Οι “κρίσεις αισιοδοξίας” είναι υποθέτω χρήσιμες, αν όχι και σωτήριες, αλλιώς οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια εκεί που θέλουν να μας οδηγήσουν : σε μανία & κατάθλιψη.
Αλλά για το ότι “οι μαλακίες που γράφονται κατά καιρούς” πείθουν κόσμο προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία. Και πολύ κόσμο μάλιστα. Εδώ ακόμα και η …Αραβική Άνοιξη είμαι σίγουρος ότι, παρά τα όποια επανορθωτικά κατόπιν εορτής άρθρα από “έγκυρους” αναλυτές, έχει περάσει στα μάτια των “λαών” με θετικό πρόσημο.
Τα περί υπαρκτού δεν ήταν σε τέτοιο βαθμό κόλπο – πλήθος άλλωστε επιφανών διανοουμένων – αρθρογράφων της Δύσης μπούκωναν τον κόσμο με noble lies για μεγάλο διάστημα.
Το ότι παρεμφερείς με των Σοβιετικών πρακτικές χρησιμοποιούντο και στις χώρες της “δημοκρατικής”, “καπιταλιστικής” Δύσης είναι βέβαια άλλη ιστορία. Γενικώς ουδείς έχει πρόβλημα να αντιγράφει τις πρακτικές του “εχθρού” [κλασικότερο όλων παράδειγμα το Operation Paperclip] τις οποίες διασκευάζει προσαρμόζοντας στο δικό του “πολιτισμικό μενού” ας πούμε.

Μετατρέπω την αρχική απάντηση στο σχόλιό σου σε θεματάκι.