Ακριβώς. Επιπλέον, τύποι σαν τους προαναφερθέντες εστιάζουν σε προβλήματα εγγενή στην ανθρώπινη φύση και ως εκ τούτου άλυτα, κομίζοντας “λύσεις” εν είδει προφητών – θεμελιωτών θρησκειών etc.

Truth be told από σένα τον έμαθα τον εν λόγω. Anyway σύμβολα κυρίως αναζητούν οι άνθρωποι στο παρελθόν προς επίρρωση των υφιστάμενων σχέσεων φιλίας-έχθρας. Η σχετική έστω “αντικειμενικότητα” είναι το τελευταίο που τους ενδιαφέρει.

Τώρα έχουμε ένα ακόμα λόγο να απεχθανόμαστε τον Κούλη / “βέλος” στη φαρέτρα του πολιτικού μας virtue singling : είναι κατευθείαν απόγονος του Κοραή και του Μαυροκορδάτου!

…Και όλα αυτά διανθισμένα από αναθεματισμούς διάφορων Κοραήδων και Μαυροκορδάτων, σε κλίμα παρανοϊκής αναβίωσης εμφυλίου “συνταγματικών” και “καποδιστριακών”, καλλιεργούμενο από σύσσωμη την περί τον Σμαραγδή διανόηση.

Στον Κοντογιώργη, δυστυχώς. Τον οποίο συμπαθώ κι όλας. Έχω αναφερθεί παλαιότερα και ευνοϊκότατα σ’ αυτόν, έχω και βιβλία του.

Σε ποιον αναφέρεσαι αν επιτρέπεται?

Ρε τώρα ο τύπος ήταν “αυταρχικός” ως εκεί που δεν παίρνει – και το πρόβλημα ήταν ότι δεν ήταν …περισσότερο, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.
Εδώ μόλις τώρα άκουγα από πυλώνα της πολιτικής επιστήμης εν Ελλάδι ότι ο Καποδίστριας ήταν …οπαδός της αμεσοδημοκρατίας. Και λίγο αργότερα, δια στόματος του ιδίου, ότι δεν υπάρχει πουθενά απόδειξη ότι οι Βυζαντινοί θεωρούσαν εαυτούς συνεχιστές των Ρωμαίων. Και όλα αυτά να τα παρακολουθεί εκστατικό το βούρλο που του έπαιρνε τη συνέντευξη, σχολιάζοντας κάθε τόσο τη “σημαντικότητα” όσων άκουγε από τον “έμπειρο μελετητή” και “σοφό επιστήμονα”. Talking Twilight Zone here.

Δεν παραλουθώ τη συζήτηση, φαντάζομαι όμως λίγο πολύ την ατμόσφαιρα. Μια.. οδυνηρή πάντως λεπτομέρεια του καθεστώτος Καποδίστρια ήταν ότι στο σχολείο εφαρμοζόταν συστηματικά η φάλαγγα🦶 ως παιδαγωγική μέθοδος🥴

Εν τω μεταξύ, το τι μαλακία εισρέει στο δημόσιο διάλογο απ’ αφορμής “Καποδίστρια” δεν περιγράφεται. Ακόμα και άνθρωποι που σχετικά σεβόμουνα, αναδεικνύονται σε “γέρο-ξούρες” στην καλύτερη περίπτωση. Οι τύποι μεταφέρουν αυτούσια την άνοια και το πολιτικό κατιναριό του σήμερα στο 1829, στολίζοντας με την πιο γελοία εμπάθεια και τους πιο απίστευτους χαρακτηρισμούς τους αντιπάλους του ΙΚ, λες και τους έχουν ολοζώντανους μπροστά τους. Με το σκεπτικό, εννοείται, ότι …οι σύγχρoνοι είναι κατευθείαν απόγονοί τους.

