Εμένα έχει τόσο τρομάξει που δεν ξετρομάζει πλέον με τίποτα. Νόμος δεν είναι [υπάρχουν εξαιρέσεις] είναι όμως σχεδόν κανόνας : οι “συμπτώσεις” είναι πράγματα πολύ πιο μυστηριώδη απ’ ότι φαίνονται.

Ουφφ.. Ησύχασα. Είχε τρομάξει το μάτι μου με όλες αυτές τις συμπτώσεις!!😁😇

Όχι, ήταν κοντά στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου αλλά προς τα κάτω, προς Κηφισίας.

Κάπου ένα χιλιόμετρο από τη Λεωφόρο έμενα κι εγώ για ένα διάστημα (circa 2000) στους Αμπελόκηπους. Δεν πιστεύω το πατρικό σου να βρισκόταν πίσω από το σημερινό Εφετείο..

Εγώ να σε πω την αλήθεια, έχων υπάρξει παραδοσιακός Βάζελος [μια απο τις ευχάριστες αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας είναι οι ιαχές από τη Λεωφόρο, λιγότερο από ένα χλμ. απ’ το πατρικό μου σπίτι] και καλύψει εργατοώρες στα γήπεδα …από τα middle ’90s και μετά το έκοψα μαχαίρι. Σιγά-σιγά ατόνησε και η διάθεσή μου για τηλεοπτικές μεταδόσεις. Τώρα, με το που βλέπω το trailer με τις ίδιες πάντα, τελετουργικά επαναλαμβανόμενες εικόνες [το παιχτάκι που σκοράρει, οι υψωμένες γροθίτσες του και των άλλων που πανηγυρίζουν, το εν εξάλλω πλήθος στην κερκίδα, και δώστου ξανά φτου κι απ’ την αρχή τα ίδια με εναλλασσόμενους πρωταγωνιστές] τρελλλαίνομαι μιλάμε.
Εννοείται ότι ως προς το Μουντιάλ, όλο και κάτι βλέπουμε πάντα for the fuck of it. Αλλά τη πάλαι ποτέ “μέθεξη” την έχω χάσει.
Πολύ σωστό αυτό που λες για το Κατάρ. Την ίδια και μεγαλύτερη πλάκα την έχει η ίδια η Δύση, η οποία έχει εμπλακεί [εχοντάς τον η ίδια προκαλέσει] σε πόλεμο διαρκείας, ο προφανώς διεξάγεται με …ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Και η οποία μας ζαλίζει τ’ αρχίδια με το πότε θα πλενόμαστε μη και πάθει ο πλανήτης.

Το ότι ισχύει το περί πολυτέλειας, εννοείται. Παίζει όμως κάπου-κάπου και εκείνο που έχει γράψει ο Καρούζος : “είμαι θεόθεν αριστοκράτης”.😊

Βασικά η απέχθεια/περιφρόνηση αποτελεί πολυτέλεια των κυριάρχων, σε μας τους πληβείους αρμόζει περισσότερο η αγανάκτηση/απογοήτευση, αναπόφευκτη βέβαια κι αυτή όταν αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους ως κάτι περισσότερο από ζώα ή μηχανές. Μία φορά όλη κι όλη στη ζωή μου αποπειράθηκα να εξομολογηθώ – στο στρατό μπας και γλιτώσω κάποιες πρωινές αγγαρείες – αλλά η συζήτηση εξελίχθηκε πολύ διαφορετικά σε σχέση με αυτό που περίμενε ο νεαρός ιερέας και σε σχέση με αυτό που περίμενα ο ίδιος. Έμεινε όμως καρφωμένη στο μυαλό μου η επαναλαμβανόμενη θέση του ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να σωθεί από μόνος του και ότι αυτό ισχύει για όλους. Μέχρι τότε πάντως ένα exile on main street αλά Μπάρετ μου φαίνεται όλο και συνετότερη επιλογή..

Μ’ αυτά συμφωνώ απολύτως. Απλώς είχα την αίσθηση στο προηγούμενο σχόλιο ότι ένα μέρος του εαυτού σου συμμερίζεται την περιφρόνηση των ελίτ προς τον άνθρωπο που …έχουν αποφασίσει / απαντήσει [λες και …νοείται καν τέτοιο ερώτημα] ότι δεν τον χρειάζονται.
Την αίσθηση φυσικά την είχα κρίνοντας εξ ιδίων. Αλλά όσο και αν γίνομαι ώρες – ώρες έξαλλος με τον κυρ-μαλάκα που οδηγεί μόνος του με τη μάσκα στη μούρη, προσπαθώ να θυμάμαι ότι δεν φταίει αυτός για τη βλακεία του αλλά οι “έξυπνοι” που την εκμεταλλεύονται. Δύσκολο να το θυμάται κανείς, αλλά όχι και ακατόρθωτο.

