Κατά πάσαν πιθανότητα αρβύλα ήτανε.

Δεν ξέρω γαμώ το φελέκι μου γαμώ μέσα. Τώρα μόλις έμαθα ότι οι Τούρκοι δήλωσαν ότι οι ένοπλες δυνάμεις τους ειναι έτοιμες να βοηθήσουν τους Παλαιστινίους – δεν είχα πάρει χαμπάρι οτι τα είχαν σπάσει με τα Αμερικανά – θα ανεβάσω τώρα first thing το σχετικό βίντεο αφού τσεκάρω για περίπτωση αρβύλας.
Αν ισχύει πάντως, αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση γενικής ανάφλεξης είμαστε στη μπούκα κυριολεκτικά, με Ρώσους και Τούρκους καταπάνω μας και με την Ελλάδα γεμάτη αμερικανικές βάσεις με τον ξεφτιλισμένο τσόγλανο που έχουμε για πρωθυπουργό.
Για να πάρουν πίσω πάντως οι Ισραηλινοί το retaliation αποκλείεται, σε τέτοια περίπτωση έχει τελειώσει και το κύρος τους σα χώρα και του BiBi με τ’ όνομα. Θα πρέπει να γίνει κάτι εξόφθαλμα απειλητικό για να καταστεί “εύλογη” μια υποχώρηση.

Δεν επιμένω προς το παρόν, γιατί μπορεί – μακάρι δηλαδή – να κάνω και λάθος. Δεν είναι πάντως τόσο θέμα “εθνικιστικής” ή “ρατσιστικής” ιδεολογίας, όσο του γιατί ο κόσμος αναζητάει σωτηρία σε τέτοιες κυβερνήσεις – και το κάνει ως επί το πλείστον για λόγους που δεν προοιωνίζονται τίποτα καλό. Anyway θέμα σύγκρισης των ευρωπαϊκών κρατών με Ρωσία και Κίνα δεν υφίσταται κατά τη γνώμη μου. Ούτε του αμερικάνικου “εθνικισμού” με τους αναδυόμενους ευρωπαϊκούς. Άλλο εθνική αυτοπεποίθηση και άλλο εθνική απελπισία.

Το “κόμμα του πολέμου” σίγουρα μπορεί να είναι οποιοδήποτε. Αλλά ο χαρακτηρισμός του κυρ-Μάζη πηγάζει από τη σειρά των γεγονότων.
Τη λέξη “εθνικισμός” τη χρησιμοποιώ [εσφαλμένα] με την έννοια του πατριωτισμού. Πάντως η αντιευρωπαϊκή πολιτική των δεξιών κομμάτων [δεν συμμερίζομαι την τάση χαρακτηρισμού των πάντων ως “ακροδεξιών”] είναι υπαγορευμένη όχι από κάποιο εθνικιστικό με την έννοια του ρατσιστικού κλπ. ιδεώδες, αλλά από την κοινή λογική / περί δικαίου αίσθηση.
Ως προς τη Ρωσία και την Κίνα, ιδίως τη δεύτερη, δεν νομίζω να υπάρχει πιο ακραίο παράδειγμα [όντως] εθνικισμού στην ιστορία. Άντε να τους ξεπερνάνε οι Εβραίοι και οι [πάλαι ποτέ] Άγγλοι. Α, και οι ηλίθιοι Αμερικάνοι.
Τώρα, το πόσο “μακροπρόθεσμα” τα έχουν βρει Κινέζοι και Ρώσοι είναι υπό συζήτηση. Υπάρχει άλλωστε και το κοινό αμερικανικό αντίπαλο δέος. Εξ ίσου μακροπρόθεσμα τουλάχιστον πάντως “τα έχουν βρει” Γερμανοί και Γάλλοι, ας πούμε, οι μεγαλύτεροι εχθροί once upon a time.

Επιπλέον με τα ευρωπαϊκά δεδομένα η Ρωσία και η Κίνα θυμίζουν αυτάρκεις αυτοκρατορίες. Δεν έχω υπόψη μου περίπτωση εθνικιστικών κρατών που να τα βρήκαν μακροπρόθεσμα μεταξύ τους. Σκέψου μόνο τι έγινε στα Βαλκάνια τους δύο τελευταίους αιώνες.