Ως προς την Τουρκία, το ότι η “δική μου” άποψη αποτελεί κοινό τόπο δε σημαίνει ότι είναι και λάθος (όπως συχνά ισχύει σε τέτοιες περιπτώσεις…) ούτε και ότι οι προσεγγίσεις όλων των “συμφωνούντων” είναι οι ίδιες. Παρεμπιπτόντως, προχτές ακόμα, φρεγάτα των σκατάνθρωπων παρενόχλησε ελληνικό σκάφος που έκανε “εργασίες πόντισης καλωδίου” μεταξύ Νάξου και Αστυπάλαιας (!) στέλνοντας μήνυμα ότι η περιοχή είναι “τουρκιής δικαιοδοσίας” (ευτυχώς αγνοήθηκε). Δηλαδή μιλάμε για …sick motherfuckers εδωπέρα, όχι παίξε-γέλασε.
Ως προς τους Αμερικανούς : είναι δεδομένο ότι οι Democrats εκοιμώντο τον ύπνο του δκαίου ως προς την Κίνα, ακόμα και στη διάρκεια της πρώτης θητείας του Trump
https://youtu.be/dew9qqoAM9A?si=u1GGw4KIEaJmsMKr
Θυμάμαι επίσης υπουργό τους λίγο αργότερα απ’ τη στιγμή του παραπάνω βίντεο, με Biden πρόεδρο, να αποδίδει τα “εύσημα” στον Trump για τον αναπροσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ με Κίνα ως Νο 1 αντίπαλο. Αυτό σε αντίθεση με τη …Ρωσία που “φοβόντουσαν” * οι αντίπαλοί του – η ίδια η παρουσίαση του DT άλλωστε ως …Putin’s puppet, σ’ αυτό το κόνσεπτ υπαγόταν …και υπάγεται.

* Και εξακολουθούν να “φοβούνται” κατά ένα ποσοστό – όχι μόνο Δημοκρατικοί αλλά και Ρεπουμπλικάνοι (war mongers both – μίσθαρνα του στρατοβιομηχανικού συμπλέγματος)

Το κινητό εντωμεταξύ μού διόρθωσε την Καμάλα (μόλις το ξαναέκανε) σε Καμπάλα. Σιωνιστικός δάκτυλος!

Για την Τουρκία θα επαναλάβω την άποψή μου – την οποία προφανώς δεν συμμερίζεται κανένας – ότι δεν αποτελεί πραγματικό κίνδυνο, γιατί απλούστατα δεν χρειάζεται κάτι από μας. Αν πάμε γυρεύοντας βέβαια – όπως έγινε με την Κύπρο – μπορεί τελικά να χρειαστεί. Αν ήθελε να πάρει κάτι με πόλεμο, υπήρχαν άπειρες ευκαιρίες τα τελευταία 100 τουλάχιστον χρόνια. Η αμερικανική εξωτερική πολιτική επίσης δεν έχει κομματικά πρόσημα. Ποτέ δεν διαφώνησαν στην πράξη Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι σε αυτό τον τομέα ούτε αναίρεσε ποτέ ο ένας την πολιτική του άλλου όταν ανέλαβε την εξουσία. Ο μόνος λόγος που οι “γνωστοί” σκοτεινοί κύκλοι προέκριναν τελευταία στιγμή τον Τραμπ έναντι της Καμπάλα στις τελευταίες εκλογές, ήταν ότι ο Τραμπ θα έκανε τη δουλειά γρηγορότερα.

Η, μη εξειδικευμένη φυσικά, εντρύφησή μου στην ψυχολογία του Τραμπ μου έχει δείξει άλλα πράγματα. Τις φιλίες του τις τιμά όσο μπορεί – η εγκατάλειψη διαφόρων αφορά συνήθως αθέτηση δικών τους φιλικών υποχρεώσεων. Και στο φινάλε, κοινό τόπο έχει αποτελέσει ότι οι στρατηγικοί στόχοι της αμερικανικής πολιτικής είναι ίδιοι και για τα δυο κόμματα (αφ’ ότου δηλ. οι “Democrats” υιοθέτησαν – καθ’ ομολογία τους – τους δικούς του). Η διαφορά του Τραμπάκουλα είναι ότι δε χρησιμοποιεί το φερετζέ του “διεθνούς δικαίου”.
Καμία σχέση επίσης δεν έχει αυτό που λέω με συνδρομές ισχυρών σε αδυνάτους (δουλοπρεπείς ή μη). Όσο για την “ευαισθησία στο διεθνές δίκαιο” που “οδήγησε σε δυο παγκόσμιους πολέμους”, χρειάζεται αξιοσημείωτη άγνοια της ιστορίας (όπως αυτή των κυλιόμενων στη λάσπη χρηστών των social media) για να την καταπιεί κανείς. Ελλάδα και Τουρκία ανήκουν εκ των πραγμάτων σε αντίπαλα μπλοκ και η (ηγετική) παρουσία στο ένα εκ των δυο του Ισραήλ, θα εμποδίσει την Τουρκία να παίξει το ρόλο του μπαλαντέρ που επιδιώκει (μόνο μια Ρωσία φαίνεται ικανή γι’ αυτό). Είναι εν τέλει θέμα …σωστής (δηλ. συμφέρουσας – γι’ αυτό αποκλειστικά ενδιαφέρονται όλοι) πλευράς της ιστορίας.