Συμφωνώ 200%, εξαιρουμένης φυσικά της σχέσης με οποιαδήποτε πραγματικότητα των “ψυχιατρικών διαγνώσεων”.

Κατά τα φαινόμενα πάντως – από παλιότερη διαδικτυακή μου εμπειρία δηλαδή, αφού λόγω σπανιότητας δεν είναι άτομα που πετυχαίνεις κάθε μέρα στο δρόμο – οι περισσότεροι του “χώρου” είναι outsiders με τον τρόπο τους: dropouts, ψεκασμένοι, συνωμοσιολόγοι, αστρο(φυσικο)λόγοι, born again και δε συμμαζεύεται, με ασυνήθιστα υψηλά ποσοστά ψυχιατρικών διαγνώσεων του τύπου ADD, OCD, Asperger και ψυχωτικών διαταραχών. Ειδικά οι τελευταίοι πρέπει να ήταν τα πιο ευγενικά παιδιά που έχω μιλήσει ποτέ στη ζωή μου. Θυμάμαι μια τραγική περίπτωση που μας έγραφε τις θεωρίες του για το σύμπαν real time από το ψυχιατρείο με τακτικές διακοπές του τύπου “σας αφήνω γιατί έρχονται να μου δώσουν πάλι τα καταραμένα τους φάρμακα, γιατί θεέ μου τους άφησες να με φέρουν εδώ” κλπ. Και με τους υπόλοιπους όμως η επικοινωνία κυμαίνονταν σε ουτοπικά επίπεδα συγκρινόμενη με το “βόθρο μίσους και μισαλλοδοξίας” – δίκιο έχει κατά βάθος η Gigi, μόνο που ισχύει πρωτίστως για τους διάφορους “liberals” – που χαρακτηρίζει το ίντερνετ. Το κοντινότερο που πέτυχα σε φυσιολογικά διαπιστευτήρια ήταν ένας ταπεινός γερμανός λογιστάκος που κατείχε και το ρεκόρ του αντίστοιχου τεστ. Σε μεγάλο βαθμό το outsider της υποθέσεως εξηγείται κατά τη γνώμη μου από την απροθυμία τους να συγκεντρωθούν σε κάποιο συγκεκριμένο τομέα του επιστητού και να δείξουν το δέοντα σεβασμό στην έννοια του “ειδικού”.

Συμφωνώ, μου ήταν συμπαθής απ’ την πρώτη στιγμή που ασχολήθηκα μαζί του στα early ’00s – τον είχα “εγκαταλείψει” χρόνια, έτυχε να τσεκάρω τις πολιτικές του απόψεις στη διάρκεια της θητείας του DT. Δεν εξεπλάγην φυσικά για το ότι ήταν ένας Trump supporter.
Ο τύπος είναι τελείως outsider, με ιστορικό βίαιης συμπεριφοράς [ο πρώτος που είχε στείλει νοσοκομείο ήταν ο …πατριός του στα 14], στη συνέχεια “δεν κατάφερε” να τελειώσει το κολλέγιο λόγω κακής σχέσης με τους καθηγητές του. Είχα ασχοληθεί με την Θεωρία του “Cognitive-Theoretic Model of the Universe” (CTMU) και εντυπωσιαστεί όσο μου επιτρέπει η κατ’ επιλογήν αποχή μου από τα μαθηματικά [ακολούθησε παράλληλη πορεία με την όποια μουσική μου εξέλιξη]. Ο L επεξεργάστηκε τη θεωρία στο περιθώριο της επαγγελματικής δραστηριότητάς του ως μπράβου σε κλαμπ του Long Island. Κατά δήλωσή του δεν είχε πρόβλημα συγκέντρωσης από τη φασαρία. Το μόνο ήταν ότι, κάπου-κάπου, έπρεπε να εμεμβαίνει σε καυγάδες, να ρίχνει κανά δυο ψιλές κτλ. πριν επιστρέψει στις σημειώσεις του.