Σωστή κατά την άποψή μου η αναγωγή στα “έμψυχα σημεία” του κυρ-Λάιμπνιτς, ο οποίος παραήταν έξυπνο πουλί γενικότερα, όπως και ο Σπινόζα. Η ροδοσταυρική θεωρία είναι πολύ πιο κατανοητή. Το πρόβλημα έγκειται στον τρόπο διατύπωσής της που είναι εξ αποκαλύψεως, διανθισμένος με εκπληκτικές λεπτομέρειες συμπεριλαμβανομένου …πλήρους χρονοδιαγράμματος με εύρος εκατομμυρίων χρόνων. Ο λόγος που τα πήρα στο κρανίο ήταν γιατί, ξαφνικά επαναστάτησε ακριβώς ο …λαϊκός τύπος μέσα μου. Θυμάμαι ακόμα να μονολογώ βρίζοντας : και που τα ξέρεις όλα αυτά ρε καριόλη. Ο αρχάγγελος Γαβριήλ στα ψιθύριζε κι εσένα;

Καταλαβαίνω τι λες. Δε νομίζω πάντως ότι χρειάζεται ιδιαίτερη εντρύφηση σε μυστικές διδασκαλίες που γνωρίζουν υποτίθεται ολίγοι εκλεκτοί. Κατά τη γνώμη μου οι σχετικές λαϊκές προκαταλήψεις είναι κατά βάση σωστές και από κει θα έπρεπε να ξεκινήσει μια σοβαρή επιστημονική έρευνα που θα μπορούσε να πάρει αιώνες για να φέρει κάποιο αξιόλογο αποτέλεσμα ή να καταλήξει σε μια μεγάλη τρύπα στο νερό. Είναι όμως πιστεύω η μόνη ελπίδα για να σπάσουμε κάποτε τα δεσμά του χώρου και του χρόνου. Η mainstream επιστήμη θυμίζει περισσότερο το σκύλο που κυνηγάει την ουρά του. Η θεωρία εντωμεταξύ του “ασυνείδητου βράχου” θυμίζει λιγάκι τη “μοναδολογία” του Leibniz, στην πραγματικότητα όμως και το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης δραστηριότητας γίνεται ασυνείδητα. Και η λεγόμενη “συνείδηση” ακόμα έχει κάτι το ασυνείδητο. Ασυνείδητο δηλαδή το λέμε γιατί δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί του. Αλλά το ίδιο μπορεί να νομίζει κι αυτό για την πάρτη μας.

Γενικώς οι πρσσπάθειες ορισμού της ψυχής από αρχαιότητος ήδη έχουν κάτι το αφοπλιστικό στην απλοϊκότητά τους. Το ίδιο και η βεβαιότητα πλήθους διανοητών υπεράνω υποψίας ότι η ψυχή δεν νοείται ξεχωριστά απ’ το σώμα κλπ. κλπ.
Προτιμώ εσωτερικές διδασκαλίες του τύπου “τα φαινομενικώς άψυχα αντικείμενα αποτελούν φορείς ζωής μη έχουσες συνείδηση της υπάρξεώς τους” κάτι αντίστοιχο του υποσυνειδήτου δηλ., μιλώντας με ανθρώπινους όρους.
Στη δεκαετία του ’90 είχα ξεσκιστεί να διαβάζω τέτοια πράγματα – όπως πχ. ένα …τετράτομο των εκδόσεων Ιάμβλιχος “Το Μυστικό Σχέδιο για την Εξέλιξη της Ανθρωπότητας” ή κάπως έτσι – “ροδοσταυρικής” εκπορεύσεως. Θυμάμαι ειδικά το συγκεκριμένο γιατί κάποια στιγμή στα μισά του τρίτου τόμου τα πήρα τόσο χοντρά στο κρανίο [από την εκπληκτική πληθώρα & ακρίβεια των παντελώς αστήρικτων λεπτομερειών], που πήρα ένα τσουβάλι – σακούλα σκουπιδιών, έχωσα μέσα αυτό κι ένα σωρό άλλα και τα ξεφορτώθηκα. Αργότερα μετάνιωσα ως προς ορισμένα, όπως το Ι Τζινγκ ας πούμε ή κάποια του Κρόουλι, αλλά δε γαμιέται.

Γενικότερα πάντως είμαι της άποψης ότι αντί να επαναπαύεται στις δάφνες της θα έπρεπε η επιστήμη να στρέψει τα διόλου ευκαταφρόνητα μέσα της προς τη μελέτη του λεγόμενου “μεταφυσικού”. Αυτό φυσικά θα συνέβαινε μόνο αν οι σπόνσορές της ενδιαφέρονταν για την αφύπνιση του κοινού και όχι για την αποβλάκωση και την υποδούλωσή του.

Πιθανότατα τα παιδιά έχουν δίκιο σε πολλά πράγματα κι όχι μόνο σαυτό. Αμβιβάλλω πάντως αν μπορούμε να βρούμε απάντηση. Κι έναν άνθρωπο να τον ανατέμνεις με το μικροσκόπιο, με αξονικές και με άλλες μεθόδους, δεν υπάρχει περίπτωση να δεις την πνευματική του ύπαρξη στον αιώνα τον άπαντα. Μόνο αν τον κοιτάξεις από έξω σαν σύνολο μπορείς να πάρεις μια ιδέα για την πραγματική του υπόσταση – και πάλι μόνο αν είσαι κι εσύ σαν κι αυτόν. Αν μπορούσαμε να δούμε τον κόσμο απέξω τρόπον τινά, ίσως οι πέτρες αποκαλύπτονταν ως δομικά στοιχεία ενός ευρύτερου σώματος. Αλλά για να αισθανθούμε το πνεύμα του, θα έπρεπε να είμαστε τέτοιος κόσμος κι εμείς.

