Αμερικάνικη εισαγωγή είναι πράγματι. Όπως και το “χάπι” βέβαια, και η σεξουαλική απελευθέρωση και ο φεμινισμός, και το “ΛΟΑΤΚΙ κίνημα”. Άπαξ και βγει το τζίνι απ’ το μπουκάλι κτλ. κτλ.
Πάντα υπήρχαν ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, και πάντα υπήρχαν γυναίκες που έρριχαν το παιδί με τις γνωστές “προεπιστημονικές” μεθόδους. Η ρεαλιστική αντιμετώπιση του θέματος (εξ ορισμού οριακά δυσάρεστου) συνίστατο στην υπαγωγή του στο ευρύτερο concept του “life sucks”.
Αλλά όντως, το θεατρινίστικο American oriented vibe που διεισδύει παντού (η τελική έφοδος γίνεται υπό το λάβαρο των social media) τείνει να μετατρέψει όλο τον κόσμο, ακόμα και ανθρώπους ακραία δυστυχείς, σε καραγκιόζηδες.

Για μένα πάντως είναι άλλο ένα εισαγόμενο αμερικάνικο πρόβλημα, με όλες τις γνωστές “άσπρο-μαύρο” ακρότητες που χαρακτηρίζουν τα τελευταία χρόνια την πολιτική σκηνή της χώρας αυτής. Για τις περισσότερες άλλες χώρες το ζήτημα είναι στο μέτρο του δυνατού λυμένο με τον α’ ή β’ τρόπο ή τέλος πάντων δεν έχει αποκτήσει την τερατώδη συμβολική διάσταση που απέκτησε στην Αμερική.

Ως προς τους “ανθρωπιστές” και τους “δικαιωματιστές” συμφωνώ απολύτως. Ο πολιτευτής του βίντεο γίνεται συμπαθής αποκλειστικά από το ποιοι είναι απέναντί του.
Το ότι η γυναίκα που θέλει να ρίξει το μωρό δεν είναι κατάλληλη να το μεγαλώσει είναι πιθανότατο, όχι όμως και δεδομένο : παρασυρμένη απ’ το συρμό μπορεί να μυρηκάζει διάφορα που δεν έχουν αληθινή απήχηση μέσα της. Και δεν αποκλείεται ένα ποσοστό γυναικών από αυτές που διεκδικούν το δικαίωμα στην έκτρωση, αν “παρ’ ελπίδα” βρίσκονταν με το νεογέννητο στα χέρια, όχι μόνο να το μεγάλωναν, όχι μόνο να το αγαπούσαν, αλλά και να αναστέναζαν με ανακούφιση αναλογιζόμενες τί ετοιμάζονταν να κάνουν.
Αυτά βεβαίως υπό φυσιολογικές συνθήκες. Γιατί υπό τις παρούσες, και εδώ είναι το πάπλωμα του καυγά : “υπέρτατο εμπόδιο” για την κοινωνική ευρρυθμία αποτελεί η εμπλοκή της γυναίκας σε υποθέσεις όπως η μητρότητα και, θου Κύριε, ο γάμος, πριν φροντίσει τα της επαγγελματικής ανέλιξής της. Όχι τυχαία, στα σχέδια των globalists (από αρχές 20ου αιώνα μέχρι σήμερα), περίοπτη θέση έχει η απελευθέρωση της γυναίκας από “στερεότυπα” όπως τα παραπάνω.