Το κακό με το ζήτημα του Τραμπ είναι ότι έχει πλέον λάβει και από τις δύο πλευρές – ασχέτως αν υπαίτια είναι μόνον η μία – χαρακτήρα βεντέτας, ενώ η πολιτική διάσταση έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Ο πρώην Πρόεδρος έχει περάσει τόσο καιρό προσπαθώντας να δείξει ότι δεν είναι literally ελέφαντας, που αμφιβάλλω αν θυμάται για ποιο λόγο κατέβηκε αρχικά στην πολιτική. Τέτοιες καταστάσεις κάθε άλλο παρά προάγουν την νηφαλιότητα και την ευθυκρισία, ιδιότητες που στην παρούσα συγκυρία είναι απολύτως απαραίτητες για ένα “πλανητάρχη” επί ποινή παγκόσμιας καταστροφής. Η δεξιά στροφή θα πρέπει να θεωρείται φυσικά δεδομένη τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική, αρχικά τουλάχιστον όμως θα πρέπει να ενσωματώσει τα διδάγματα της πολιτικής ορθότητας δίκην σημαίας της “πολιτισμένης” Δύσης απέναντι στην “απολίτιστη” Ανατολή, όπως ήδη έδειξε με το φωτισμένο του παράδειγμα ο ένδοξος πρωθυπουργός μας καθώς και ο επίδοξος γκέι εφοπλιστής διάδοχος.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση ισχύει αυτό που είχες σημειώσει κάποια στιγμή για τον DT : η κύρια χρησιμότητά του είναι ως πηγή έμπνευσης για “πατριωτικού” τύπου κινήματα σε ολόκληρη τη Δύση.

Συμφωνώ για τις διαφορές, αλλά ως προς τον DT ισχύει κάτι τις παραπάνω, έστω και λόγω τερατώδους φιλοδοξίας να αφήσει στίγμα. Στο κάτω-κάτω, αυτή δεν κρύβεται πίσω απ’ το στίγμα που έχει αφήσει ο οποιοσδήποτε;
Το κύριο πρόβλημα πιστεύω με τον Trump, δεν είναι τόσο το τί (δεν) θα κάνει, όσο το ότι πρόκειται για one-shot deal : και ένα σωρό θαύματα να γίνουν, θα σβήσουν μαζί του.

Εννοείται ότι τόσο ο κυρ-MacGregor όσο και ο “αναπαραγωγέας” λένε ανοησίες. Υπέρ Ουκρανίας είναι σύσσωμο το αμερικανικό πολιτικό σύστημα, επομένως ακόμα και αν το ποσοστό του τελευταίου ειναι σε αναντιστοιχία με το ποσοστό του “λαού”, και πάλι, δεν τίθεται θέμα εγκατάλειψης του DT. Ιδίως σε μια φάση οπως η τωρινή όπου αντιμετωπίζεται όπως αντιμετωπίζεται : ο “δικαστής” της υποθέσεως (Juan Merchan ή κάπως έτσι) έχει απαγορεύσει στον ίδιο και τους δικηγόρους του να σχολιάζουν τα της δίκης (gag order), ενώ έχει επιτρέψει σε μάρτυρες κατηγορίας κλπ. να τον ελεεινολογούν δημόσια. Και επειδή, εννοείται ο Trump είναι αδύνατο να κρατήσει το στομα του κλειστό, πέρα από τα πρόστιμα που έχει να πληρώνει τον απείλησε χτες ότι αν συνεχίσει να παραβιάζει την εντολή θα τον κλείσει μέσα. Μιλάμε για συμπεριφορά (προς πρώην fuckin’ πρόεδρο των ΗΠΑ) που πρέπει να τη δεις για να την πιστέψεις. Εννοείται βέβαια ότι ο T. άλλο που δε θέλει : η δημοτικότητά του σπάει συνεχώς νέα ρεκόρ – φαντάσου τι θα γίνει έτσι και τον μπαγλαρώσουν – έστω και για μια ώρα. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η στιγμή ήταν η πλέον κατάλληλη για το compromise : ρουθούνι δεν θα ανοίξει. Για να μη μιλήσουμε για τα λεφτά στο Ισραήλ – το να περιμένει κάποιος απογοήτευση εξ αυτού απ’ τους οπαδούς του μαρτυρεί σοβαρή άγνοια.

Βασικά μόνο τα ηλεκτρονικά εξελίσσονται, που κι αυτά δηλαδή έχουν ψιλοσταματήσει. Σε πολλούς τομείς μάλιστα υπάρχει μια σαφής προϊστορική παλινδρόμηση, αλλά χωρίς τα πλεονεκτήματα των πρωτόγονων.

…Ως προς τον “παλιό” και το “νέο” κόσμο ξανά : η γραμμική αντίληψη της προόδου είναι τόσο επιδερμική και ανιστόρητη, που δεν αξίζει καν αντίκρουση. Σε οποιοδήποτε τομέα και να ψάξεις βλέπεις πολύ περισσότερες ενδείξεις για το αντίθετο. Το ίδιο το …Σύμπαν βαίνει προς εξαφάνιση.

Αυτό με τα αυτοκίνητα είναι απ’ τις στάνταρ σκέψεις μου while on the road. Ως λάτρης των αυτοκινήτων από παιδάκι, φρίττω με την εξέλιξή τους σε μεταλλικούς λουκουμάδες – παράλληλα βέβαια με τη μετατροπή τους σε αεροπλάνα και οσονούπω σε διαστημόπλοια. Ημιαυτοοδηγούμενα τα πρώτα, πλήρως αυτοοδηγούμενα τα δεύτερα, μοναδικός ρόλος του οδηγού/πιλότου στα οποία είναι η ενημέρωση του απ’ την οθόνη ενός κομπιούτερ. Με κάθε τρόπο οι τύποι μας αποκόπτουν από τη φυσική μας υπόσταση.
Ως προς το “αρέσει”, υποθέτω ότι αυτού του είδους η αρέσκεια αντανακλά την ίδια επαφή με τον “εσώτερο εαυτό” που αντανακλά το …ολονύκτιο στήσιμο έξω από ένα e – shop για την απόκτηση του νέου android. Αυτή η υστερική εξωστρέφεια, με τα πάντα σε “απευθείας μετάδοση”, τι άλλο παράγει τελικά από virtual συναίσθημα;