Παρεμπιπτόντως η δημιουργία τεχνητής βούλησης που θα μετατρέψει την τεχνητή νοημοσύνη σε τεχνητή ζωή δεν είναι κατά τη γνώμη μου out of reach from a technical point of view.

Δεν αισθάνομαι ικανός να αξιολογήσω κατά πόσο ισχύει αυτό.
Το σίγουρο είναι ότι, οι advocates της Τεχνητής Νοημοσύνης με Συνείδηση έχουν ήδη “λύσει το πρόβλημα” …απορρίπτοντας a priori την ουσιοκρατική προσέγγιση της συνείδησης (απηχώντας εδώ τον Αυστριακό φίλο μας) και αντιμετωπίζοντας τα κωλομηχανήματα (όπως και τους ανθρώπους άλλωστε!) σαν φορείς συνείδησης και βούλησης, ιδιοτήτων που “προκύπτουν από τις περιστάσεις”, ανεξάρτητα (= αδιάφορο) αν πράγματι τις διαθέτουν.

Ισχύει de facto αυτό.

Με δεδομένη πάντως την απόλυτη κυριαρχία της “γλωσσανάλυσης” (ιδίως μετά το θάνατο του Βιτγκενστάιν) στον χώρο της αγγλοσαξονικής φιλοσοφίας – την οποία ο ίδιος καταδίκαζε απερίφραστα ως μηχανιστική – θεωρώ περίπου σίγουρη την έμμεση τουλάχιστον επιρροή του στην ανάπτυξη των large language models που αποτελούν τη βάση του chat gpt.

Έχεις απόλυτο δίκιο. Παρεμπιπτόντως η δημιουργία τεχνητής βούλησης που θα μετατρέψει την τεχνητή νοημοσύνη σε τεχνητή ζωή δεν είναι κατά τη γνώμη μου out of reach from a technical point of view. Το μόνο που χρειάζεται είναι ο διεστραμμένος που θα το θέσει ως βασική του προτεραιότητα.

Μετά το 2020 για μένα ήταν ξεκάθαρο πλέον ότι μπαίνουμε σε καινούριο οικονομικό, κοινωνικό, επιστημονικό, καλλιτεχνικό, you name it, Μεσαίωνα. Δεν είναι απαραίτητα κακό. Είναι μάλλον κάτι αναγκαίο. Η ανθρωποειδής νοημοσύνη θα παίξει πιθανότατα το ρόλο του συντηρητή-αποδελτιωτή της πολιτιστικής μας κληρονομιάς μέχρι το επόμενο breakthrough. Κάτι σαν τους αλεξανδρινούς φιλολόγους και τους μοναστηριακούς αντιγραφείς ή κάτι σαν την Encycopedia Galactica των βαρβαρικών αιώνων της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας. Πρόκειται για ένα καθήκον που οι άνθρωποι αδυνατούν από μόνοι τους να φέρουν σε πέρας λόγω του κολοσιαίου μεγέθους της υπάρχουσας γνώσης. Εννοείται ότι μιλάμε πάντα για το αισιόδοξο σενάριο. Το ειρωνικό με τον Βιτγκενστάιν είναι ότι στόχος του υπήρξε ακριβώς η καταπολέμηση του επιστημοτεχνικού οικοδομήματος που κατά τη γνώμη του οδηγούσε την ανθρωπότητα σε μια θανάσιμη παγίδα.

Το πρόβλημα πάντως δεν αφορά στο αν και πότε θα εμφανιστεί αληθινή τεχνητή ανθρωποειδής νοημοσύνη. Αλλά στο ότι κάποιοι προπαγανδίζουν καταιγιστικά προς αυτή την κατεύθυνση, έχοντας πείσει τμήμα του πληθυσμού και ιδίως φυσικά τους νέους. Σε πρόσφατη “έρευνα” για την οποία διάβασα, σημαντικό ποσοστό μελών της GenZ είναι πεπεισμένο για το ότι η AI διαθέτει ήδη συνείδηση! Που σημαίνει ότι είναι έτοιμοι να υποδεχτούν δίκην χρησμών ψηφιακής Πυθίας, τις εντολές κάθε μεταλλαγμένου εξουσιομανή ηλίθιου, κρυμμένου πίσω απ’ τη δική της μάσκα.

Η ανθρωπότητα είχε και σε άλλες περιόδους, αναλογικά πάντα μιλώντας, “βαλτώσει”. Αλλά σιγά-σιγά …ξεβάλτωσε και πήρε ξανά τον δρόμο της – τον οποίο στο φινάλε δεν είχε ποτέ χάσει (και οι κακοτοπιές, και οι τραυματισμοί και η ξεκούραση, μέρος του δρόμου είναι) . Εδώ, με το έτσι θέλω, κάποιοι αποφασίζουν ότι ήρθε η ώρα η ανθρωπότητα να παραδώσει τη σκυτάλη, εν ονόματι μάλιστα κάποιας “Δαρβίνειας εξέλιξης”.
By the way, συμφωνώ 100% ότι η “χρηστική” προσέγγιση της γλώσσας από τον Wittgenstein, ταιριάζει περισσότερο σε μηχανές παρά σε ανθρώπους. Είναι άλλωστε συμβατότατη, σε σημείο να αποτελεί βασική επιρροή τους, με τις θεωρίες του φοβερού advocate της “AI με συνείδηση”, Daniel Dennett, βασικού θεωρητικού αντιπάλου (αν μπορεί κανείς να τον αποκαλέσει έτσι) του προσφιλούς μου John Searle.

Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ την τεχνητή (βλέπε ανθρωποειδή) νοημοσύνη να εμφανίζεται πριν το γύρισμα της χιλιετίας – και αυτό για πολιτισμικούς περισσότερο παρά για τεχνικούς λόγους. Το μοναδικό μεταπολεμικό επιστημονικό breakthrough – όλα τα υπόλοιπα χρονολογούνται πριν τον Β’ Παγκόσμιο – ήταν η ανακάλυψη του DNA. Και μετά τέρμα. Η Τέχνη άντεξε λίγο περισσότερο. Η ανθρωπότητα έχει βαλτώσει. Και η ΑΙ εμφανίστηκε κυριολεκτικά σαν από μηχανής θεός.

Δυο πρώτες παρατηρήσεις περί AI : 1. Τα δεδομένα που χρησιμοποιούνται από τα διάφορα GPTs αποτελούν προσωπική ιδιοκτησία των χρηστών και θα έπρεπε να πληρώνονται. Παραλλαγή αυτής της άποψης αφορώσα στα social media εκθέτει ο μέγας Jaron Lanier σε ένα (δεν θυμάμαι ποιο) απ’ τα βιβλία του. Και 2. Το «πολυααναμενόμενο» singularity / πέρασμα του ελέγχου στις μηχανές συνάδει με τον αυθαίρετο τερματισμό του πολιτισμού ως ανθρώπινης υπόθεσης / διαχρονικής πορείας μέσω «παρακμιακών», «μεταβατικών» και «χρυσών» περιόδων. Αποτελεί δηλ. το αποκορύφωμα της αυθαιρεσίας μιας τεχνολογικά υποστηριζόμενης ελίτ, κατευθύνουσας την ανθρωπότητα/μάζα τυφλών προς άγνωστη (ακόμα και για την ίδια την ελίτ) κατεύθυνση. Είναι πιο εύκολο να φανταστούμε από τι είδους εξελίξεις στερεί την ανθρωπότητα η απόφαση «εδώ και τώρα» παραχώρησης / μοιράσματος της πρωτοκαθεδρίας της με την Τεχνητή Νοημοσύνη, αν κάνουμε μια αναγωγή, στο πλαίσιο της οποίας το singularity συμβαίνει, όχι τώρα, αλλά τις παραμονές πχ. της διατύπωσης της θεωρίας της ειδικής σχετικότητας : η πορεία της επιστήμης θα είχε διακοπεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, από τότε.

Προσωπικά με κάτι τέτοια δεν παύω να μένω άναυδος (εξ ου και τα …χαίρια μου). Μιλάμε για ηλικιωμένη γυναίκα 80+ τα παιδιά της οποίας όχι μόνο τρώγονται σαν τα σκυλιά για “τα σπίτια” (στο μεταξύ, η ίδια, ζωή να ‘χει, είναι μια χαρά) αλλά τώρα προφανώς έχουν, το ένα από αυτά τουλάχιστον, βάλει χέρι και στο λογαριασμό. Και πρέπει να δώσω εγώ “λύση”, πράγμα που πιθανώς θα με φέρει σε collision course με τα όντα.
Εν πάση περιπτώσει, για μας το της χαλαρωτικής ρουτίνας ισχύει / θα ίσχυε αν δεν υπήρχαν τα διάφορα. Το αυτό ελπίζω και για σας.
Καλή Ανάσταση!

Παρεμπιπτόντως το τελευταίο “φαινόμενο” είναι το πιο συνηθισμένο πράγμα του κόσμου. Τουλάχιστον η AI δεν κάνει ακόμα τέτοιες μπαγαποντιές. Anyway ελπίζω να περάσετε τις επόμενες μέρες με την ηρεμία και τη ρουτίνα που τους αρμόζουν. Καλό Πάσχα!!

Η περιπλοκότητα των περιστάσεων στις οποίες βρίσκομαι – όχι από δικά μου προβλήματα, αλλά κοντινών μου προσώπων, με τα οποία δεν μπορώ να μην ασχοληθώ, καθότι προσβλέπουν σε μένα – αγγίζει τα όρια της φαρσοκωμωδίας.* Η ταυτόχρονη παρουσία με όλα αυτά των εμβριθών σχολίων σου αναφορικά με το “αγαπημένο μου θέμα”, προσφέρει μια σουρεαλιστική διάσταση (υπό την έννοια του πόσο πιο ευχάριστο θα μου ήταν να ασχολούμαι με αυτά, απ’ ότι μ’ αυτά με τα οποία ασχολούμαι). In any case, θα αποδεσμευτώ εκ των πραγμάτων από το απόγευμα.

* Ένα (απ’ τρία) σου λέω μόνο για να πάρεις μια ιδέα : μιλάμε για ηλικιωμένο άτομο του οποίου, κατά τα φαινόμενα, στενά συγγενικά πρόσωπα …αποσπούν λεφτά απ’ το λογαριασμό του.