🔮😉

I’m like the opposite, απλώς όχι για τόσο “λίγο” – οι τρείς μήνες που πέρναγα στη “νήσο” ήταν οι καλύτεροι κάθε χρονιάς. Γενικά όσο πιο πολύ πάει το πράμα προς παιδική ηλικία, τόσο αυξάνει η ηλιοφάνεια. Αλλά στη συνέχεια …Από 15 μέχρι 18, για να καταλάβεις, είχα σταθερά τα πατζούρια του δωματίου μου κλειστά, μέρα – νύχτα, ευρισκόμενος σε full mode ακρόασης [με ακουστικά] – διαβάσματος – γραψίματος. Ευτυχώς τα του σχολείου διεκπεραιώνοντο με minimal effort. Μοναδικό μου φως ήταν ένα πορτατίφ με …γαλάζια λάμπα.

Καλά κι εμένα μου αρέσει το gothic, αλλά.. για λίγο. Κάτι σα θεατρικό. Μετά πάλι στον ήλιο!

Εγώ είμαι εκ φύσεως …gothic. Μαυρίλα, καταχνιά, ομίχλες, βροχές και καταιγίδες είναι το περιβάλλον μου. Μπορεί και να μετάνιωνα αν όντως είχα πάει, ιδανικοί ωστόσο τόποι διαμονής μου φαίνονταν πάντα μέρη όπως η Νορβηγία, η Ισλανδία και η Γροιλανδία. Με την Αφρική θα πάθαινα μάλλον αυτό που είχες πάθει εσύ με τα …Γιάννενα.
Τα οποία παρεμπιπτόντως τα θυμάμαι ρομαντικώ τω τρόπω από την πενταήμερη στο πλαίσιο της οποίας είχαμε μείνει εκεί μια-δυο μέρες. Ο λόγος, αυτή ακριβώς η καταχνιά, επιτεινόμενη από την αλκοολική θολούρα που επικρατούσε στο μυαλό μου.

Δεν ξέρω αν φταίει που έχω γεννηθεί περί το θερινό ηλιοστάσιο, αλλά γενικά είμαι καλοκαιρινός τύπος. Το χειμώνα έχω αρχίσει να τον εκτιμάω μόνο την τελευταία πενταετία που μένω σε σπίτι με.. ζέστη. Έτσι και μου κόψεις τον ήλιο για λίγες ημέρες, παθαίνω σοβαρότατη κατάθλιψη χωρίς μαλακίες. Την εποχή που ήμουνα στα Γιάννενα φοιτητής κόντεψα πραγματικά να τρελαθώ από το σκοτάδι και τη βροχή. Ένας λόγος εξάλλου που ποτέ δεν επιδίωξα να φύγω εις τας Ευρώπας είναι ότι δεν υπήρχε καμία περίπτωση ναντέξω το κλίμα. Θυμάμαι μάλιστα μικρός που έλεγα σε όλους ότι το ιδανικό μέρος για μένα θα ήταν η.. Αφρική.

You nailed it!
Εντωμεταξύ μπορεί να μου δίνουν στα νεύρα οι ιερεμειάδες περί καύσωνα και climate change, αλλά ακόμα πιο πολύ με ενοχλεί …η ίδια η ζέστη – δεν αποκλείεται η εποχή που έχει γεννηθεί καθένας να παίζει ρόλο στον καιρό που προτιμάει. Εγώ είμαι χειμωνιάτικος, ίσως γι’ αυτό ήμουν πάντα δυσανεκτικός στις υψηλές θερμοκρασίες. Έχω αρχίσει να αισθάνομαι σαν το κοπρόσκυλό μου, το οποίο είναι μόνιμα πεσμένο σα σακούλα στο πάτωμα.
Το βλέπω το πράμα να πηγαίνει με σκέτη μουσική μέχρι να τελειώσει ο …”όντως καύσωνας”, όπως τον προανήγγειλε ο ΚΜ.

Δεν είναι μόνο οι απαισιόδοξες προβλέψεις. Ούτε οι αισιόδοξες επαληθεύτηκαν ποτέ. Το έχουν σύστημα εξάλλου είτε να υπόσχονται τον ουρανό με τάστρα είτε να φέρνουν το τέλος του κόσμου με κοινό παρονομαστή την τυφλή εμπιστοσύνη που πρέπει να τους δείξουμε είτε για να μας οδηγήσουν στη γη της επαγγελίας είτε για να μας γλυτώσουν από την καταστροφή. Αν ήταν πολιτικοί θα τους είχαν πάρει όλοι στο ψιλό. Αλλά είναι βλέπεις επιστήμονες..

Αυτοί εδώ δεν κάνουν καν προβλέψεις. Έχουνε βρει το μήνα που θρέφει τους 11 με το “θα μπορούσε”. Xωρίς καν αναφορά στη συγκεκριμένη πιθανότητα να συμβεί κάθε τι απ’ αυτά που “θα μπορούσαν”. Υποθέτω ότι το βράδυ που θα πάω το σκύλο βόλτα “θα μπορούσε” να πέσει πάνω μας ένας μετεωρίτης. Σίγουρα θα υπάρχει μια συγκεκριμένη, “μετρήσιμη” πιθανότητα να συμβεί αυτό, όχι φυσικά τέτοια που να με κάνει να το ξανασκεφτώ πριν ξεκινήσω. Τώρα, εγώ το concept των στατιστικών προβλέψεων δεν το θεωρώ και τόσο σοβαρό …αυτοί όμως το θεωρούνε. Παρόλα αυτά, σε ό,τι αφορά θέματα τύπου climate change, αμολάνε απλώς ένα worst case scenario και ησυχάζουν.