Η καλή [ειδητική, σύμφωνα με κάποιους “ειδικούς”] μνήμη δεν με βοήθησε ως προς τον φόβο της τρέλας, που επίσης είχα, και που καθόρισε όλο το διάστημα των twenties μου – οι περιπέτειες με συγκροτήματα, ουσίες και οινοπνεύματα δεν βοήθησαν πολύ σ’ αυτό.
Συμφωνώ δε απόλυτα ως προς το ότι η τρέλα είναι σφόδρα μεταδοτική και ότι είναι …always around the corner για τον καθένα από μας.

Μου φαίνεται απίστευτο που έχεις τόσο ακριβείς – και φυσιολογικότατες – αναμνήσεις από αυτή την ηλικία. Προσωπικά δεν θυμάμαι τίποτε σχεδόν από εκείνη την εποχή, για την οποία χωρίς την έξωθεν μαρτυρία θα έτεινα προς τη θεωρία ότι δεν υπήρξε πραγματικά. Η αλήθεια είναι ότι ο φόβος της τρέλας με κυνηγάει από μικρό, πόσον μάλιστα που υπάρχουν και κάποια επιβεβαιωμένα και μη “κρούσματα” στο άμεσο περιβάλλον. Δεν ξέρω αν αποτελεί παρηγοριά το γεγονός ότι, όπως αποδείχθηκε περίτρανα πλέον, το πρόβλημα πέραν του ότι αποτελεί σε μεγάλο βαθμό ζήτημα ερμηνείας, δεν είναι μόνο δυνητικά κληρονομικό, είναι και τρομακτικά κολλητικό και αφορά τον καθένα είτε το διαισθάνεται είτε όχι.

Καλά αυτή είναι θεϊκή φάση, για ποστάρισμα. Πάντως τα συγκεκριμένα άτομα, μέσα στην “ακτιβιστική” τους γελοιότητα, ξεκινάνε τουλάχιστον από υπαρκτά ζητήματα :
1. οι συνθήκες διαβίωσης των ζώων σε πολλές και διάφορες κτηνοτροφικές μονάδες είναι τέτοιες που οι υπεύθυνοι θα έπρεπε να τιμωρούνται με ιδιαίτερη σκληρότητα.
2. Το κόκκινο κρέας μπορεί να είναι “δυναμωτικό”, δεν είναι όμως και ωφέλιμο, ως εκ τούτου καλό θα ήταν οι “καταναλωτές” να στρέφονται σε κοτόπουλο/γαλοπούλα και ψάρια.
Τώρα, το τι σχέση έχουν διάφοροι ακτιβιστές – “ιδεολόγοι” όπως αυτοί του βίντεο με την αληθινή ζωή [μέρος της οποίας είναι και η παράδοση], είναι γνωστό : καμία. Οι τύποι ζούνε σε παράλληλο σύμπαν. Και στις μέρες μας δεν είναι καν αγνοί ιδεολόγοι [αν υποτεθεί ότι κάποτε υπήρξαν] αλλά μίσθαρνα διάφορων Σόρος, όπως οι Feminazis και οι άλλοι των …open borders.

ΘΕΝΚΣ!
Δεν θα στοιχημάτιζα ότι έχεις περάσει όντως από τέτοιες καταστάσεις, τη στιγμή που υπήρχε εκεί ένας εαυτός που παρακολουθούσε και κατέγραφε ώστε τώρα να θυμάται. Πάλι δεν μπορώ να ξέρω. Ένα “προσωπικό” βίωμα που (λογικά πρέπει πάντα να υπάρχει ώστε να) καθοδηγεί το σκεπτικό μου είναι το εξής: είμαι 5-6 χρόνων, με τους γονείς μου, σε ένα μισοάδειο ποδοσφαιρικό γήπεδο, παρακολουθώντας ένα αγώνα μεταξύ ομάδων που μου είναι αδιάφορες. Το ματς πλησιάζει στο τέλος, έχω φύγει απ τη θέση μου και περιφέρομαι μόνος στο κάτω διάζωμα κοντά στον αγωνιστικό χώρο. Η πλήξη αρχίζει να δίνει η θέση της σε ένα είδος ανυπομονησίας “να βάλει κάποιος ένα γκολ, να γίνει επιτέλους κάτι”. Η ανυπομονησία αρχίζει να γίνεται αγωνία. Για κάποιο λόγο θέλω ντε και καλά να ζητωκραυγάσω, μιμούμενος το τελετουργικό που έχω δει τόσες φορές. Εν τέλει, ω του θαύματος, ο “Φούφουτος” στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα. Θυμάμαι ακόμα το αίσθημα της λύτρωσης ενώ …πανηγύριζα, ανάμικτο με εκείνο του ανολοκλήρωτου, και μιας τρόπον τινά αίσθησης ματαιότητας. This is as close as I get από προσωπικά βιώματα (εξαιρουμένων, εννοείται, διαφόρων “υπό επήρρεια”). Κάτι παρόμοιο συμβαίνει πιστεύω με τους “παιδοποιημένους” χρήστες των σόσιαλ μίντια.