Μην το συζητάμε. Από καθαρά εμφανισιακής απόψεως θα μπορούσε άνετα ο Ελληνας Εφοπλιστής να ψωνίσει μια θεά της ομορφιάς από τη λαϊκή. Αλλά τον έφαγαν τα ονόματα και τα μεγαλεία.

…Αλλά και η Πρώτη Κυρία, μετέπειτα Jacky O, που θεωρείτο και κάτι σαν Θεά ας πούμε (επιτομή του sic και δε συμμαζεύεται), είναι από τις πιο απωθητικές μου γυναίκες ever.

Και ψιλοχοντρομαλάκας ήτανε, διαπλεκόμενος με μαφίες etc. Στις εκλογές του ’60 βγήκε με τη βοήθεια του Sam Giancana (ελέγχοντος συνδικάτα / ψήφους του Illinois) υποσχόμενος να “μην τον ξεχάσει”.
Και όντως δεν τον ξέχασε, αλλά με την κακή έννοια : ως πρόεδρος κινήθηκε full force εναντίον του, με “αρχάγγελο της κάθαρσης” τον αδελφό Bobby – υπουργό δικαιοσύνης. Εξ ου και η δεύτερη δολοφονία, 5 χρόνια από τη δική του.
Παρεμπιπτόντως, μεσάζων στο deal μεταξύ των Kennedy και του Giancana ήταν ο …Sinatra.
Ο JFK ήταν όντως μέτριος από πλευράς χαρακτηριστικών, αλλά είχε τον “αέρα της επιτυχίας” και το βασικότερο (fact) “είχε τον τρόπο του” με τις γυναίκες.

Same here.

Παρεμπιπτόντως ψιλοάσχημος ήταν ο JFK. Τα δε κέρατα της Πρώτης Κυρίας είχαν ανοίξει τρύπες μέχρι και στον τρούλο του Λευκού Οίκου.

Οι Δίδυμοι γυναίκες μου είναι πολύ συμπαθείς για φίλες, είναι εξηγημένες και ιδιαίτερα δυναμικές – πιο αντράκια από πολλούς άντρες. Από “ερωτικής” απόψεως …δεν θα τό’λεγα – και ευτυχώς αυτά είναι (συνήθως) αμοιβαία.

Ου, αυτή την θυμάμαι ως προστατευόμενη του Alex Jones, την έχω δει επανειλημμένα στο Infowars. Στη συνέχεια (εκλογές ’20) είχε βάλει και υποψηφιότητα για Congress woman αλλά απέτυχε. Συμπαθής μου είναι.

Εν τω μεταξύ αναρωτώμενος τι φάτσα είχε στα νιάτα του ο ψιλοανεκδιήγητος Richard Nixon, ψάχνω και βρίσκω αυτή την …κινηματογραφικού επιπέδου, ουδεμία σχέση έχουσα με αυτό που συνηθίσαμε φωτογραφία από τα χρόνια του στο κολέγιο (1933!)

Well said. Είναι αυτό που λέγαμε τις προάλλες, ότι μπροστά στο αμερικάνικο θέατρο, τύφλα νάχει και το γαλλικό και το ιταλικό και όλα.

Σε πείσμα του ηδονοθήρα τηλεθεατή εαυτού μου, δεν μου διαφεύγει ότι η ιδέα η ίδια του debate είναι σε μεγάλο βαθμό μια γελοιότητα. Η δουλειά του προέδρου γίνεται σε στενό κύκλο, μακρυά απ’ τα μάτια του φιλοθεάμονος κοινού, ως εκ τούτου το να είναι ετοιμόλογος, φωτογενής κτλ. ελάχιστα συνεισφέρει επί της ουσίας. Αν απομονώσει κανείς το κείμενο του debate απ’ την εικόνα, η επικράτηση του DT γίνεται σαφής, ακόμα και απ΄τη σταθερότητα του τόνου της φωνής του, σε αντιπαράθεση με τα τρεμουλιάσματα της κυρα-βλαμμένης.
Όχι τυχαία, τα debates της νέας εποχής είχαν ξεκινήσει από το ραδιόφωνο, με την “ιστορική” μετάβαση στο τηλεοπτικό μέσο να λαμβάνει χώρα το 1960 με τους Nixon, Kennedy. Ενώ ο λόγος του πρώτου ήταν σαφώς πιο συγκροτημένος, η νίκη πήγε στη γοητεία, τη φωτογένεια, και τον “αέρα νικητή” του JFK.
Και εδώ είναι το ωραίο : ήταν τα ίδια τα μίντια που τόνισαν τη συγκεκριμένη παράμετρο, μη παύοντας να την τονίζουν έκτοτε σε κάθε debate, προβαίνοντας χωρίς ντροπή (εδώ γελάνε) σε περισπούδαστες αναλύσεις πάντα με βάση τέτοια, εντυπωσιοθηρικής φύσεως κριτήρια. Επί της ουσίας δηλ. αυτό που παραδέχονται / διαφημίζουν είναι η δική τους δύναμη να παρουσιάζουν μια ψευδοπραγματικότητα σαν αλήθεια. Πρόκειται για τερατώδη κατάσταση, όπου ο manipulator όχι απλώς ομολογεί την παρεκτροπή, αλλά την παρουσιάζει / επιβάλλει σαν κανονικότητα.

Σίγουρα. Διανύουμε διεθνώς μια ταχέως μεταβατική περίοδο και μάλιστα με πολλούς αστάθμητους παράγοντες εν ενεργεία, που μπορούν ανά πάσα στιγμή να φέρουν τα πάνω κάτω. Ακόμα και η παραδοσιακή ελληνική καθυστέρηση δεν είναι αρκετή για να μας προφυλάξει, αφού, όπως έδειξε για παράδειγμα η κρίση του 2010, μπορούμε ανά πάσα στιγμή να βρεθούμε στη πρωτοπορία.. της μαλακίας.