True. Αντιθέτως τα “μεταμοντέρνα” 90s αποτελούν τον προθάλαμο της νέας εποχής και η μουσική τους αντιστοίχως διακατέχεται από μια ηττοπάθεια που δεν προσφέρεται για εκδηλώσεις μαζικής νοσταλγίας. Αν και ποτέ δεν ξέρεις.

Είμαι σίγουρος σχεδόν για το ότι είναι περαστική φάση. Όπως και για το ότι η “αντικειμενικά καλή” μουσική βρίσκει τρόπο να λειτουργεί πέρα από χωροχρονικές συντεταγμένες. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά “παντού και πάντα”. Και όντως υπάρχει ένα υπόστρωμα ευφορίας, “time is on my side” που διέπει τα ’60s. Αλλά είναι αληθινό, έρχεται εκ βαθέων ως επούλωση πληγών πολέμου, ως εκ τούτου [για μένα εξακολουθεί να] είναι ανεκτίμητο.

Η αλήθεια είναι ότι το αφιερωμένο στα 60s τμήμα της δισκοθήκης μου – που είναι και το μεγαλύτερο – τα τελευταία χρόνια έχει πιάσει αράχνες. Μπορεί να είναι και ζήτημα κόπωσης βέβαια, έχω την εντύπωση όμως ότι τελικά υπάρχει ένα συγκεκριμένο mindset που διαπερνά όλη την παραγωγή της εν λόγω περιόδου, από τους Beatles και τους Zombies μέχρι τον Beefheart και τους MC5, και που στα μάτια μου φαντάζει πλέον ενοχλητικά παρωχημένο. Η μουσική δεν παύει να είναι “αντικειμενικά” καλή, αλλά μου αφήνει μια δυσάρεστη αίσθηση “oldies” που με την εξαίρεση των 50s – με τα οποία ούτως ή άλλως δεν έχω βιωματική σχέση – δεν μου αφήνουν σε τέτοιο βαθμό οι άλλες δεκαετίες. Το τελειωτικό χτύπημα για μένα θα πρέπει να ήταν η κρίση του κορωνοϊού, που αποτέλεσε το αποκορύφωμα και την ταφόπλακα των ιδεωδών της πολιτιστικής επανάστασης των 60s, μετά την οποία δυσκολεύομαι να δω τα πράγματα με τον τρόπο που τα έβλεπα προηγουμένως. Μπορεί φυσικά να είναι και μια περαστική φάση όπως τόσες και τόσες, κάτι στο πνεύμα της εποχής όμως feels terribly off.

Το σκέφτηκα εννοείται αλλά αφενός υπάρχει ήδη σχετκά μεγάλος αριθμός posts FZ, αφέτερου και κυρίως, έχω μπει σε full “classic” mood τελευταία – έτσι είναι αυτά έρχονται και παρέρχονται. Τον ΛΒΜ ειδικά είχα καιρό να τον ακούσω και τον έχω επιθυμήσει.

Δεν είναι περίεργο να βαριέται κάποιος [περιστασιακά έστω] κάτι που έχει προηγουμένως ξεζουμίσει, όπως τα ’60s. Εδώ εγώ, στο πλαίσιο του “αφιερώματος”, ένιωσα κάποιες στιγμές να βαριέμαι με το ψυχόδραμα του Χάμιλ, που υπήρξε η τροφή της εφηβείας μου 24/7.
Και φυσικά η ποικιλία των αποχρώσεων της μουσικής των ’60s δεν έχει σχέση με τη διαφημιστικά προβαλλόμενη ως ατμόσφαιρα της εποχής. Δεν τίθεται γενικώς θέμα περί μουσικής κινητικότητας της περιόδου, imho, ούτε των ’70s που αποτελούν την “καλλιτεχνική” αποκορύφωση της “ροκ” υπόθεσης [κάπου εκεί έπρεπε να μπουκάρουν οι μπατσο-ορδές του πανκ για να αποκαταστήσουν την τάξη].

