Η πρώτη καταγεγραμμένη, στη μνήμη μου, περίπτωση οργουελιανής διαστρέβλωσης της ιστορίας ήταν εκείνη που παίχτηκε σε βάρος του progressive rock στα late ’70s. Αίφνης, μουσικοί ηλικίας 25-30 χρόνων αποσύρονταν με το έτσι θέλω από την κυκλοφορία, με τη νέα γενιά των τότε “μουσικών δημοσιογράφων” να μιλούν για …”old farts” και για θανάσιμη πλήξη στις συναυλίες τους – όλα αυτά εν ονόματι της “ενέργειας” των new wave συγκροτημάτων. Επρόκειτο για το ξεκίνημα μιας περιόδου όπου η “ενέργεια” το “συναίσθημα” και η “αυθεντικότητα” αναγορεύονταν σε υπέρτατους κανόνες αισθητικής και ου μόνον αποτίμησης. Ο απόηχος αυτής της πρακτικής σε κοινωνικό πλέον επίπεδο γίνεται εύκολα αντιληπτός στις μέρες μας, όπου οι πάντες “επιχειρηματολογούν” για τα πάντα, επικαλούμενοι τα αισθήματά τους. Το έχω παρακολουθήσει να συμβαίνει, step by step, από εφηβικής ηλικίας [κάποιοι δεν κοιμόμασταν τον ύπνο του δικαίου ως έφηβοι] μέχρι σήμερα.
Ο λόγος που τα του progressive αναθεωρήθηκαν, είναι η εμφάνιση, μέσω διαδικτύου της τεράστιας “σιωπηλής πλειοψηφίας” των fans. Η οποία δεν εκφράστηκε μόνο με τα εκατομμύρια των likes στο YouΤube, αλλά και με τα …λεφτά της, δίνοντας παράταση ζωής στη σκιώδη μουσική βιομηχανία μέσω [σωστά το είπες] των επανεκδόσεων.