Κι εμένα η φουκαριάρα η μάνα μου φρόντιζε από καιρού εις καιρόν να με ενημερώνει περί των εξελίξεων γύρω από τη σταδιοδρομία διαφόρων, όσο ζούσε. Γεγονός είναι πάντως, ότι οι ευφυέστεροι άνθρωποι που θυμάμαι από γυμνάσιο – λύκειο, όχι ακαδημαϊκή καριέρα δεν έκαναν, αλλά είναι πλήρως εξαφανισμένοι. Και από το διαδίκτυο ακόμα. Γεγονός είναι επίσης ότι η πλειονότης και των τωρινών μου φίλων δεν ακριβώς …τιμούν το διαδίκτυο, για την ακρίβεια το σνομπάρουν.

Για να σου πω κι εγώ το κρίμα μου …δεν ξέρω τι έχει απογίνει η συντριπτική πλειονότητα των συμμαθητών μου. Και ούτε κόπτομαι να μάθω, πέρα από μερικές συμπαθείς περιπτώσεις. Ένας τους προέκυψε κάποια στιγμή γνωστός συγγραφέας [όχι ο Χωμενίδης!!!] αλλά μου ήταν παντελώς αδιάφορος και ελαφρώς αντιπαθής, back in the day. Ούτε και πήρα ποτέ να διαβάσω βιβλίο του – ακόμα και σε περιόδους που ξόδευα σε βιβλία το μισό μισθό μου.
Απλώς έχω την τάση να ανάγω/αντιστοιχώ τα κυβικά προσωπικοτήτων του δημοσίου χώρου σε εκείνα συγκεκριμένων συμμαθητών – “αυτός θα ήταν κάτι σαν τον τάδε, ο άλλος κάτι σαν τον δείνα”κοκ. Ε ο Σύψας φερειπείν θα ήταν ο ρουφιάνος / απουσιολόγος που με το που έπαιρνε το λόγο ακουγόταν μέσ’ στην τάξη το μυριόστομο “σλρρρρρρρρρρρρρππππ!”

…Εντωμεταξύ σε πιάνει ένα παράπονο, εμένα τουλάχιστον, για το ότι κάνουν κουμάντο στη ζωή σου άνθρωποι που σε ένα “φυσικό” περιβάλλον, εκείνο του σχολείου ας πούμε [όπου ως ένα βαθμό τουλάχιστον αυτό που μετράει είναι τα “κυβικά” του καθενός] δεν θα καταδεχόσουν να τους πεις μια καλημέρα.

Ναι, μιλάμε για κανονικό τρελοκομείο. Τώρα το κόλπο είναι ότι πρέπει να προλάβουμε αυτό που “έρχεται”. Με το έτσι θέλω …”έρχεται”. Προφανώς έχει στείλει προειδοποίηση ο δόκτωρ Κοπρολόγος απ’ τα λύματα.