Ακριβώς. Το πιο αστείο είναι ότι αυτοί που τον καταριούνται σήμερα εκ του ασφαλούς ακολουθώντας τον άνωθεν επιβεβλημένο συρμό, αρέσκονται να πιστεύουν ότι το ίδιο θα έκαναν και τότε. Στην πρώτη γραμμή θα συνωστίζονταν οι περισσότεροι και τα χέρια τους θα είχαν ξεραθεί από τα παλαμάκια. Το χαρακτήρα τους εξάλλου τον έδειξαν με τη στάση τους απέναντι στους “ανεμβολίαστους” και τους “αρνητές”.

Εδω κοτζάμ Χάιντεγγερ είχε αρχικά τσιμπήσει με τον Χίτελρ. Ο δε Ρίχαρντ Στράους, κατά τεκμήριο στους τρεις μεγαλύτερους συνθέτες του 20 αι. συνέχισε να υπηρετεί το καθεστώς παρά την αντιπάθεια γι’ αυτό που αποκαλύπτεται στο ημερολογιό του.* Είναι δεδομένο, για μένα τουλάχιστον, ότι ο γκροτέσκος αντισημιτισμός του ΑΧ [επικουρούμενος από λογής-λογής αποβράσματα] κι η ταύτιση της εβραϊκής φυλής με τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό εν τω άμα, ήταν αυτά που του κόστισαν τα πάντα. Αυτό άσχετα αν ο αντισημιτισμός του αποτελούσε …νομοτελειαή κατάληξη ιστορίας αιώνων, η οποία δεν αφορούσε μόνο τη Γερμανία φυσικά [στη Ρωσία πχ. για τους αντικομουνιστές η λέξη-κλειδί ήταν “εβραιομπολσεβικισμός”]. Από κει και πέρα, αν η μοίρα τα είχε φέρει ο ΑΧ να αποβιώσει εν έτει ’38 ας πούμε, προ ξεσπάσματος Β΄ΠΠ, θα καταγραφόταν ως ένας απ΄τους μεγαλύτερους ηγέτες στη γερμανική ιστορία. Όσοι το αμφισβητούν αυτό, θα πρέπει να αναρωτηθούν για το εύρος της γνώσης τους επί του θέματος.

* Έχει μεγάλη πλάκα η αντιπαράθεση των ημερολογίων Στράους – Γκέμπελς [συνεργάτες, εκόντες άκοντες, στο πλαίσιο της πολιτιστικής ζωής του Ράιχ] με φράσεις του ενός για τον άλλο όπως: “πρόκειται για μια πρωτοφανή συμπύκνωση ελαττωμάτων, για την ντροπή του γερμανικού έθνους” [Στράους για Γκέμπελς] – “Προς το παρόν τον έχουμε ανάγκη. Σύντομα όμως θα έχουμε μια γενιά δικών μας συνθετών, και θα απαλλαγούμε απ’ αυτό τον εκφυλισμένο νευρωτικό” [Γκέμπελς για Στράους].