Ε υπάρχουν υποτίθεται μεγάλα πλεονεκτήματα για όποιον το κάνει, ελευθεριότητα αγοράς, υπεραπλοποίηση διαδικασιών, φοροαπαλλαγές etc.

Εντωμεταξύ και στην Αυστραλία βγήκε προχτές κεντροαριστερή πλειοψηφία ως αντίστροφο αποτέλεσμα του Trump effect. Στη δε Γερμανία ετοιμάζονται κατά τα φαινόμενα να θέσουν εκτός νόμου το AfD.

Δεν αποκλείεται να ίσχυε κάτι τέτοιο πριν τους δασμούς. Η κυρίαρχη αντίληψη των Καναδών τώρα είναι – για να παραθέσω μάλιστα ένα τομέα ήσσονος οικονομικής σημασίας που τυχαίνει να γνωρίζω επαρκώς – αυτή:
https://www.soundstagehifi.com/index.php/opinion/1946-ditching-the-us-dollar-as-our-default-review-currency-its-going-to-be-beautiful
(πρόσεξε τη γλώσσα του τίτλου που παρωδεί το γνωστό ιδίωμα του Τραμπ!)
Παρεμπιπτόντως το μεγαλύτερο πρόβλημα με τους δασμούς δεν είναι τόσο η άνοδος του πληθωρισμού, όσο η αβεβαιότητα της πρακτικής του confusing the enemy που αποθαρρύνει τις επενδύσεις εντός των ΗΠΑ. Να εγκαταλείψω δηλαδή εγώ σίγουρα κέρδη στη διεθνή αγορά, να μεταφέρω τη γραμμή παραγωγής που έχτισα με τόσα έξοδα στην Κίνα πίσω στην Αμερική και τελικά ο μαλάκας να καταργήσει πάλι τους δασμούς και να πάνε όλες οι θυσίες μου χαμένες. Ε όχι. Το καλύτερο που θα μπορούσε να πετύχει ο Τραμπ είναι να ξαναγυρίσουν τελικά τα πράγματα στην προ δασμών εποχή. Μια τρύπα δηλαδή στο νερό.

Ο Τραμπάκουλας υπερεκτίμησε ανεξήγητα το επίπεδο συνειδητότητας των Καναδών, μεγάλο ποσοστό των οποίων, για να μη πω η πλειονότητα, αποτελούν πολιτικά ανδράποδα. Είχε θεωρήσει, πέφτοντας ίσως θύμα της δικής του προπαγάνδας, ότι μετά τα αίσχη του Τριντό σε διάφορα ταμπλό (προεξάρχοντος εκείνου με τους φορτηγατζήδες) η εικόνα της εξαθλίωσης στην οποία έχει φέρει την καναδική κοινωνία, θα λειτουργούσε τόσο καταλυτικά που θα έπαυε να προσβλέπει στο εγχώριο πολιτικό σύστημα.
Still, για να κρατάμε και μια πισινή, δεν μπορώ να ξέρω με ασφάλεια τα “αισθήματα του καναδικού λαού” για την ενσωμάτωση. Το μόνο που ξέρω είναι κάποιες στατιστικές. Και στο πλαίσιο μιας απ’ αυτές, ανάμεσα στα αρνητικά νούμερα, ξεπροβάλλει και ένα 43% στις ηλικίες 18-34 που “θα ψήφιζαν ενσωμάτωση αν οι ΗΠΑ πρόσφεραν υπηκοότητα και μετατροπή των καναδικών σε αμερικάνκα δολάρια”. Kακή μαγιά δεν το λες αυτό άμα λάχει.

Αυτοί που τον μισούν πραγματικά είναι πάντως οι Καναδοί. Καθόλου δεν ενθουσιάστηκαν από την ιδέα της “ενοποίησης”.

Μπορείς να το πεις και έτσι : οι συνήθεις ύποπτοι, από δημοσιογράφους και λοιπούς δημοσιολογούντες, μέχρι τα νανομαλάκια των social media και …την ίδια την Kamala που επανεμφανίσθηκε με ιδιοφυείς δηλώσεις (“this country doesn’t belong to whoever is in the White House, it belongs …to we the people”) βρίσκονται σε κατάσταση μηχανικής παραφροσύνης – “business as usual” on steroids!

Είτε πετύχει πάντως είτε αποτύχει το συγκεκριμένο πείραμα, το αποτέλεσμα θα είναι πιθανότατα για τον υπόλοιπο κόσμο θετικό, είτε ως παράδειγμα προς μίμηση είτε ως παράδειγμα προς αποφυγή. Άσε που είναι μια ευχάριστη αλλαγή να βλέπεις τους Αμερικανούς να πειραματίζονται στον εαυτό τους.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει και ότι δεν πρόκειται σε βάθος χρόνου να αλλάξει κάτι. Παραείναι νωρίς, ακόμα και για το γελοία επιταχυμένο, με νέφτι στον κώλο κόσμο μας. Σύμφωνα με τις “να’χαμε να λέγαμε” αναλύσεις & άρθρα γνώμης, οι …100 μέρες ήρθαν και παρήλθαν άπρακτες, μετατρεπόμενες σε επικονωνιακό μπούμεργανγκ. 😏 Αυτό που παρατηρώ προσωπικά είναι ότι κάποιοι σχετικά ευφυείς οικονομολόγοι, ακόμα και στα καθ’ ημάς, που στην αρχή έσκουζαν, τώρα κρατάνε πισινή, ή και μεταστρέφονται ως προς το πόσο αληθινά ασυμμάζευτος είναι ο κυρ-μαλάκας.
Τα αληθινά προβλήματα είναι ως συνήθως τα λιγότερο προβαλλόμενα. “Αυτό” που κινείται πίσω από την επικαιρότητα, κινείται όλο κα πιο γρήγορα. Και ο αποχαυνωμένος / πολιτικοποιημένος (δεν έχει πλέον τόση σημασία) πολίτης θα ξυπνήσει ένα ωραίο πρωί μη έχοντας που την κεφαλήν κλίναι.

Η αλήθεια είναι ότι στην πράξη τίποτα δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο σε σχέση με τους προκατόχους του. Κατά περίεργο τρόπο βέβαια η όλη παρουσία του θα μπορούσε να είναι για τον υπόλοιπο κόσμο θετική. Απλά όχι με τον τρόπο που θα ήθελε ο ίδιος.

Εγώ πάλι έχω την εντύπωση, απλοϊκός ων, ότι είναι δική του δουλειά, και παραείναι. Αυτό με βάση την έννοια της “συνέχειας του κράτους”, την υποχρέωση δηλ. επανόρθωσης της εγκληματικής (in his own words) πολιτικής του “προκατόχου”.
Αλλιώς ας κόψει τα περί “αξιών”, “θανάτων αθώων” etc και ας παραδεχτεί ότι είναι όλα αυτά που τον κατηγορούν ότι είναι.

Προφανώς ο Τραμπ το συνειδητοποίησε κάποια στιγμή, έκλεισε μια συμφωνία για τα μάτια του κόσμου με το Ζελένσκι και την έκανε διακριτικά. Στην τελική δεν είναι δική του δουλειά.

Ή θα συνθηκολογήσει ο Ζελένσκι άνευ όρων ή θα προχωρήσουν οι Ρώσοι σε κάποια μορφή “τελικής λύσης” ή το ζήτημα θα χρονίσει. Όλα τα υπόλοιπα είναι λόγια του αέρα.