Βασικά “κόμμα του πολέμου” μπορεί να είναι οποιοδήποτε υπό τις κατάλληλες συνθήκες. Το πρόβλημα καταρχήν με τις “εθνικιστικές” κυβερνήσεις είναι ότι βάζοντας uber alles τις δικές τους εθνικές οντότητες καθιστούν όλες τις άλλες δυνητικά εχθρικές. Η κοινή τους ιδεολογία με άλλα λόγια οδηγεί σε κοινή αντιπαλότητα. Αμοιβαίος σεβασμός μπορεί να υπάρξει μόνο σε περίπτωση αμοιβαίων ή αλληλοσυμπληρούμενων συμφερόντων, όπως πράγματι συμβαίνει στην περίπτωση του σινορωσικού στρατοπέδου. Στην περίπτωση όμως των δυτικών κρατών τα προβλήματα πληθωρισμού και λαθρομετανάστευσης οδηγούν περισσότερο σε αντιμετώπιση του τύπου “το δικό μου πάτωμα είναι το δικό σου ταβάνι”. Όσο περισσότερους λαθρομετανάστες φορτώνεται για παράδειγμα η Ελλάδα, τόσο απαλλάσσει αντίστοιχα την Ιταλία. Παρομοίως όσο μεγαλύτερη αυτάρκεια επιδιώκει μια χώρα σαν τη δική μας, τόσο περισσότερο ζημιώνει μια εξαγωγική χώρα σαν τη Γερμανία. Τα παραπάνω δεν αποδεικνύονται μόνο από τη αντιευρωπαϊκή σταθερά πολιτική των ακροδεξιών κομμάτων, αλλά έχουν επιβεβαιωθεί με το δραματικότερο τρόπο κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου και φυσικά του Παγκοσμίου που ακολούθησε.

Οι Ρεπ. είναι πιο πολεμοχαρείς, αλλά στην πραγματικότητα, όπως έχει πει και ο κυρ-Μάζης, οι Δημοκρατικοί είναι το κόμμα του πολέμου.
Επί τη ευκαιρία, οι Πούτιν – Σι, πρακτικά, στο μπλοκ των εθνικιστών [aka “ακροδεξιών”] και μόνο μπορούν να ενταχθούν. Αυτό που υποτίθεται ευαγγελίζονται είναι μια σειρά από sovereign states που οι σχέσεις συνεργασίας τους θα διέπονται από σεβασμό του ενός για τον άλλο.

Δεν είμαι σίγουρος ότι θα ήταν αντεστραμμένοι, αφού στο 90% των περιπτώσεων υπάρχει παραδοσιακά συμφωνία των αντιπάλων σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, οπότε η εδώ διαφωνία είναι μάλλον κάτι αξιοσημείωτο. Δεδομένου μάλιστα ότι Ρεπουμπλικάνοι και Νετανιάχου είναι τρόπον τινά ομοϊδεάτες, αναρωτιέμαι μήπως η διαφαινόμενη στη Δύση επικράτηση της ακροδεξιάς αποτελεί ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο από τη συνέχιση του υπάρχοντος καθεστώτος.

Οι δυο τοποθετήσεις είναι πιθανώς στον ίδιο παρονομαστή – έστω και με ασυγχώρητα υψηλό ρίσκο στο σκεπτικό του ΥΠΕΞ, θεωρούντος ότι η παραμονή των κατοίκων στα σπίτια τους θα είναι ανασταλτική της εισβολής. Που προφανώς και είναι, αλλά σε ποιο βαθμό και ως πότε. Σε οποιαδήποτε περίπτωση διακρίνει κανείς, αν συνδυάσει τις τοποθετήσεις των συγκεκριμένων με τις απίστευες διαφόρων [δημοσιογράφων ιδίως] Republicans ότι η όποια φωνή της λογικής βγαίνει αυτή τη στιγμή από το στόμα του Walking Dead και της κουστωδίας του. Βέβαια εννοείται ότι αν ήταν αυτοί στην αντιπολίτευση, οι ρόλοι θα ήταν αντεστραμμένοι.