Έτσι δείχνουν τα πράγματα ή έτσι θέλει να δείχνουν η συγκεκριμένη. Ολίγον δύσκολο πάντως να κάνεις καριέρα με τέτοιες notorious “γνωριμίες”. Χωρίς “απεταξάμην” και “ουκ οίδα τον άνθρωπον” δεν κάνεις τη σήμερον προκοπή.

Η ασημαντότητά μου “συμφωνεί” 100% με τον Ολλανδέζο. Η βράβευση είναι μια αφ’ υψηλού κίνηση. Πέραν αυτού, είχα αναπτύξει από νωρίς μια αντιπάθεια για τους ανθρώπους που ανοίγουν το στόμα τους και αρχίζουν να σου μιλάνε …για σένα. Είτε για να σε μειώσουν, είτε άμα λάχει και για να σε εγκωμιάσουν – μικρή διαφορά έχει.

Λες να τον παράτησε γιατί είναι ψεκασμένος; Ψιλοαντιπαθής μου ήταν πάντα, και από κυβικά ως γυναίκα, πολύ βήτα μιλάμε.

…Υπάρχει εντωμεταξύ εδώ και η ζοφερά δυσοίωνη παράμετρος, αν συνειδητοποιήσει κανείς ότι η βράβευση θυμίζει το …προκαταβολικό νόμπελ ειρήνης στον Ομπάμια, λίγο πριν αιματοκυλίσει την υφήλιο.

Είχα που είχα “τα κέφια μου” σήμερα, ήρθαν κι έδεσαν τα Νόμπελ…
Εν τω μεταξύ το ένα από τα δυο βραβευμένα όντα είναι γυναίκα, και μάλιστα …περιθωριοποιημένη, λέει, δεκαετίες ολόκληρες, για τις πρωτοποριακές ιδέες της. Άκου να δεις δηλαδή.
Υποθέτω ότι, κάποιος κόσμος τουλάχιστον, ξέρει ότι τα βραβεία δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με “αξίες” και “επιτεύγματα”. Κι ότι αυτό ισχύει για τα πάντα και σε όλους τους τομείς. Δεν θέλω να αναφέρω το όνομα Έλληνα [λίαν αξιόλογου] καλλιτέχνη από τον κλασικό χώρο, που έχει παραδεχτεί ότι η καριέρα του απογειώθηκε μετά το α’ βραβείο που κέρδισε στον “x” διεθνή διαγωνισμό και το οποίο “ήταν, εννοείται, συνεννοημένο”.