Αυτή είναι μια “ενοχλητικά” καίρια σκέψη.
Μια πρώτη απάντηση, μεταξύ αστείου και σοβαρού είναι ότι, για μένα, πάσχοντα από ένα είδος ανιμισμού [= μη έχοντάς τον τελείως ξεπεράσει από την παιδική ηλικία] τα πάντα, ακόμα και οι βράχοι αποτελούν …μορφές ζωής.

Me2. Παρεμπιπτόντως τελευταία με απασχολεί σοβαρά το ερώτημα “ποιος ο λόγος ύπαρξης του σύμπαντος τη στιγμή που θεωρητικά θα μπορούσε να μείνει μόνη της η γη με τον ήλιο και όλα τα υπόλοιπα να εξαφανιστούν χωρίς να ενοχληθεί κανένας”. Ακόμα και στην περίπτωση που εκεί έξω υπάρχει αυτό που λέμε ζωή, και πάλι τόση πέτρα χαμένη φαντάζει αδιανόητη. Στη Γη όλα εξυπηρετούν κάποιο σκοπό. Δεν μπορεί στην υπόλοιπη φύση να είναι διαφορετικά ούτε το 99,9999999 του σύμπαντος να είναι νεκρό. Κάτι πρέπει να χρειάζονται όλες αυτές οι πέτρες, αλλά οι μόνοι που το πιστεύουν είναι οι.. αστρολόγοι.

Γη και άγιος ο Θεός, ούτε συζήτηση. Εγώ θυμάμαι την, ωρών διαρκείας αλλά ατελέσφορη, προσπάθεια της συζύγου του KK [“μαμάς του ΗΧΟΥ” τη συγκεκριμένη περίοδο], να με πείσει να πάω Λονδίνο για την περίφημη συναυλία των Floyd στο Earls Court [1994] – αυτή που κυκλοφόρησε εν συνεχεία ως Pulse [η μαλακία με το φωτάκι]. Εννοείται ότι επουδενί υπήρχε περίπτωση να δεχτώ, λόγω αεροπλάνου – δεν είχα και καμιά ιδιαίτερη πρεμούρα για να πω το κρίμα μου. Αν ήταν για κάνα live των Ministry, μπορεί και να ψηνόμουνα.
Ένα από τα επιχειρήματά της ήταν “τι θα έλεγε γι’ αυτό ο Καββαθάς που έμαθε πρώτα να πιλοτάρει αεροπλάνο και μετά να οδηγεί αυτοκίνητο” – λες και αυτό έπρεπε να έχει κάποια καθοριστική σημασία για μένα.
Καλή κυρία πάντως, με class και εντυπωσιακά έξυπνη. Γενικά για τους Καββαθάδες, όσο στραβά κι αν πήγαν τα πράγματα, bottom line που λένε, έχω καλά αισθήματα.

Γάμησέ τα [ως προς τον Πιπ].
Αλλά τα διάστημα είναι ο απόλυτος τρόμος. Στη σκέψη και μόνο του εαυτού μου μέσα σε ένα χώρο στενό όσο του …Απόλλων, κινούμενου στο διαστρικό κενό, με πιάνει νευρικό γέλιο. Το ίδιο κι όταν βλέπω εικόνες από διαστημικούς σταθμούς γύρω απ’ τη Γη, με μέλη του πληρώματος να κοιτούν εκστατικά τη “μεγάλη γαλάζια σφαίρα” ας πούμε. Μιλάμε ότι θα γινόμουν “Πιπ” within seconds.

Ως προς αυτό που λες, ανεξίτηλο τρόμο μου είχε προκαλέσει προ τριακονταετίας η σκηνή στο Moby Dick όπου ο μικρός Πιπ βρίσκεται ξαφνικά μέσα στην μέση του ωκεανού και όταν τον ξαναβρίσκουν έχει τρελαθεί από την ανείπωτη μοναξιά. Προσωπικά το θεωρώ αυτό πολύ πιο εκφοβιστικό από το να χαθώ στο διάστημα, παρόλο που στο προαναφερθέν εφιαλτικό ταξίδι προς τη Μύκονο μου είχε περάσει από το μυαλό να πέσω στη φουρτουνιασμένη θάλασσα για να σωθώ από το μαρτύριο.

Για να πω την αλήθεια, κάποια στιγμή ταξιδεύοντας με πλοίο στο Αιγαίον πέλαγος, είδα νοερά την εικόνα : ένα καρυδότσουφλο στην επιφάνεια μιας τεράστιας μάζας νερού, απέραντης εκτάσεως και αβυσσαλέου βάθους. Η οποία εικόνα δεν απείχε τόσο …καθησυχαστικά από εκείνη ενός αεροπλάνου κρεμασμένου απ’ το πουθενά στο κενό.
Έσπευσα να καταπνίξω κάθε υποψία πανικού : η Χίος είναι το αγαπημένο μου μέρος, και η μόνη εναλλακτική είναι …το αεροπλάνο.

I see your point. Needless to say, “maeroplana kai me vaporia” is definitely not my kind of thing😉😇