Μετά συγχωρήσεως αλλά αν ανήκω κάπου “ιδεολογικά”, εκεί ανήκω.
Τώρα το ότι υπό συνθήκες όπως αυτές εδώ πρέπει να ψηφίσεις τον καραγκιοζάκο για να αποφύγεις τους Killer Klowns From Outer Space, είναι άλλο θέμα.

Καλά σε σχέση με τα τέρατα που ακούμε από τους άλλους, αυτά εδώ είναι ασήμαντα πταίσματα. Εγώ να φανταστείς έχω αρχίσει να βλέπω με συμπάθεια τους your friendly neighborhood anarchists – όχι ρουβίκουνες και μαλακίες – που, αν κρίνω από τις τακτικές τους αφισοκολήσεις μαχητικών μανιφέστων που θα μπορούσες άνετα να είχες γράψει εσύ – θα πρέπει να είναι οι μόνοι που ενοχλούνται από το κατρακύλισμα στην πιο αισχρή και απροκάλυπτη δικτατορία.

Συμφωνώ απεριόριστα τοις εκατό. Έχω πάρει απόφαση να ψηφίσω Βελόπουλο, κι ας πάει το παλιάμπελο με το “Βυζαντινόν”, και το “Απορροφητικόν” και την εν γένει γκαγκουρίλα του.

Αν μιλάμε για νόμιμες μεθόδους, ένας μόνο τρόπος υπάρχει. Κατάμαυρο στις εκλογές – κατά προτίμηση μονοψήφια νούμερα – ώστε οι επόμενοι να το σκεφτούν πολύ σοβαρά προτού εφαρμόσουν τα ίδια, ειδάλλως κατάμαυρο και σε κείνους. Αυτό δηλαδή που είπες και συ εχτές, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Ακούγεται απίθανο, αλλά πιο απίθανο ακόμα είναι να επιβάλει τη γνώμη της μια ετερογενής, ανοργάνωτη, αμυνόμενη και ολοένα συρρικνούμενη μειοψηφία. Προσωπικά δεν έχω αλλάξει στο παραμικρό – αν και ίσως άλλαξε ο κορωνοϊός – αλλά κάπου έχω βαρεθεί να περιμένω τους επαναστάτες του καλοκαιριού που κάθε χειμώνα χώνουν το κεφάλι τους όλο και βαθύτερα στα σκατά.

Συμφωνώ 100% με την ανάλυση. Αλλά με το …πρακτέον τί γίνεται; “ότι πεις εσύ αφεντικό” και δώστου μια δόση κάθε [δεύτερο] μήνα;

Πίστεψέ με, ειδικά η πολιτική διάσταση του ζητήματος είναι αυτή που αφήνει παντελώς αδιάφορη τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου ανεξαρτήτως ηλικίας. Ποτέ δεν είχαν πρόβλημα με τη δικτατορία, πόσο μάλλον τώρα που ως εναλλακτική τους παρουσιάζεται ο θάνατος. Σου είχα πει τις προάλλες ότι τους καλύτερους ύπνους τους έριχνα τελικά στο στρατό και ο λόγος δεν ήταν μόνον η κούραση. Το να υπακούς τυφλά παράλογες διαταγές χωρίς ερωτήσεις και δυνατότητα επιλογής εξαφανίζει εντελώς το βάρος της ευθύνης και δημιουργεί μια ιδιόμορφη κατάσταση ψυχικής γαλήνης απαλλαγμένη από σκέψεις και σκοτούρες. Άσε που όταν αποφάσισα κάποια στιγμή εξ ανάγκης – γιατί ως τότε τα κωλόπαιδα μέγραφαν σταρχίδια τους – να εγκαταλείψω τα έμφυτα δημοκρατικά μου φρονήματα και να εφαρμόσω τακτικές απολυταρχικής αυθαιρεσίας, όλοι ανεξαιρέτως ήταν απόλυτα ευχαριστημένοι και μπορώ να σου πω μάλιστα ότι σχεδόν με αγαπούσαν.

Το πράγμα έχει φύγει από την άρνηση του εμβολιασμού. Πρόκειται για άρνηση του “με το έτσι θέλω”, του “’cause I say so”. Αντιδικτατορικός αγώνας, πώς το λένε.
Αν αυτό περάσει άνευ αντιστάσεως, γραφικής ή μη, η επόμενη κίνηση είναι πρόστιμο γιατί μπήκες στο blog του Φούφουτου, ή γιατί έφαγες αγελαδίσιο κρέας, “επιταχύνοντας” το climate change.

Και μένα περίεργο μου φάνηκε στην αρχή, αλλά η αλήθεια είναι πως η άρνηση εμβολιασμού φαντάζει πλέον γραφική συμπεριφορά και το τελευταίο που θέλει ένα παιδί αυτής της ηλικίας είναι να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες το γάλα. Οι “αρνητές” είναι άτομα μεγαλύτερης ηλικίας και η άτσαλη αντίστασή τους, αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά στο άμεσο μέλλον, είναι καταδικασμένη να περάσει μαζί τους χωρίς ναφήσει κάποια κληρονομιά στους επόμενους.

Αν ισχύει σίγουρα αυτό το περί παιδιών του γυμνασίου, είναι απίστευτο… Ελπίζω τουλάχιστον [κάτι είχα διαβάσει], να τους διοχετεύουν μισή δόση or something.
Εξακολουθώ να θεωρώ πιθανότερο να λένε ψέματα για λόγους εντυπώσεων – μιλάμε όχι για “ένα οποιοδήποτε παιδί” αλλά για την κόρη του fuckin’ Πλεύρη.
Ως προς το “ηλίθιοι” εννοείται ότι έχεις δίκιο. Απλώς, αντίθετα απ’ τον κόσμο που σέρνουν απ’ τη μύτη, δεν έχουν ψευδαισθήσεις : ξέρουν ακριβώς τι παίζεται.