Εννοείται ότι θα συνεχίσω, απλώς για να ανεβάσω κάτι, δικό μου ή ξένο, πρέπει να αισθανθώ πρώτα εγώ την ανάγκη να τ’ ακούσω. Βλακεία μου ίσως αλλά έτσι λειτουργώ.
Όσο για το θαυμαστό κόσμο της ποπ και όχι μόνο, μια ιδέα του τι εννοώ υπάρχει στο άρθρο σε δυο συνέχειες BEATLES Η ΑΕΝΑΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
https://oannes.gr/beatles-%ce%b7-%ce%b1%ce%b5%ce%bd%ce%b1%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%83-%ce%b1/
και
https://oannes.gr/beatles-%ce%b7-%ce%b1%ce%b5%ce%bd%ce%b1%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%83-%ce%b2/
Τα [αδημοσίευτα] κείμενα στα οποία αναφέρομαι δεν έχουν να κάνουν με το γνωστό “αποκαλυπτικό” στιλ περί “ιλουμινάτων” ράπερ με πυραμίδες, μάτια και πράσινα άλογα. Αλλά με ανάλυση του ρόλου που έχουν παίξει κατά την άποψή μου μουσικά [κυρίως] ρεύματα στη διαμόρφωση των κοινωνικών εξελίξεων.
Η απομυθοποίηση είναι περιττή. Ο φερειπείν Βowie υπήρξε, κατά την άποψή μου, λίαν σκοτεινή φυσιογνωμία – αυτό δεν θα με κάνει να πάψω να αγαπώ τη μουσική του με την οποία μεγάλωσα. Πέρα από περιπτώσεις συνειδητής συμμετοχής σε “κόλπα” όπως η δική του, το φαινόμενο αφορά πλήθος καλλιτεχνών που με καλές προθέσεις, κάνοντας απλώς αυτό που ένιωθαν, λειτούργησαν σαν υποχείρια σε καταστάσεις. Ακόμα και ο …Μπετόβεν ήταν ένας από αυτούς, για να καταλάβεις για τι φάσμα μιλάω.
Τέλος πάντων, εν καιρώ.

Επ’ αυτού υπάρχει ΠΟΛΥ ΠΡΑΜΑ να πει κανείς. Έχω γράψει αρκετά κείμενα αδημοσίευτα + πλήθος σημειώσεων. Άμποτε να στανιάρουμε κάπως με τον κουραδοϊό και τα εμβόλια [εμένα μου λες…] για να μπω σε ένα mood να τα ανεβάσω. Στο κάτω κάτω γι’ αυτό έφτιαξα το blog, όχι για την παρακολούθηση της επικαιρότητας. Αλλά όταν γίνεται ο χαμός που γίνεται εδώ πέρα, μου φαίνεται κάπως γελοίο να ασχολούμαι με τα μουσικά ρεύματα και την κοινωνιολογία τους. Δεν μπορώ να “υποστηρίξω” κάτι σε μια στιγμή που δεν το αισθάνομαι, άσχετα αν είναι δικό μου. Εξ ου και δεν ανεβάζω και κομμάτια μας αυτή την περίοδο : τα περισσότερα [από τα ηχογραφημένα] μου φαίνονται εκτός κλίματος.

Καμία σχέση. Το “κλασικό έργο” του PMC είναι εντελώς ανύπαρκτο. Ο Paul δεν ξέρει καλά-καλά νότες. Υπό αυτές τις συνθήκες, για να γράψεις σοβαρά σε κλασική φόρμα πρέπει να είσαι Τιτάνας και βάλε. Το επίπεδο “ποπ ιδιοφυίας” δεν επαρκεί.
Ο κυρ-Μϊκης ήταν μουσικός των ωδείων, έχει μελετήσει, έχει διευθύνει / δοκιμαστεί σε μεγάλες ορχήστρες του εξωτερικού [και Γερμανικές ακόμα], εκεί που αν δεν έχεις κυβικά γίνεσαι ρεντίκολο.
Και έχει παραγάγει πολύ καλά και ενδιαφέροντα πράγματα, ιδίως τα πρώτα του έργα, πριν το ρίξει στο τραγούδι. Παράδειγμα αυτό που είχα ανεβάσει και ξανανέβασα [ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΚΡΙΑ].
Τώρα, από αυτό το σημείο μέχρι εκείνο όπου διάφοροι φουκαράδες τύπου Λιάνη και Δανίκα, έρχονται και τον εξυψώνουν σε επίπεδο …Στραβίνσκι, η απόσταση είναι …”δυσθεόρατη”.

Να σου πώ, μεγάλος καλλιτέχνης που να μην είναι “ψώνιο” και σε απόλυτη ανάγκη για την “αγάπη του κόσμου”, δεν ξέρω αν έχει [ή αν είναι καν δυνατό να] υπάρξει. Και ο εν λόγω ήταν μεγάλος καλλιτέχνης, πράγμα που εκτιμούσα πάντα ενώ ταυτόχρονα, ως φιγούρα [οι κινήσεις του, η φωνή του κλπ.] αλλά και ως “πολιτικός” δεν μου ήταν ιδιαίτερα συμπαθής – όχι ότι τον αντιπαθούσα κιόλας.
Μιλάω για τα τραγούδια του πάντα, γιατί το “κλασικό” έργο, χωρίς να είναι του πεταμάτου όπως το θεωρουν διάφοροι, δεν χαρακτηρίζεται ακριβώς και από μεγαλοσύνη. Φυσικά και ως προς τα τραγούδια, ή μάλλον τα όσα λέγονται περί αυτών, να μην ξεχνάμε ένα από τα βασικά εθνικά μας σπορ : την αμετροέπεια.