Ακριβώς έτσι. “Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω”, που έλεγε και ο αρχετυπικός καρα-κωλόγερος. Οπότε επιστρέφω σε ένα από τα σκλογκανάκια μου [φράσεις πασπαρτού] εποχής ΗΧΟΥ – 4Τ : το πράγμα έχει χοντρύνει τόσο πολύ, που δεν μπορείς πλέον να το πεις με το όνομά του.
Στην περίπτωσή μας εδώ, είναι αδύνατο να διεκδικήσεις ψήφο λέγοντας : “εγώ δεν υπήρξα ποτέ φανατικός του ‘Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια’. Αλλά είναι το μόνο που έχουμε ως στοιχειώδη κανονικότητα, απέναντι στο ξεσαλωμένο Τίποτα που έρχεται”.
Έτσι και πεις αυτά, θα πάρεις απ’ τα τρία το μακρύτερο. Enter μη πειστικός “συντηρητικός” Μπογδάνος, αντίπαλο δέος των Ούγκανων του χώρου.
Τούτων δοθέντων, ακόμα και αυτά τα τελευταία τα προτιμώ από τους liberals. Το “αποφασίζομεν και διατάσσομεν” του Παπαδόπουλου είχε, δίπλα σε όλα τ’ άλλα, και ένα είδος …παρρησίας, ανάληψης ευθύνης. Εδώ έχεις να κάνεις με τρελαμένα πουστάκια, τα οποία σε πατάνε με τη μπότα στη μούρη εν ονόματι της πονοψυχίας τους.