Από ένα σημείο και μετά, δεν ξέρω ποιο είναι αυτό ακριβώς, δεν φταίει μόνο ο γκαλλιτέχνης, αλλά και ο περίγυρος που αρχίζει να τον αντιμετωπίζει σαν “θεσμό”. Από κει και πέρα, σε επίπεδο “δημιουργίας”, αλλά και απλών δηλώσεων, η μαλακία πάει σύννεφο. Αυτό ισχύει γενικά, όχι μόνο για τον ΔΣ.
Η πιο συνειδητοποιημένη εποχή του εν λόγω ήταν εκείνη με τους Αχαρνής, για να επακολουθήσει η [και από “ιδεολογικής” απόψεως] “βαρυσήμαντη” παραγωγή του της Εκδίκησης της Γυφτιάς. Αξίζει να εντρυφήσει κανείς και στο παρεξηγημένο “Κούρεμα”, υπάρχουν εκεί σπουδαία πράγματα. Κατ’ εμέ είναι πιο σημαντικό απ’ όλα τα “Περιβόλια του Τρελού”, τα “Βρώμικα Ψωμιά” και τους “Μπάλλους” – αν και τα τελευταία υπήρξαν παιδικές μου αγάπες.
Οι τοποθετήσεις του των τελευταίων πολλών χρόνων είναι ένα μίγμα κυνισμού και υστεροβουλίας [“έχω ήσυχη τη συνείδησή μου και να πα να γαμηθείτε”]