Συμφωνώ απολύτως. Η επκρατούσα ιδεολογία ανταποκρίνεται στις υλικές ανάγκες εκείνων που την καθιστούν επικρατούσα, επιβάλλοντάς την. In other words = οι στυγνοί αποικιοκράτες του χτες είναι οι “ανθρωπιστές” του σήμερα.

Από.. χυδαιομαρξιστικής απόψεως βέβαια – my favorite – η επικρατούσα ιδεολογία μιας εποχής απλώς ανταποκρίνεται στις αντίστοιχες υλικές ανάγκες. Τότε χρειαζόμασταν δούλους για την ανεξέλεγκτη “ανάπτυξη” του “τέλους της ιστορίας”. Τώρα κοντεύουμε να γίνουμε δούλοι εμείς.

…Σχετικά με το μεταναστευτικό ξανά : το πρόβλημα αφορά στην ιδεολογικοποίηση του θέματος και την προσπάθεια επιβολής πρακτικών από ανθρώπους ξεκομένους απ’ την πραγματικότητα. Εδώ έχεις να κάνεις με ανθρωπιστές που ξεχνούν τον ανθρωπισμό όταν πρόκεται για …δικούς τους ανθρώπους.
Όλα είναι αληλλένδετα. Θυμάμαι τους μεταμοντέρνους καραγκιόζηδες των ’90s να διατυμπανίζουν “πόσο πιο πολλά κοινά έχουν”, “πόσο πιο κοντά αισθάνονται”, με “ένα παιδί που μένει στη Νέα Υόρκη, και ακούει την ίδια μουσική με μένα, παρά με τον Ελληνάρα που ακούει σκυλάδικα”.
Ήταν ο θρίαμβος, ήδη, των παγκοσμιοποιημένων μέσων. Ήρθε το διαδίκτυο κι έβαλε την ταφόπλακα. Χάρη σ’ αυτό η λέξη community! απέκτησε …νέο νόημα.

Δεν εννοώ μόνο το μεταναστευτικό. Ισχύει παντού : η απολυτότητα των “απόψεων” γίνεται ένα με την απολυτότητα με την οποία υποστηρίζονται. Και το λέει αυτό κάποιος που μισεί τα μισόλογα και τις ίσες αποστάσεις, και το έχει πληρώσει.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Τα τεκταινόμενα στο δημόσιο χώρο (δημόσιος διάλογος, σόσιαλ μίντια, πολιτική αντιπαράθεση, καλλιτεχνική δημιουργία) έχουν μια μόνιμη χροιά “εργοθεραπείας” : σαν θεατρική παράσταση σε ψυχιατρείο, με πρωταγωνιστές τρελούς, από αυτές που οργανώνονται για την …προαγωγή της ψυχικής υγείας και της κοινωνικής ένταξης.
Εδώ βέβαια λαμβάνει χώρα αντιστροφή τύπου “firemen” στο Fahrenheit 451, οι οποίοι άναβαν φωτιές αντί να τις σβήνουν : παρόμοια, αυτό που προάγεται μέσω της “εργοθεραπείας” είναι ο αυτισμός και η ψυχανωμαλία σε όλο το μεγαλείο της.

Είναι λες και ο άνθρωπος έχει καταλήξει να σκέφτεται ψηφιακά με όρους 0 και 1.

Όχι βέβαια. Εκείνο που έχει χαθεί ολοσχερώς από τη δημόσια συζήτηση στην εποχή μας είναι η έννοια του μέτρου.

Εννοείται βέβαια ότι το “δέον”, το αντίθετο δηλ. της αναζήτησης της …απόλυτης ασφάλειας / καθαρότητας, δεν είναι το “εμπάτε σκύλοι και αλέστε” που δρομολογούν οι τύποι σε όλα τα επίπεδα. Όχι μόνο της A.I..

Σωστά το θέτει ο master, στα ίχνη της (εκπληκτικά ποιητικής για …στεγνό ακαδημαϊκό διανοούμενο) διατύπωσης του Κάντιου : “Το πουλί νιώθοντας την αντίσταση του αέρα, φαντάζεται ότι θα πετούσε πολύ καλύτερα στο κενό. Ωστόσο, χωρίς τον αέρα, δε θα μπορούσε να πετάξει καν”.

Ο απολύτως “ασφαλής” και “καθαρός” κόσμος που ονειρεύονται να δημιουργήσουν, δεν είναι για τους ανθρώπους. Όπως το έθετε ο Wittgenstein:
“We have got onto slippery ice where there is no friction and so in a certain sense the conditions are ideal, but also, just because of that, we are unable to walk. We want to walk so we need friction. Back to the rough ground!”

Η “ανακούφιση” που επισημαίνεις, είναι καίρια λέξη. Είναι σαν το συλλογκό ασυνείδητο να …συνειδητοποιεί ότι ο βίος του έχει γίνει αβίωτος. Και, ερήμην της κοινής γνώμης / συνείδησης, να …συνωμοτεί, σχεδιάζοντας μια λυτρωτική αυτοκτονία.
Στο φινάλε, βλέποντας το παραλήρημα των πολεμοχαρών ηλίθιων, τις απειλές, τα εξοπλιστικά προγράμματα, τις συστοιχίες πυραύλων στα σύνορα και τις μετακινήσεις στρατευμάτων, συνειδητοποιείς ότι, στο σημείο που έχει φτάσει πλέον το πράγμα …απλώς δε μαζεύεται.

Ναι, “ακριβώς όπως ο θεατής του blockbuster περιμένει, με το ποπκορν στο χέρι, το τελικό bloodbath και τη μουσική των τίτλων τέλους. Το οποίο τέλος …παρεμπιπτόντως, είναι το δικό του“. Αυτή η φράση ήταν το φινάλε κειμενακίου μου στο ΗΧΟ προ δεκαπενταετίας.
Και να το “μυστικό” πίσω από προφητείες όπως αυτή του Στίβεν Χόκινγκ (2014), για ένα μέλλον στο οποίο η διαφορά virtual και πραγματικότητας θα είναι irrelevant.
Αυτό, εν τω μεταξύ, δένει περίεργα με την …άλλη ιστορία : ενός μέλλοντος που σχεδιάζεται ερήμην μας (εννοώ, ερήμην των πάντων, των “experts” συμπεριλαμβανομένων) από μια AI …“UNEXPLAINABLE, UNPREDICTABLE, UNCONTROLLABLE“ – ο τίτλος βιβλίου του Roman Yampolskiy, top researcher-scientist στο χώρο της AI safety (στην πραγματικότητα, του ανθρώπου που εφηύρε τον όρο)