Αυτό είναι όντως περίεργο. Γιατί προσωπικά ήμουνα σίγουρος ότι θα τον έβαζες αβλεπί συνθέτη του μήνα. Ίσως τελικά δεν είναι άσχετο με την τελευταία μου παρατήρηση.

Πράγματι δεν υπάρχει καμιά ιδιαίτερη νοσταλγία σήμερα για τη μουσική αισθητική των 90s. Η μόνη συνειδητή αναφορά που έχω υπόψη μου, είναι η πρώτη ταινία της Κάπτεν Μάρβελ προ λίγων ετών. Και δικαίως κατά τη γνώμη μου, αφού με ορισμένες αξιοσημείωτες εξαιρέσεις η μουσική καθεαυτήν δεν άξιζε και πολλά. Θα μου πεις, γιατί των 80s πόσο περισσότερο άξιζε, ώστε να δικαιολογεί τη σχετική νοσταλγία? Και για να πω την αμαρτία μου, εδώ και αρκετό καιρό έχω αρχίσει να βαριέμαι φοβερά και τα 60s, πιθανότατα για τον ίδιο λόγο που ανέκαθεν έβρισκα βαρετή την αρχαία ιστορία σε σχέση πχ με τη μεσαιωνική. Πολύ φως, πολλή αισιοδοξία, πολλή αυτοπεποίθηση, πολλή δημιουργία. Κόψε κάτι ρε φίλε.

…Άλλη ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, όχι τελείως άσχετη : Ξέρω φυσικά την ημερομηνία γεννήσεως του Ζάππα, και είναι στους εκ των ων ουκ άνευ συνθέτες του μήνα.
Αυτός ήταν και ο λόγος που στο πλαίσιο της επιθεώρησης προς συλλογή ονομάτων, άργησα να συνειδητοποιήσω αυτό που με χτύπησε κατακέφαλα χτες μόλις : το όνομά του απουσιάζει γενικά από τις λίστες. Ο τελευταίος τροχός της αμάξης – μπασίστας του “x” ανθυπογρουπακίου είναι εκεί, όχι όμως και ο Ζάππα.

Bεβαίως και θα τη νοσταλγήσουμε. Γιατί δεν υπάρχει τρόπος για το αντίπαλο δέος να διεκδικήσει με αξιώσεις την κατατρόπωσή της, απ’ το να γίνει χειρότερο απ’ αυτήν.
By the way, πέρα από προσωπικές εμπειρίες [η αντίστοιχα χειρότερη δεκαετία μου ήταν τα ’80s] το ’90s ήταν …τα ’60s, με κομπιούτερ και διαδίκτυο. Όλα τα σχέδια της [D]ARPA απ’ τα “χρυσά ’60s”, εξελισσόμενα υπογείως στη διάρκεια των δυο επόμενων δεκαετιών θα “άνθιζαν” μεσούντος του pre-millennium tension, χάρη στην ολοκλήρωση της διαπλοκής ιδιωτικού / δημόσιου τομέα. Τη μεγαλύτερη “πλάκα” είχαν φυσικά τα success stories των κωλοτυπακίων – young entrepreneurs της Silicon Valley, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από ένα δίκτυο mass surveillance & manipulation με λεφτά “άνωθεν”. Αυτοί ήταν οι αντίστοιχοι των “ποπ σταρ” των ’60s, με τους απαραίτητους [από κεκτημένη ταχύτητα] “αληθινούς ποπ σταρ” της ’90s era, εξαφανισμένους σήμερα ως ανάμνηση: Μπορεί να αποτελεί λάθος δική μου εντύπωση, αλλά δεν βλέπω πουθενά κάποια νοσταλγική φιλολογία περί grunge, Brit pop και λοιπών trends της περιόδου. Το σύνολο δε των συγκροτημάτων / solo artists απήλθαν εις το μη ον μαζί με τη δεκαετία – στην καλύτερη περίπτωση εξαφανίσθηκαν απλώς απ’ την επικαιρότητα.