Το θέμα δεν είναι τόσο τι θα έπρεπε να γίνει με βάση τα δικά μας κριτήρια, όσο τι προβλέπεται να γίνει με βάση τη λογική της ίδιας της κατάστασης και ανεξαρτήτως του ποιού των δρώντων υποκειμένων. Κι ο Elon μας έλεγε ότι στο μέλλον θα δουλεύουν οι μηχανές κι εμείς θα καθόμαστε, αλλά με την πρώτη ευκαιρία ξεκίνησε τις απολύσεις. Αν οι επιφανείς εκπρόσωποι της ελίτ πάντως αποτελούν στην πλειοψηφία τους βιτρίνα, πολύ περισσότερο μπορεί να πει κανείς το ίδιο και για τους “πνευματικούς” τους αντιπροσώπους. Όχι δηλαδή ότι και οι “πραγματικά” μορφωμένοι δεν δικαίωσαν περισσότερο από τον καθένα το τελευταίο διάστημα τη θέση τους ως αντικείμενα περιφρόνησης. Αυτοί που κινούν στο μέτρο του δυνατού τα νήματα, είναι αναπόφευκτο κάποια στιγμή να θέσουν στον εαυτό τους το ερώτημα “τι ακριβώς τους χρειαζόμαστε όλους αυτούς” όχι μόνο για τους άμεσα υφισταμένους των, αλλά για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Μη σου πω κιόλας ότι κατά πάσα πιθανότητα το έχουν ήδη απαντήσει.

Αυτό που λες έχει ως προυπόθεση ότι η συγκεκριμένη ελίτ διαθέτει ένα μορφωτικό επίπεδο βάσει του οποίου δικαιούται (δια) να αντιμετωπίζει τον “μέσο άνθρωπο” με τέτοιο τρόπο. Όμως το διανοητικό επίπεδο αυτής της ελίτ ορίζεται από εκείνο διαφόρων γκουρού της τύπου Jobs, Kurzweil και Harari. Το ότι ο “μέσος άνθρωπος” είναι αθώος και ανυπεράσπιστος μπροστά στην προπαγάνδα τους, δεν με κάνει προσωπικά να τον περιφρονώ / απεχθάνομαι.
Τα εν λόγω ερπετοειδή θα μπορούσαν μια χαρά να κοροϊδέψουν, πχ. …εμάς στην ηλικία των 10-12. Δεν θα παύαμε να είμαστε πιο έξυπνοι και πιο άξιοι να ζούμε απ’ αυτούς.

Κατά τη γνώμη μου το στάδιο της “παρακολούθησης” θα είναι απλώς μεταβατικό, αφού από ένα σημείο και μετά θα στερείται νοήματος. Για να το θέσω κυνικά – όπως το βλέπουν με άλλα λόγια οι κυρίαρχες ελίτ – οι πληθυσμοί της Ευρώπης και της Αμερικής αποτελούν στη συντριπτική τους πλειοψηφία βάρος, ενώ η συμπεριφορά τους προκαλεί στην καλύτερη περίπτωση περιφρόνηση. Ποιος ακριβώς χρειάζεται τέτοιους ανθρώπους και γιατί; Μέσα σε δυόμισι μόλις χρόνια μετατράπηκαν χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια σε πρόβατα που συναγωνίζονται ποιο θα πρωτοπηδήξει στο γκρεμό. Το μόνο που απαιτείται για την “επιβίωση του ανθρώπινου πολιτισμού” είναι μια μικροσκοπική ελίτ που θα υπηρετείται από εξελιγμένες μηχανές, από μια υψηλά εξειδικευμένη κατηγορία τεχνικών και από ένα υπόλοιπο νεαρών αμόρφωτων δούλων. Όσο για τις “πολιτιστικές” τους ανάγκες, αυτές θα καλύπτονται από την ποικιλοτρόπως καταγεγραμμένη παγκόσμια πνευματική παράδοση και με το παραπάνω. Να τους λείψουν τα όψιμα δείγματα της LGBTQ+ πνευματικής παραγωγής το βλέπω κομμάτι δύσκολο, αν και σαν άνθρωποι κι αυτοί θα αισθάνονται σίγουρα καμιά φορά την ανάγκη να ξεσκάσουν.

Πράγματι. Βέβαια η “συμβολική σημασία” που λες μεταφράζεται τελικά στο μυαλό του human labrat σε “ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται”.
Μια παράμετρος που με είχε σοκάρει προ δεκαπενταετίας σε ένα βιβλίο για τα “έξυπνα σπίτια”, ήταν η περί on line διοχέτευσης των βιομετρικών στοιχείων του “πολίτη” [αντλημένων από αισθητήρες] κατευθείαν στην τράπεζα υγειονομικών δεδομένων και …άμεσης ενημέρωσής του για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κανει. Του στιλ “έβηξες …γρήγορα στο νοσοκομείο”.