Η καταστροφή πάντως της πληθυσμιακής ισορροπίας “ανεπτυγμένων” και “αναπτυσσόμενων” χωρών εξυπηρετεί το σχέδιο της αθρόας μετανάστευσης, η οποία “στοχεύει” στην έτι περαιτέρω αποδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής και την κατασκευή de facto συναίνεσης. Και φυσικά στην εξαφάνιση κάθε πιθανότητας για ανάνηψη. Υπό συνθήκες σαν αυτές η AI όντως γίνεται μονόδρομος.

Δεν ξέρω αν πρόθεσή τους είναι η μείωση του πληθυσμού, αφού η αντικατάσταση του ανθρώπου από τις μηχανές είναι μεγαλύτερη στις δυτικές χώρες, όπου ο πληθυσμός έχει από καιρό συρρικνωθεί λόγω προϊούσας υπογεννητικότητας και όπου σε γενικές γραμμές δεν παράγεται τίποτα. Εκεί που πραγματικά υπάρχει θέμα υπερπληθυσμού και όπου παράγεται ο πραγματικός “πλούτος των εθνών” – Αφρική και Ασία κυρίως – μια χαρά εκμεταλλεύονται ακόμα το ανθρώπινο δυναμικό. Σε χώρες χωρίς παιδιά, χωρίς μετανάστες (αν καταφέρουν τελικά να τους διώξουν) και χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο εργασίας, η τεχνητή νοημοσύνη αποτελεί μονόδρομο.

Με το αζημίωτο βέβαια, και σε πλαίσιο “ανάγκης για μείωση του πληθυσμού της Γης”.
Το ιδεολογικό υπόβαθρο του εν λόγω σκηνικού έχει τεθεί ενάμιση αιώνα πίσω, με τις μηχανές που θα αναλάμβαναν το dirty job, αφήνοντας τον Άνθρωπο να ασχολείται …με τα μεγάλα και σπουδαία, μακριά απ’ την τύρβη της καθημερινότητας.
Με την AI να έχει εκτοπίσει / πρόκειται να εκτοπίσει τους πάντες ανεξαιρέτως από κάθε είδους επαγγελματική ασχολία, των πνευματικών (καλλιτεχνικών κλπ.) μη εξαιρούμενων, αναρωτιέται κανείς ποια είναι τα “μεγάλα και τα σπουδαία” που απομένουν για να ασχολείται ο Άνθρωπος. Υποθέτω, το να μαλακίζεται όλη μέρα μπροστά σε μια οθόνη, ροκανίζοντας το κρατικό επίδομα και συμμετέχοντας “εθελοντικά” σε υγειονομικά κ.ά. πειράματα, αν θέλει να συνεχίσει να το παίρνει.

Πιθανότατα οι δημιουργοί τους υλοποιούν φαντασιώσεις από τα βιβλία και τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας με τα οποία διασκέδαζαν μικροί.

Σε μεγάλο βαθμό τα μηχανήματα – και όχι μόνο τα “έξυπνα – μας έχουν ήδη αντικαταστήσει. Αλλά οι εν λόγω ρέπλικες είναι απλώς ακριβές κούκλες για μεγάλους.

Ένα απ΄τα πράγματα που “με ξεπερνάνε” από τότε που το πρωτοείδα (δεν μειώνεται με τα χρόνια) είναι οι ομάδες φοιτητών και μαθητών λυκείου, οι οποίοι πανηγυρίζουν για τα βραβεία που κέρδισαν σε διαγωνισμούς ρομποτικής, δοξάζοντας τη χώρα μας.
Χαρούμενοι κατασκευαστές εκείνων που θα τους αντικαταστήσουν.

Μακάρι να ήταν απλώς άχρηστο. Αλλά και άχρηστο να είναι, ο συνδυασμός αχρηστίας / χρήματος και χρόνου που ξοδεύονται γι’ αυτό, το μετατρέπει αυτομάτως σε επιζήμιο.