Το χοντραίνεις… Διόλου τυχαία, είναι και η ώρα που απολαμβάνω το βραδινό ’50s – ’60s φεσάκι μου. 😉 🙂

Όχι τυχαία επίσης, σε ένα είδος μεταλλαγμένου απόηχου των σουαρέ των κυριών του 19ου αι. μέσα απ’ τα οποία αναδείχθηκαν άνθρωποι όπως ο Λιστ και ο Σοπέν, έχουμε την ποπ κουλτούρα της μεταπολεμικής περιόδου, κινητήριος δύναμη της οποίας υπήρξαν εξ αρχής (με τον …Sinatra) τα ουρλιαχτά και τα μαλλιοτραβήγματα των κοριτσιών.

Κάτι αντίστοιχο με τη σημερινή “γυναικεία λογοτεχνία”. Που συχνότατα είναι από πραγματολογικής απόψεως αντρική λογοτεχνία.

Διόλου τυχαία, το συγκεκριμένο κίνημα (ποιητές, ζωγράφοι, μουσικοί etc) χρωστάει τα μέγιστα στα σουαρέ των πλουσίων κυριών του 19ου αι.
Διόλου τυχαία επίσης, για να γίνω και λίγο κακός, το επίπεδο της καλλιτεχνικής δημιουργίας την ίδια περίοδο ακολουθεί πτωτική πορεία. Όχι ότι φταίνε τα …σουαρέ δηλ. γι’ αυτό, αλλά η παρουσία τους μόνο συμπτωματική δεν ήταν. 🙂

Κανένα πνευματικό κίνημα δεν έχει επηρεάσει την εποχή μας περισσότερο από το κίνημα του ρομαντισμού. Με τον Sam Cooke παρεμπιπτόντως είχα φάει φοβερό κόλλημα προ εικοσαετίας. Τον άκουγα στο αυτοκίνητο επί μονίμου βάσεως, μέχρι που κάποια στιγμή μου έκλεψαν τη σχετική κασέτα.. μαζί με το αυτοκίνητο.

Το άλλο κλισέ, που έδινε και έπαιρνε σε προ – ’80s εποχές, αυτό με το οποίο μεγάλωσα εγώ ας πούμε, ήταν τα “αισθήματα” ως παρηγορία / αναπλήρωση διανοητικού ή
οικονομικού ελλείματος. Π.χ. ο αισθηματίας απλός άνθρωπος του λαού κόντρα στον ασυγκίνητο κεφαλαιοκράτη (Εσύ αν έχεις πλούτη εγώ έχω καρδιά – στίχος λαϊκού άσματος), ή η θεωρητική ανάλυση και η “ψυχρή γλώσσα των αριθμών” σε αντιπαράθεση με το πάθος του έρωτα (Don’t know much about history etc. But I do Know that I love you… and so on) 🤣

Όπως όλα, έτσι κι αυτό είναι θέμα φιλολογίας, κυρίαρχης αφήγησης που εκτοπίζει την πραγματικότητα. Κι αυτό ισχύει ειδικά σήμερα που η “ευαισθησία” δίνει και παίρνει αφορώντας κατά κανόνα πληγωμένες ψυχές και δακρύβρεχτα σενάρια. Μην ξεχνάμε το κόνσεπτ “το μέλλον (δηλ. το δικό μας παρόν) είναι γυναίκα” με σήμα κατατεθέν εννοείται την “ευαισθησία” – εν τω μεταξύ πιο σκληρά άτομα από κάτι “υπερευαίσθητες” γυναίκες δεν έχω γνωρίσει.
“Ευαίσθητος” σήμερα είκαι κατά κανόνα εκείνος που κλαψουρίζει. Και αν είναι και άνδρας, εκείνος που ενθαρρύνει τη θηλυκή πλευρά του με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Στην Ελλάδα όπως και σε άλλες χώρες την ίδια περίοδο – early ’80s και εντεύθεν, δημοσιολόγοι υπεράνω υποψίας όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ίσως εν αγνοία τους, συνέβαλαν στη ταύτιση της ευαισθησίας με την ομοφυλοφιλία. Λες και δεν υπάρχει ανδρική ευαισθησία – η ακρόαση μιας μπαλάντας του Ian Anderson πχ., η του Σαββόπουλου, αρκεί για να δείξει τι εννοώ – όπως και γυναικείος δυναμισμός, ουδεμία σχέση έχων με …αντρογυναίκες.

Κατά τη γνώμη μου πάντως δεν υπάρχει “γενική” ευαισθησία όπως αντίστοιχα δεν υπάρχει “γενική” ευφυία. Σε κάποια θέματα μπορεί να είσαι υπερβολικά ευαίσθητος και σε κάποια να είσαι παντελώς αναίσθητος. Άσε που η “ευαισθησία” στην εποχή μας αποτελεί από μόνη της ένα τεράστιο και ιδιαίτερα προσοδοφόρο τομέα του μάρκετινγκ.

…Θυμάμαι τη μάνα του Κούλη, την περίφημη Μαρίκα με τα ντολμαδάκια, να λέει σε ανύποπτη στιγμή γι’ αυτόν (middle ’90s) “δεν κάνει για την πολιτική το παιδί. Παρείναι ευαίσθητο”. Ο Klaus Schwab για κάποιο λόγο είχε άλλη άποψη.
Ή μάλλον …την ίδια. Τι πιο διαμορφώσιμο από ένα λούλη που η ευαισθησία του τον καθιστά ακατάλληλο για την πολιτική.

Σωστό κι αυτό. Για την ακρίβεια, “ιδιαίτερες ικανότητες” is a nono.

Είμαι σίγουρος ότι μια χαρά θα τα πήγαινε με τον Τραμπ, σε περίπτωση φυσικά που αποτελούσε ποτέ αντικείμενο ενδιαφέροντος για τον τελευταίο. Και οπωσδήποτε δεν χρειάζονται ιδιαίτερες ικανότητες για να γίνει κάποιος “πρωθυπουργός της Ελλάδας”😊

Ότι μπορεί, σίγουρα, στο κάτω κάτω τώρα ξεκινάει, και “με πλάτες”. Προς το παρόν με τον Trump, μπορεί να έχει χάσει την εύνοια του αμερικανικού παράγοντα. Αλλά δεν αποκλείεται η “πολιτική” των φίλων μας να είναι ενιαία, για craphole countries όπως η Ελλάδα…
Με παραδοσιακούς αριστερούς μιλώντας πάντως, έμεινα με την εντύπωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται “λήξαν”. Αυτό το πράμα άλλωστε, ο Φάμελλος, δεν καταπίνεται με τίποτα.