There’s a slight problem here : H “ιστορική τυφλότητα” αποτελεί σήμα κατατεθέν της εκτός τόπου και χρόνου (as in “virtual”) εποχής μας, με τα τεκταινόμενα να παρακολουθούνται σαν συναρπαστικό θρίλερ στην τηλεόραση.
Η επωδός με την οποία κλείνει το 90% των σχετικών ρεπορτάζ : “Ένα πάντως είναι σίγουρο. Δεν πρόκειται να πλήξουμε”.

Οι ομοιότητες της παρούσας περιόδου με την περίοδο του Μεσοπολέμου είναι τόσες πολλές καί τόσο κραυγαλέες, που μόνο ένας ιστορικά τυφλός θα μπορούσε να τις παραβλέψει. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον η κατάληξη να είναι αυτή τη φορά διαφορετική. Διαφορετική προς το καλύτερο δηλαδή – whatever that means. Γιατί μπορώ να φανταστώ ουκ ολίγες εκβάσεις προς το χειρότερο.

Εμείς είμαστε η αιτία του προβλήματος, αλλά αυτό είναι η Τουρκία και η ΕΕ. Θα μου πεις, και η αιτία του προβλήματος …πρόβλημα είναι. 😊
Αυτό που εννοώ είναι ότι η αίσθησή μου απ’ τον κόσμο είναι αυτή μιας γενικευμένης μανιακής κατάστασης με ό,τι αυτή συνεπάγεται. Αν συνδυάσουμε αυτήν με τη συστηματική υποβάθμιση του general IQ, το φτώχεμα των παραστάσεων, την τύπου “ποδοσφαιρικού θρίλερ” προσέγγιση όλων των θεμάτων κτλ. κτλ. δεν βλέπω από που μπορεί να προκύψει, έστω και step-by-step μια αλλαγή προς το καλύτερο. Είναι σαφές ότι το μόνο “αισιόδοξο” σενάριο περνάει αναγκαστικά από ένα άνευ προηγουμένου σοκ, από εμπειρία δηλ. καταστροφής μεγάλης κλίμακας.
Εν τω μεταξύ, συναισθανόμενος το μάταιον της υποθέσεως έχω πάψει να παρακολουθώ στενά τα τεκταινόμενα στη διεθνή σκηνή. Μάταιον σε επίπεδο δικής μου κειμενογραφίας δηλ., γιατί από πλευράς ενημέρωσης …business as usual. Ως εκ τούτου απορώ και εξίσταμαι (σαν κλασικός ηλίθιος) με τους “Ευρωπαίους εταίρους” : αντιμετωπίζοντας σαν εφιάλτη τη “Ρωσία του Πούτιν” ετοιμάζουν μια απίστευτη κούρσα εξοπλισμών και δισεκατομμυρίων, με επικεφαλής τη fuckin’ Γερμανία. Η οποία, δια στόματος νέου καγκελάριου, δηλώνει έτοιμη να δημιουργήσει το μεγαλύτερο στρατό στην Ευρώπη. Θέλω να πω …είμαι ο μόνος που κάνει ένα συγκεκριμένο συνειρμό; υπάρχει άλλος συνειρμός να κάνει ένας φυσιολογικός άνθρωπος;

Να ξεκαθαρίσουμε καταρχήν ότι αλλαγή προς το καλύτερο εν μία νυκτί αποκλείεται. Όχι μόνο στην χώρα μας, αλλά και στην Αμερική ακόμα, όπου καλλιεργούνται ανάλογες προσδοκίες. Οι χώρες που ανέβηκαν πραγματικά τον ανήφορο τις τελευταίες δεκαετίες, το έκαναν αργά, σταθερά, χωρίς να πτοούνται από τις θυσίες που απαιτήθηκαν και από τις λοιδορίες των πορφυρογέννητων. Σε μας ειδικότερα υπάρχει μια σταθερή κατάβαση από το κακό στο χειρότερο, η οποία μάλιστα δεν γίνεται καν αντιληπτή ως τέτοια. Το πρόβλημά μας δεν είναι ούτε η Τουρκία ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε η Αμερική. Το πρόβλημα είμαστε – για να χρησιμοποιήσω κι εγώ μια πολιτική κοινοτοπία – εμείς.

