Δεν το συζητάμε. Οι “άνθρωποι” αυτοί προσβλέπουν στον Τρίτο Παγκόσμιο για τη “σωτηρία” τους. Ο “καημένος” ο Τραμπ κάνει απλά ό, τι μπορεί για να τον αποτρέψει. But his best is not enough.

Διαβλέπω τη στιγμή, τη βλέπω να έρχεται, που όλο αυτό το πανηγύρι θα κουράσει / αηδιάσει και τον τελευταίο άνθρωπο.
Πάντως ακόμα και τα αλλοπρόσαλλα ήξεις αφήξεις του Τραμπ και των περί αυτόν είναι “χαριτωμένα” μπροστά στη βαθειά, σκληροπυρηνική ανωμαλία των επιτελών του ΝΑΤΟ.

Βασικά η μόνη δυνατότητα επηρεασμού των πραγμάτων – προς το χειρότερο εννοείται – για τους κοινούς θνητούς είναι ως μέλη του ανεγκέφαλου διαδικτυακού όχλου. Και δυστυχώς δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη.

Για κάποιο λόγο έχω μέρες να παρακολουθήσω ανάλυση των δυο. Ως προς την αναγούλα συμφωνώ – ανάμεικτη με οίκτο. Αυτά μου είχε προκαλέσει την τελευταία φορά που τον άκουσα ο χαϊσκορίστας του IQ, με την ενθρόνιση Τραμπάκουλα, όπου …όλα καλά, business as usual, λες και τα λέγαμε και πριν, “ανέλυε” τα μεγαλόπνοα σχέδια του νέου προέδρου, τα οποία δυσκολεύνται κάποιοι να κατανοήσουν επηρεασμένοι απ’ τον “τρόπο του”.
Bottom line, αυτό το οποίο επιθυμεί και στο οποίο αρκείται ο “πολίτης”, ζώντας την τηλεορασοποιημένη ζωή του, είναι ένα ατέλειωτο “μπλαμπλα” στο οποίο να συμμετέχει και ο ίδιος. Μέσω αυτού δημιουργείται η ψευδαίσθηση συμμετοχής σε ένα γίγνεσθαι, οι αληθινοί διαμορφωτές του οποίου σε αγνοούν τελείως, χρησιμοποιώντας σε ως data. Απ’ τον κανόνα φυσικά δεν εξαιρώ τον εαυτό μου στο ελάχιστο.
Άντε να δεχτούμε ότι υπάρχει μια διακύμανση στο επίπεδο “φιλοτιμίας” με την οποία ασχολείται έκαστος με τα ζητήματα, η οποία “φιλοτιμία” μπορεί να επηρεάσει προς κάποια θετική κατεύθυνση. Δεν είναι ευκαταφρόνητο αυτό, αλλά έως εκεί.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση πάντως (αυτό που εννούσα είναι ότι) ο αδύναμος πόλος του τριπόλου από την οπτική γωνία της Αμερικής, είναι η Ρωσία.

Τι να πω, ο χρόνος θα δείξει, και δε θα εκπλαγώ καθόλου αν έχεις δίκιο, δε θεωρώ τον εαυτό μου “μετά Μάζην προφήτη” ούτως ή άλλως. 🙂
Επιμένω πάντως προς το παρόν στην άποψή μου : “φοβού τους σχιστομάτηδες”.
Και ο Βλαδίμηρος, ως τέρας ορθολογισμού όντως, επίσης τους φοβάται.

Όποιος δεν έχει γεννηθεί στην Καπερναούμ, ξέρει τη διαδικασία βάσει της οποίας καταλαμβάνονται οι πανεπιστημιακές έδρες, κατά συντριπτική πλειονότητα τουλάχιστον. Αλλά το ίδιο συμβαίνει σε όλους τους τομείς, με τον “πολιτισμό” πρώτο και καλύτερο – ο οποίος είναι υποτίθεται και εξαγώγιμο προϊόν της χώρας.

Ο αδύναμος πόλος του “τριπόλου” δεν είναι η Ρωσία. Είναι η Αμερική. Βασικά δεν πρόκειται καν για τρίπολο. Η Ρωσία και η Κίνα – στις οποίες προστίθενται όλο και περισσότεροι – αποτελούν αρραγές μέτωπο που στηρίζεται στην αμοιβαιότητα συμφερόντων. Σιγά μην εγκαταλείψει ένα τέρας ψυχρού ορθολογισμού όπως ο Βλαδίμηρος ένα τέρας ήρεμης αξιοπιστίας σαν τον Xi για χάρη των εφήμερων υποσχέσεων του Τραμπ. Κανείς εξάλλου δεν εμπιστεύεται τους προδότες. Αφού πρόδωσε συμμάχους δεκαετιών, μπορεί να προδώσει οποιονδήποτε. Με την εξαίρεση πιθανόν του Ισραήλ. Good luck with that!

Θα σου πω ένα περιστατικό που συνέβει σε έναν γνωστό μου και φίλο που δούλεψε στην Πτήση για κάποιο διάστημα επί Τ.Ε.
Τον κάλεσανε λόγω των γνώσεών του από το πανεπιστήμιο της Πάτρας για να κάνει κάποιες μελέτες πάνω σε ένα drone που έλεγαν να σχεδιάσουν και ο καθηγητής που έχει την έδρα στο τμήμα δεν έχει καμία εμπειρία πάνω σε αεροπορικές κατασκευές και του είπε επι λέξη ότι είναι άσχετος από αυτά!!

Καλά περί Ενόπλων Δυνάμεων ούτε λόγος. Επί Τεχνικών Εκδόσεων, το γραφείο του ΗΧΟΥ ήταν δίπλα σ’ εκείνο της Πτήσης. Και αυτά που έχω ακούσει κατά καιρούς σε συζητήσεις με τον Φαίδωνα Καραϊωσηφίδη και άλλους του “αδελφού περιοδικού” ήταν για να χάνεις τον ύπνο σου τα βράδυα.

Η θεωρία του πρώτου πλήγματος (ασχέτως επιπέδου εκτίμησης στον ΠΚ) είναι ούτως ή άλλως στον αέρα, καθώς προϋποθέτει την καταστροφή “με τη μια” ζωτικών υποδομών του αντίπαλου, πράγμα το οποίο είναι σφόδρα αμφίβολο αν μπορεί να επιτευχθεί. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, που είναι και η πιθανότερη, με το που καταφέρνουμε το πρώτο πλήγμα, οι Τουρκαλάδες μας πάνε πίπα-κώλο, no doubt about it. Και έχοντας το “δίκιο” με το μέρος τους.
Δεν έπαυε ούτε παύει να αποτελεί μια επιτέλους ενδιαφέρουσα προσέγγιση / τρόπο σκέψης εναλλακτικό στο διαχρονικό ραγιαδισμό των “ελληνικών κυβερνήσεων” και τη γλοιώδη, ευρέως διαδεδομένη αντίληψη περί Τούρκων “φίλων”.