίας μηνών παιδιού τους; Όχι απλώς δεν βγάζει νόημα αλλά είναι absolute paranoia. Απο κει και πέρα βέβαια, από υποθέσεις περί το γιατί, όρεξη να ‘χεις.
Αλλά έχω ένα είδος αλλεργίας με τις προσωπικές υποθέσεις που απασχολούν το πανελλήνιο και με το που ακούω ψυχοπονιάρικη φωνούλα καριόλας εκφωνήτριας και μουσικούλα από πίσω, το βάζω στα πόδια. Η υπερβολική μου αντίδραση υποδηλώνει ίσως τη νοσηρή περιέργεια που θέλω να καταπνίξω. Αλλά ακόμα κι αν είναι έτσι, νομίζω ότι το σωστό είναι αυτό, η κατάπνιξή της. Αν εμφανιζόταν μια στις τόσες μια “τέτοια” ιστορία, η ενασχόληση της “κοινότητας” θα ήταν φυσιολογική. Αλλά αυτό το πράγμα, κάθε τρεις και λίγο τραγωδίες, δράματα, δυστυχήματα, απλώς δεν αντέχεται. Οι τύποι που κανονίζουν τα της ροής των ειδήσεων είναι …εχθροί της ανθρωπότητας.