Δεν λέω κάτι διαφορετικό από αυτό. Αυτό που λέω αφορά στην “ιδεολογική” τρόπον τινά κάλυψη του θέματος, την ενίσχυση δηλ. μιας ρητορικής …υποβάθμισης του ανθρώπου έναντι της μηχανής την οποία [λησμονάται εντέχνως ότι] ο ίδιος έχει κατασκευάσει.

Δεν είναι τόσο απλό: η ιδέα μιας μηχανής διαθέτουσας “και” συναισθηματική νοημοσύνη, δυνητικά ισάξιας δηλ. του ανθρώπου “δουλεύει” για λογιαριασμό της πίστης στο singularity, με το concept των κομπιούτερ / ρομπότ που φτιάχνουν εξελιγμένες βερσιόν του εαυτού τους να μπερδεύεται με το concept των ιδίων ως βελτιωμένης βερσιόν του ανθρώπου. Αυτή [η πίστη στο singularity] με τη σειρά της δουλεύει εις βάρος της ιδέας μιας τεχνολογίας που υπηρετεί τον άνθρωπο, προσανατολίζοντάς την προς εσχατολογικές κατευθύνσεις. Παράδειγμα: ο Chris Anderson, διευθυντής του Wired έχει ισχυριστεί εδώ και χρόνια ότι …”η επιστήμη” δεν χρειάζεται πια να αναζητεί θεωρίες που οι επιστήμονες μπορούν να καταλάβουν. Το …digital cloud μπορεί να κάνει τη δουλειά καλύτερα.

Μπορεί να αρκεί [για την αυτονόμηση] το ξεπέρασμα ενος συγκεκριμένου point of no return, πέραν του οποίου οι μηχανές καταλαμβάνουν τον έλεγχο όχι “πραξικοπιματικώ τω τρόπω” αλλά σε συνεργασία με ανθρώπους με τους εγκέφαλους των οποίων είναι συνδεδεμένες. Μια σχέση στο πλαίσιο της οποίας [μιλάμε για μηχανές των οποίων η υπολογιστική δύναμη αυξάνεται εκθετικά] σε σύντομο χρονικό διαστημα εξαφανίζεται οτιδήποτε σχετικό με αυτό που λέγαμε κάποτε “άνθρωπο”.

Είχα σκοπό να το δω κάποια στιγμή στο Netflix, ελπίζω να το καταφέρω σύντομα. Ως προς τις ιστορίες με ρομπότ που αυτονομούνται, το πράγμα ήταν του συρμού ήδη πολύ πριν το I Robot του Ασίμοφ, το οποίο, αν θυμάμαι καλά, κυκλοφόρησε εν μέσω Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στον πρόλογο ο συγγραφέας αναφέρει ότι …οι δικής του εμπνεύσεως νόμοι της ρομποτικής [και η σειρά των διγηγημάτων που αποτελούν το βιβλίο], αποτέλεσαν την αντίδρασή του σ’ αυτό ακριβώς τον συρμό των ιστοριών με ρομπότ που ξεφεύγουν από τον προγραμματισμό τους καταστρέφοντας τον Δημιουργό.
Όταν λέω για “αυτονόμηση” εννοώ μια, ανθρωπομορφικού τύπου προσέγγιση στις μηχανές A.I. στο πλαίσιο της οποίας ξεχνάμε ότι είναι κατασκευές, αντιμετωπίζοντάς τες σαν ζωντανές οντότητες. Και εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι, ανεξαρτήτως του τι είναι αυτό που προσομοιώνει [οσοδήποτε καλά] ένα ρομπότ, από το να εκτελεί ανθρώπινες εργασίες, μέχρι να χορεύει, να δίνει ψυχολογικές συμβουλές, να ερωτοτροπεί ή και να …”ερωτεύεται”, δεν είναι περισσότερο άνθρωπος από όσο είναι ένας βραστήρας, ας πούμε.

Εννοείται ότι το πρόβλημα δεν είναι η τεχνητή νοημοσύνη, αλλά οι κατασευαστές / διαχειριστές της. Πιστεύω ότι ανάμεσα στις εκδηλώσεις του προβλήματος είναι η [καλιεργούμενη] διαδικασία “αυτονόμησής της” απ΄το δημιουργό. Όχι στο μέλλον, στο πλαίσιο κάποιου singularity, αλλά εδώ και τώρα [και ήδη από δεκαετίες] στον τρόπο προσέγγισής της απ’ τον “σύγχρονο πολίτη”.

Βεβαίως. Η Σούζαν Κάλβιν, του Ασίμοφ, όχι του έργου, είναι ίσως η εμπροσθοφυλακή των φεμινιστικών ορδών του μέλλοντος που, έχοντας κατοχυρώσει το δικαίωμα της έκτρωσης στον 9ο μήνα, θα διεξάγουν αγώνα για την προστασία των δικαιωμάτων [ = συναισθημάτων] των μηχσνικών φίλων μας.