Ως προς το Μητσοτάκη, όταν έρχεται η στιγμή, τέτοιες περιπτώσεις αποβάλλονται αυτόματατα, με την ίδια νομοτέλεα που βάζεις το χέρι στο πονεμένο σημείο.
Το θέμα είναι ότι αν δεν ξέρεις τι να κάνεις παρακάτω, η ανακούφιση, αν υπάρχει καν, κρατάει δευτερόλεπτα.
Εν πάση περιπτώσει επειδή όντως είναι νομοτέλεια, πρέπει να ξεκουμπιστεί. Αλλά για χάρη κάποιου Βελόπουλου ας πούμε. Αλλιώς …”Ανδρουλάκης”, “Φάμελλος” (δεν το πιστεύω ότι αναφέρω καν αυτά τα ονόματα, όπως και το …) “Κασσελάκης”, είναι καλλιτεχνικά ψευδώνυμα του Κούλη.
Απο την πλευρά μου πιστεύω ότι δεν υπάρχει ελπίδα για τη “συγκεκριμένη” χώρα, και ότι καλό είναι κάποιος να το ξέρει – να μη είναι δηλ. αιθεροβάμων. Αλλά και να μη ξεχνάει εξ αυτού το καθήκον να κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι του. Εν πάση περιπτώσει, μ’ αυτό το “ρομποτικό” τρόπο λειτουργώ εγώ.

Ως προς τους Jesus etc την ίδια και λιγότερη “γνώση” επί του θέματος θα είχα, αν λόγω υπερβάλλοντος ζήλου με το περιοδικό δεν φρόντιζα απ’ τα ’90s να καλύψω το όποια “κενά” είχα δικαιολογημένα αφήσει.
Ως προς τους “σωτήρες του ροκ”, είναι ακριβώς όπως το λες, απλώς αυτό ίσχυε …και πριν το πανκ. οι Άγγλοι μουσικοί δημοσιογράφοι (ο Θεός να τους κάνει, όπως και τους περισσότερους Έλληνες) ήταν πάντα από τους σοβαρότερους υποψήφιους για τον τίτλο του “τέλειου μαλάκα”. Οι περισσότεροι στα early-mid ’70s διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους για την “προδοσία στις λαϊκές ρίζες” και τα “παραφουσκωμένα εγώ” του progressive. Όταν είχε βγει το The Lamb Lies Down On Broadway τα έντυπα μλούσαν περί …μεγαλόσχημου και πομπώδους άλμπουμ. Αργότερα με το πανκ, από τη νέα τότε φρουρά ηλιθίων “δημοσιογράφων” διάβαζες ότι στις συναυλίες των Genesis το ακροατήριο βρισκόταν σε …κωματώδη κατάσταση (μιλάμε για συναυλίες που τελείωναν, την περίοδο εκείνη, με το “Afterglow”).
Το last straw που λένε, για μένα ήταν το άρθρο ενός θρασύπουστα σε κωλοφυλλάδα των early ’80s (NME, Melody Maker δε θυμάμαι) για τη ναρκισσιστική μεγαλομανία του …Peter Hammill. Κάπου εκεί αποφάσισα ότι αρκετά λεφτά είχα ξοδέψει – ξαναδιάβασα αγγλοαμερικάνικη φυλλάδα του είδους ως “δημοσιογράφος” πλέον, στα ’90s.

Που λέει ο λόγος δηλαδή. Τίποτα δεν πρόκειται να υπάρξει. Κουβέντα να γίνεται.

Κατά τη γνώμη μου τo “δεν υπάρχει εναλλακτική” δεν αποτελεί δικαιολογία κι ας είναι απόλυτα δικαιολογημένο. Αφού όλοι το ίδιο είναι, ας μην ψηφίσουν κανέναν. Και τότε ίσως υπάρξει εναλλακτική.

Fact! Άσε που μπορείς ξεκινώντας από ένα θεματάκι, παιδαριώδες itself, να γράψεις με βάση αυτό της Παναγιάς τα μάτια (το είχαν αναγορεύσει σε επιστήμη ο κλασικοί ας πούμε).

Καλά έμπνευση μπορεί κανείς ναντλήσει από παντού. Θυμάμαι μια συνέντευξη του Eno στην οποία υποστήριζε ότι κατά καιρούς έγραφε μουσική αφού πρώτα είχε παρακολουθήσει σαπουνόπερες της οκάς κλαίγοντας μπροστά στην τηλεόραση.