Όπως το λες ακριβώς.

Δεν το συζητάμε. Τέτοιοι δίσκοι δεν αποτελούν απλώς έργα τέχνης αλλά και ιστορικά μνημεία. Mutatis mutandis είναι σα να χρωματίζεις τον Παρθενώνα για τον επαναφέρεις υποτίθεται στην αυθεντική του μορφή.

Τούτων δοθέντων, δεν έπαψα ποτέ να αγαπώ το Let It Be στην κλασική βερσιόν του (Θεού) Σπέκτορ, με τις χορωδίες και τις ορχήστρες, και να μου φαίνεται εντελώς φτωχομπινέδικη η εμμονή του μαλακο-Μακάρτνεϊ με την αποσπεκτοροποίηση, που τελικά την κατάφερε (“Let It Be Naked”, και καλά ας πούμε).

Γιαυτό εξάλλου στις πρόσφατες εκδόσεις τους επιχειρήθηκε remix από το ίδιο το συγκρότημα. Χαλάει λίγο το νοσταλγικό συναίσθημα, σίγουρα όμως ακούγεται καθαρότερο.

…Και τα περισσότερα Genesis της πρώτης περιόδου πάντως, που είναι και τα αριστουργήματά τους, πάσχουν από ήχο. Με επικεφαλής το καρα-μπουκωμένο Foxtrot.

Σιγά μην ήταν συνειδητή καλλιτεχνική επιλογή. Εννοείται ότι οι τύποι θαμπωμένοι από τις “απεριόριστες δυνατότητες” του στούντιο (με την έννοια του hocus pocus), ξέχασαν τη βασική αποστολή του που είναι να αποδίδει ένα decent ηχητικό αποτέλεσμα.

Γενικά από τη στιγμή που εγκαταλήφθηκε η φυσιολογική διαδικασία της live ομαδικής ηχογράφησης, που άρχισαν το overdubs, το …special ηχητικό treatment, τα εφέ κτλ. επί των διαχωρισμένων καναλιών, το πράμα έγινε εμπάτε σκύλοι και αλέστε (“το στούντιο σαν όργανο” κτλ. κτλ.) Όχι ότι δεν υπήρξαν και ground breaking αποτελέσματα από δίπλα, τα οποία δε χρειάζεται να αναφέρω.
Η πλάκα είναι ότι διάφοροι master prog-rockers (βιρτουόζοι ούτως ή άλλως) ηχογραφούσαν το υλικό τους live. Πχ. το …The Lamb Lies Down On Broadway, αν έχεις το Θεό σου, έχει γραφτεί ολόκληρο, όχι at once βέβαια αλλά πάντως, live στο στούντιο.

Το Sgt Pepper’s για παράδειγμα ή το Ziggy Stardust είναι απίστευτα low-fi δίσκοι. Ο ήχος τους είναι τελείως ψεύτικος και πλαστικός. Και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι επρόκειτο για συνειδητή καλλιτεχνική επιλογή.

Έχεις απόλυτο δίκιο για τις ηχογραφήσεις των 40s και 50s. Από τα 60s άρχισε ήδη να χαλάει το πράγμα. Ίσως έφταιγε η μετάβαση στο στέρεο και στα πολλά κανάλια, ίσως η δουλική προσαρμογή των παραγωγών στις ραδιοφωνικές απαιτήσεις, η ποιότητα του ήχου πάντως των ηχογραφήσεων των 60s-70s είναι αντιστρόφως ανάλογη της ποιότητας των συνθέσεων.

Δεν τίθεται θέμα συζητήσεως. Και όχι μόνο στον κινηματογράφο. Μια ακρόαση ηχογραφήσεων της Blue Note ή της Verve απ’ τα ’50s και τα ’40s (με 1-2 μικρόφωνα!) θα έπρεπε να οδηγήσει, αν υπήρχε λίγη “τσίπα”, σε αθρόες παραιτήσεις (αν όχι αυτοκτονίες) σύγχρονων παραγωγών με τα σούπερ-ντούπερ ψηφιακά στούντιο των 194 καναλιών + .
Ή να συγκρίνουμε σύγχρονα cartoons, ακόμα και της Disney, με εκείνα της κλασικής της εποχής (Φαντασία, Χιονάτη etc) που γίνονταν στο χέρι;
By the way, έχω να το δω κι εγώ από μικρός και είναι καλή ιδέα να το τσεκάρω.

Έχω εντοπίσει και εγώ …”ρατσιστικώ τω τρόπω” τις Ιρανές, με μαντήλες ή όχι. Όπως και τις Ισπανίδες και τις Αυστραλέζες, για διαφορετικούς λόγους αντίστοιχα.

I certainly hope so. Ελπίζω επίσης να υπάρξει και δίαυλος επικοινωνίας του Τραμπούκου με τους Ισραηλινούς. Αμφίδρομος that is. Γιατί μόνο διαταγές παίρνει από το Νιάχου μέχρι τώρα ο loser.